1962/1963-11 - Zeeuwse-Navy-Seals

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

1962/1963-11

WILLEM GELENS 3

V.Ewijck                                                                

Mijn verzoek en terugkeer naar Nederland.

Een paar maanden voor einde term kwam er een bekendmakig op het publicatie bord waarin liefhebbers gevraagd werden onder de bemanningsleden die het schip hadden uitgebracht om het schip ook weer thuis te brengen
Het zal duidelijk zijn dat ik als een van de eersten op de lijst stond, op deze manier kon ik langer op Curacao blijven
Na een tijdje moest ik bij de commandant komen die me vertelde dat hij mij in opdracht terug naar Nederland moest sturen. Sociale zaken KM. was ingelicht.
Vroeg aan de comm. of er niets aan te doen was . Nee er was niets aan te doen en als ik weigerde werd ik onder geleide (de M.P.?) op het vliegtuig gezet en bij aankomst in Nederland op dezelfde manier opgehaald. Zei hem dat ik mij daar absoluut tegen zou verzetten.
Weer een paar dagen later moest ik weer bij hem komen waar ik hoorde dat wanneer ik mijn verzoek introk, mijn term kon uitdienen
Dit heb ik natuurlijk gedaan ook al omdat ik nog graag een tijdje plezierig wilde leven met iemand die mij ,als ik thuiskwam in het weekend huisje hartelijk ontving en  eten klaar had wat niet was aangebrand.
Bovendien kon ik ook nog gezellig praten zonder ,iedere keer weer allerlei verwijten naar mijn kop te krijgen. Als ik daaraan dacht moest ik bij voorbaat kotsen.
Het normale leven wat ik de laatste paar maanden had meegemaakt zou niemand mij meer afnemen. Ik was van plan om er voor te knokken en wist zeker dat het daar op uit zou draaien

12 December 1963, Repatten

Na een laatste nacht in het weekend huisje bracht mijn verloofde mij naar Suffisant waar wij intussen gedetacheerd waren. Deze keer was het afscheid nemen besodemieterd. Ik wilde niet dat ze me naar het vliegveld zou brengen
Tot mijn verbazing werd ik op een overdreven vriendelijke manier binnengehaald.
Het bleek dat ze bang waren geweest dat ik zou deserteren. Als het eiland groter was geweest ,of het vasteland had ik dat misschien ook wel gedaan.
De vliegreis is niets van te vertellen Stom vervelend als alle vliegreizen
Een hoop van onze mensen werden op gehaald maar ik had mijn vrouw op het hart gedrukt dat ik absoluut niet wilde dat zij kwam Het theater hoefde nog geen aanvang te nemen op het vliegveld ten overstaan van iedereen
We gingen verder per trein en in den Helder met de taxi naar huis
Toen kwam het moment waar ik al tijden tegen op gezien had. Het was een complete afgang. Binnen gekomen wilde ik me omkleden. Mijn favoriete broek hing nog steeds op dezelfde plaats. Toen ik wegging was hij grijs nu was hij groen van de schimmel. Daarna eten aan een ongedekte tafel. Bruine bonen soep. Aangebrand.
Daarna werd er van mij verwacht dat ik mijn "echtelijke" plichten zou vervullen maar daar was ik niet meer toe in staat. Het stond me tegen, de eerste maal in mijn leven.
Later moesten we zo nodig de stad in maar eerst ging ik een nieuwe brommer kopen die ik de volgende dag wilde hebben. Waarom??Toen wist ik het niet maar het bleek een heel goed besluit te zijn.
In de stad aangekomen werd zij door bepaalde figuren enthousiast begroet door dames die ik al eerder genoemd heb en ook door een stuk of wat marine mensen.
Ik voelde de ogen in mijn rug steken.
Ze wilde ze naar de kroeg van tante Aal. Toen begon het bij mij over te koken en zei haar dat ze kon doodvallen en ging naar het huis waar ik gewoond had en nu voor de langste tijd
De volgende morgen ging ik mijn brommer halen, een zware Kapitein Mobylette, gelukkig en thuis gekomen ging ik mijn koffers die nog bijna volgeladen waren weer helemaal vol  stouwen en sjorde ze op de brommer Ze vroeg me nog ,wáár ga je heen.Ik vertelde haar dat ze daar geen flikker mee te maken had maar dat ik op een dag zou terug komen voor de kinderen
Ik ging naar mijn ouders in Groningen. Dat is gauw gezegd maar ik had de kou onderschat. Was van een heet eiland gekomen en  2 dagen daarna zat ik met zo'n  - 15 gr
op de brommer. Het vroor dat het kraakte. Was een van de strengste winters sinds
tijden. Op de afsluitdijk moest ik mijn weg zoeken tussen de ijsschotsen door die de dijk opgekruid waren. Ik was helemaal de enige.
Ik stopte bij iedere gelegenheid om te ontdooien en iets wams te eten.In leeuwarden aangekomen ging ik naar het station want het was onmogelijk om nog verder te gaan.
Ik kon er geen zinnig woord meer uitkrijgen, kon het meisje achter het loket niet uitleggen dat ik ook een brommer had die mee moest
Ben naar de restauratie gegaan en heb daar een paar grote kommen erwtensoep gegeten en kon daarna de zaak met mijn brommer regelen
In Groningen aangekomen ging ik regelrecht naar het huis van mijn ouders die gelukkig dichtbij het station woonde
Deze mensen stonden stomverbaasd te kijken. Ze wisten natuurlijk dat ik terug in Nederland was maar hadden niet verwacht dat ik zo snel bij hen zou zijn. Ze vroegen of ik alleen was en ik zei ja. Hoefde verder niets meer uit te leggen.
Zag de vragen op hun gezicht en heb een tipje van de sluier opgelicht. Mijn zusje had het geloof ik meteen door, die had mij altijd door en dat is nu nog zo. Is het niet Corrie? Mijn ouders en Corrie waren geloof ik wel blij dat ik dit besluit genomen had
Later kwam er beetje bij beetje uit op wat voor schofterige manier ze door mijn vrouw ontvangen waren
Een van de eeste opmerkingen die Corrie maakte was, nu is ze van haar troon gestoten
Het was anders als op Curacao maar ik was wéér thuis.

 
Copyright 2015. All rights reserved.
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu