1962/1963-08 - Zeeuwse-Navy-Seals

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

1962/1963-08

WILLEM GELENS 3

                                                                                      
De Steiger op St.Maarten

We deden St.Maarten weer aan . Buiten de goedkope drank was er niet veel te beleven
Later wist ik beter. op het Franse deel was heel véél te beleven
Kwmr. Gelens bij de commandant , klonk er plotseling over de scheepsomroep. Dan gaan er allerlei gedachten door je heen zoals, wat heb ik nu weer uitgevreten. Had op dat moment geen slecht geweten maar je wist nooit
Kom binnen en daar staan de commandant en de 1e off. maar er stond ook een burger. Toen ik die zag begon ik wéér te twijfelen maar het bleek dat daar geen redenen voor waren.
Ik werd voorgesteld aan de man Maarten was zijn naam Hij was hei baas en werkte aan de steiger in aanbouw.
Er hadden zich moeilijkheden voorgedaan. Een van de caissons ,waarop de zaak kwam te rusten was
scheef gezakt en hij vroeg ,via de commandant, of ik wilde gaan kijken wat de oorzaak kon zijn
Dat wilde ik natuurlijk wel, het leven was duur. Eerst moest er toestemming komen van het CZM NA. Het was voor een burger maatschappij.
De eerste off. kwam nog wel met een probleem, als ik voor een burger club zou duiken was ik niet verzekerd
Het was natuurlijk goed dat hij daaraan dacht en óók dit probleem werd opgelost
Ik ging met (Maarten moest ik zeggen) mee en nam ook Driehuis en Nolet mee
Maarten had daar een spulletje staan waarover ik niet zal uitwijden maar het was, zo bleek later ,uniek in de wereld
Toen ik onderwater kwam , was een meter of 10 diep dacht ik, was het euvel gauw gevonden. Er lag een grote bult met stenen aan een kant onder het caisson
Hij vroeg of ik die weg kon halen en ik zeg, jawel maar niet met het handje. Daarop was het antwoord, ik heb een ejector(Of is het injector) Doet ook niet ter zake.
Ik dacht aan dat kleine klote ding wat in gebruik was ,heel af en toe, op den Oever voor de duiker opleiding
Ik zei hem dus dat ik dacht dat het met zoiets niet mogelijk was. Moest met hem mee om dat van hem te gaan bekijken. Het spul zat verpakt in verschillende kisten en ik schrok me te barsten toen de kisten open waren
Het zag er prachtig uit, nooit gebruikt, maar het was zo alle Jezus groot. Het leek zo onhandelbaar.
De zuigpijp had een ontzettend groot diameter. Afijn alles was groot
Ik zeg tegen hem , hoe bewegen we die pijp ,horizontaal . De oplossing was nogal snel gevonden. Met een lange strop die aan de ene kant aan de zuigpijp bevestigd werd en aan de andere kant aan het blok van de kraan. De kraan boom werd nagenoeg horizontaal afgetopt en op het seintje van een van mijn duikers , die ik direct onder het oppervlak had geposteerd, zodat hij mij zag en tevens mijn seintjes aan de mensen boven kon doorgeven. bewoog de kraan boom van links naar rechts op en neer tot hij het seintje kreeg om te stoppen.
Na korte tijd zag ik niet veel meer vanwege de zandwolken en moest dus min of meer op gevoel werken
maar ik had behoorlijk respect voor die verrekte zuigopening
Geregeld moest ik ook in de pijp klimmen om de stenen die zich ophoopten los of stuk te slaan. Dan moest eerst de zaak gestopt worden want je kon niet riskeren dat het hele spul heen en weer zou slaan.
Heb toen de tweede duiker op de pijp (slang) gezet om steeds te blijven meppen en zodoende de zaak open te houden. Later klaagde hij dat ie dood moe  was en zegt Maarten tegen hem, donder op man je zat met je kloten boven op die slang Klopt zegt Driehuis want die zat inderdaad op die slang,dat was het probleem. Zat constant klaar te komen vanwege die grote vibrator Was natuurlijk een perfect en ook een geinig antwoord
Na zaterdag en zondag gewerkt te hebben was de klus geklaard en het caisson lag zoals het moest liggen
Was zo trots als een aap en Maarten dolgelukkig
Toen kwam de ham vraag Willem wat ben ik je schuldig. Hij had met de jongens al afgerekend en aan hun gezichten kon ik zien dat ze méér dan tevreden waren
Ik had er zolang ik onderwater gezeten had min of meer aan gedacht wat ik moest vragen
Je wist dat de prijzen in de burger maatschappij niet slecht waren. Ik had een beetje uitgerekend wat ik bij de marine verdiend zou hebben om een beetje vergelijk te kunnen maken.
Ik zeg 2000 fl. dit was Antilliaans
We zaten intussen met z'n tweeën in zijn directie keet. Terwijl ik dit bedrag vroeg kreeg ik een rooie kop van schaamte. Hij pakte zijn portefeuille en gaf me 3000 fl. Ik zeg Maarten dat is 1000 teveel
Hij redeneerde als volgt Willem ik had anders een ploeg duikers uit de states moeten laten komen en dan was ik véél duurder uit geweest
We waren dus allemaal tevreden en gelukkig  hetgeen niet zo gauw voorkomt
Intussen waren er een groep Nederlanders binnen gekomen, die woonden op het eiland en die nodigden ons uit voor een borrel. Het was ook weer De  Nederlandse kolonie dus je wist nooit wat zij met een
(borrel) bedoelden.
Maarten zegt tegen de twee jongens ,gaan jullie maar vast met hen mee Willem en ik komen zo we hebben nog het e.a. te bespreken. Die bespreking zat in een fles heerlijke Bourbon whisky
Na een paar glazen begon hij te praten. Hij had altijd buitenlands gewerkt en was ,tot dan, de enige die een contract durfde aan te gaan als waarmee hij nu bezig was. Het grote probleem was het heien van betonnen palen in de koraal bodem . Koraal wordt als het samengeperst wordt , staalhard. Hij sjouwde met al zijn materiaal de hele wereld rond
Hij had uit Nigeria moeten vluchten met achterlating van al zijn materiaal. Ik zelf heb 41/2 jaar in dat land gewerkt en durf te zeggen dat het het meest verrotte land ter wereld is
Zijn vrouw had hij in al die jaren 2 á 3 maal gezien. Hij had een zoon vav rond de 30 jaar en dat was,zijn woorden , een grote klootzak die absoluut nergens voor diende,
Maarten was in de 60 en wilde beetje bij beetje de leiding over dragen
Of ik daar voor voelde. Dan schrik je je te barsten als je zo'n vraag krijgt. Het was niet niks
Om te beginnen zou mijn werk bestaan uit o.a. inspecties onder water en bij opkomend slecht weer het naar  veiliger water brengen van de bakken, pontons enz.
Verder zou ik beetje bij beetje toezicht moeten uitoefenen over de Locals waar hij altijd mee werkte en als er niets te doen was, constante lessen van hem
Ik voelde er natuurlijk alles voor. Vroeg hem een beetje bedenktijd. Ik wist al dat ik onmogelijk mijn vrouw zou kunnen meenemen en ik wist ook dat ik haar niet kon achter laten en vertelde dit aan Maarten. Hij ook vond het spijtig maar begreep de zaak
Heb nog jarenlang zijn adres gehad
Toen, we konden er niet meer onderuit, moesten we naar het "feest" Daar zat het hele spul zoals te verwachten was, De dames met e.o. likeurtje (pink omhoog) en de heren met een biertje. Ik zeg tegen Maarten, ik ben bekaf en ga over 10 minuten weg.
Na een korte tijd deelde Maarten  mee dat we doodmoe waren en naar het hotel gingen (was dat het Oranje hotel )? Wat er met Driehuis en Nolet is gebeurd weet ik niet meer . Ik stapte bij Maarten in de wagen en we vertrokken . Ik zeg tegen hem gaan we wel goed waarop hij zei we gaan héél goed. We gaan naar de Franse helft daar weet ik een goeie club
We hadden gelukkig wel gedouchte maar ik liep gekleed in een smerig kort broekje en een nog smeriger
sportwitje (met blauwe rand)
We hadden ons volgespoten met allerlei troep die Maarten had en ik zeg tegen hem we stinken als de pest naar de hoeren en dat vond hij erg toepasselijk want dat was precies waar we heengingen.
We stopten voor een soort plantage woning en Maarten trok aan de bel. In de deur ging na een tijdje een klein luikje open, was  als in een film. Toen ze Maarten herkenden werd de deur wijd opengegooid en we werden als vorsten onthaald, ondanks onze kleding.
Maarten maakte daar de dienst uit dat had ik al gauw door. De dames zagen er perfect uit (alle kleuren) en zo ook de kleding . Je moest de kleding wél zoeken maar na goed speuren ontdekte je zo hier en daar een klein lapje.
Ze stonken net zo hard als wij maar wel veel beschaafder.
Na nog een partij whisky waren we weer met zijn tweeën maar nu was het niet Maarten die bij me was maar een van de dames. Zij barste ook van de slaap en we hebben op haar kamer héérlijk geslapen
De volgende morgen zag Maarten er niet al te fris uit maar er was dan ook een leeftijds verschil van ruim
30 jaar tussen ons. Op de terugweg vroeg hij me nog eens i.v.m. zijn voorstel maar ik heb nee gezegd
Had ik het toen maar geweten
Tot de volgende

 
Copyright 2015. All rights reserved.
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu