HrMs De Ruyter .4 - Zeeuwse-Navy-Seals

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

HrMs De Ruyter .4

WILLEM GELENS 4

De Ruyter als Kwartietmeester (DEEL 4 )

De wipper  van de "Poolster"

We zaten ergens op de Middelandse zee. Denk dat het in de buurt van Barcelona was
Ik zat nog steeds na mijn wacht in de ABCD centrale, zeildoekse kappen te naaien voor de majoor timmerman in ons kwartiermeestersveblijf
Plotseling hoorde en voelde ik grote klappen tegen de scheepshuid aan bakboord. Er schoot door mijn hoofd, Middelandse zee, Russische subs, misschien zijn we wel naar de kloten. Was juist van plan om aan dek te gaan om een beetje meet te schieten toen er omgepraaid werd, Kwmr. Gelens onmiddellijk op het halfdek
Toen ik op het halfdek kwam leek het wel oorlog iedereen liep rond met een hoop geschreeuw .
De herrie tegen de scheepshuid was intussen opgehouden en ik zag de “Poolster” over B.B. liggen, betrekkelijk dichtbij en van dezelfde Poolster hadden wij de stalen wipper van het zware lasten tuig in de schroef gekregen
Ik liet de overige 3 duikers ook aan dek komen want dat er gedoken moest worden was wel zeker
Ik trok een pak aan en ging kijken wat er aan de hand was. Er was een hoop aan de hand, zag helemaal geen B.B. schroef meer maar een grote bol staaldraad , leek op een bord spaghetti.. Mijn eerste gedachte was we zijn de hele kloten schroef kwijt maar dat was niet zo. Een tamp van de draad hing de ergens in de diepte en ondanks dat het zicht op de middelandse zee heel behoorlijk is onder water , zag ik niet het eind van de tamp
Ging naar boven om de jongens te zeggen  de seinlijn langer te maken voor het geval dat , en dat ze als ik afdaalde ongeveer de diepte moesten schatten aan de hand van de uitgegeven seinlijn. Er was geen tijd om er een soort loodlijn van te maken. Gaf ze ook alle drie het seintje dat ze het pak aan moe sten trekken
Ging weer onder water de tamp achterna en na een behoorlijke diepte kwam ik daar. De tamp was volledig intact met het stalen bindsel er nog op
Wat volgens mij in hield dat we de complete draad in de schroef hadden
Behalve de tamp. Deze bleek later op een diepte van ongeveer 40 meter te hangen. De kassa begon te rinkelen, 3 dubbele diepte. Ging weer naar boven en vertelde de twee duikers  2 om mee naar beneden te gaan , weer de tamp achterna nu tot op dubbele diepte ook hun kassa begon te rinkelen. Ik kon de hulpduiker niet mee laten doen maar dat maakten we later wel goed
Weer gingen we naar boven waar de jongens gelukkig al een ladder opgetuigd hadden lang genoeg om er zonder moeite op te stappen, Dit was ook een prettig gevoel voor het geval er van die pokke haaien zaten .
Boven gekomen moest ik bij Siem de Boer persoonlijk rapport uit brengen. Hij had de leiding op zich genomen.
Nadat ik hem de situatie had uitgelegd vroeg hij of wij het zelf konden fiksen en ik moest tegen mijn zin zeggen dat ik het niet wist maar dat we het in ieder geval moesten proberen Hij was het wel eens met dat antwoord en zei dat ik over alles en iedereen kon beschikken
Ik vroeg de schipper om een tros van 10 klaar te maken met aan een van de einden een zware kous ingesplitst met daarop een zware sluiting. Dit was binnen de kortste keren klaar. Ik was alweer naar beneden gegaan met deze keer de kok Jansen. Deze jongen was dan wel hulpduiker maar hij begreep alles goed. Ik had een lijn meegenomen en zette die op de schroefas  om er later de materialen aan af te vieren De praktijk op gedaan op Curacao kwam me goed van pas. Ik had al bekeken waar de tamp heen ging in het bord spaghetti en die verdween ergens midden in. Daar konden we dus niet aan halen Liet de kok Jansen de tros met sluiting ophalen en ging de kluwen bekijken waar helemaal niets aan te zien was waarmee ik iets zou kunnen doen. Op goed geluk zette ik de sluiting op een bocht waar iets beweging in zat. Het maakte uiteidelijk geen donder uit op welke bocht ik hem zette Ik ging nu zelf naar boven om de schipper te zeggen dat hij kon doorhalen maar dan wel centimeter voor centimeter
Weer beneden stuurde ik jansen naar boven want ik had er geen idée van wat er kon gebeuren, Ging zelf op een zodanige afstand liggen dat ik nog de zaak kon bekijken en gaf het seintje om te halen. Na een tijd gehaald te hebben liet ik stoppen om de zaak te bekijken en te voorkomen dat de zaak zich nog vaster zou trekken. Het ging goed. Nam een van de jongens mee naar beneden die op zijn beurt mij in de gaten moest houden voor het geval er iets mocht gebeuren. Ikzelf ging een beetje dichter naar de schroef om de zaak beter in het oog te houden. Siem ( ik zeg Siem want commandant is mij een te lang woord) hadden een seinsysteem afgesproken waarmee ik duidelijk kon maken dat er sneller of langzamer gehaald moest worden.
Ik liet nu een beetje sneller halen
Wat er nu gebeurde was een mirakel , beetje bij beetje kwam de draad uit de schroef. Af en toe liet ik stoppen om de draad zoveel als mogelijk vrij te houden  van de toppen van de schroefbladen. Ik deed dat met een zware hamer en een breekijzer maar wel helemaal alleen voor het geval een bocht van de draad los zou springen. Toen ik het idée had dat het ver genoeg was gingen we met zijn tweeen naar beneden om de tamp te borgen d.m.v een stevige lijn om voor het geval dat deze naar beneden viel het gewicht ervan op te vangen en te voorkomen dat de slagen om de schroef en de as vast zouden trekken.  ( Kreeg een klein beetje moeilijkheden met de schipper omdat ik alleen nieuw touwwerk wilde gebruiken). Siem loste dit soepel op door de schipper te zeggen dat hij alles wat hij had kon verschrijven op deze job. Iedereen was tevreden
We hadden intussen wel een beetje honger gekregen en trek in koffie. Siem schakelde ,speciaal een hofmeester in die vanaf dat moment voor ons moest zorgen. Fijn om met zo'n figuur als Siem samen te werken, alles kon
We gingen weer naar beneden en ik liet weer doorhalen , nog wel steeds rustig aan. De hele draad kwam uit de schroef. Ik zeg het nog eens het was een mirakel en we hadden alle geluk wat mogelijk was. Liet de lijn die op de tamp stond opvieren en ook deze kon doorgehaald worden. Het hele zootje lag aan dek waar je op dat moment je kont niet meer kon keren maar dat was gauw geklaard
Toen we boven kwamen werden we bijna omhelsd door Siem en ook door de smaldeel commandant Schout bij Nacht “baron” van Lijnden. We kregen opdracht om te gaan schaften .
We hadden allemaal een beetje te vroeg gejuicht want toen de machinekamer als controle electrisch ging tornen was er veel te veel weerstand. Iets zat helemaal niet goed
Wij hadden intussen het pak al uitgetrokken en ook dat was dus te voorbarig geweest. We gingen weer naar beneden, Arie v/d. Kraan en ik maar zagen in eerste instantie niets bijzonders tot Arie me een seintje gaf.
Het bleek dat de schroefasbeschermkoker tegen de schroefas gedrukt was
aan een kant. Dit was een zware tegenvaller. De draad uit de schroef halen bleek later een peuleschilletje te zijn geweest bij wat nu komen ging
We probeerden het eerst met de zwaarste breek ijzers die we aan boord hadden waar we met zijn drieen op hingen, geen enkel resultaat. Daarna met ritsbeitels. Hetzelfde, niks.
Toen kwam er  een sergt. Mach. Op een idée om gaatjes in de koker te boren en daarna met de beitel maar dat was ook onmogelijk hetgeen ik hem vertelde want je junt niet met electrische boven water machines onder water werken. Ja je hebt gelijk zei hij maar ik bedenk wel iets. We hielden krijgsraad met de commandant en die vond het een goed idée. Hij kon ook moeilijk iets anders zeggen. De sergeant zou een soort boormachine maken waarvan de electrische aandrijving boven water bleef. Tegenwoordig koop je die dingen in elke gereedschap zaak maar in die tijd niet. Het was dus een uitvinding van deze sergeant maar hij heeft er natuurlijk nooit een cent voor gekregen
Het was wel een karwei wat uren in beslag zou nemen maar dat was minder belangrijk want we hadden een hoop tijd gewonnen met het uit de schroef halen van de draad. Wij , de duikers warden plat gestuurd door Siem. Het kwam allemaal goed uit want het begon donker te worden en aangezien we ook geen onderwaterlampen hadden konden we 's nachts toch niets uitvoeren. Nadat we met zijn vieren nog een biertje hadden gedronken gingen we de koffer in. Van slapen kwam niet veel want ik lag de hele nacht te piekeren wat de beste manier was om de klus te klaren
Om een uur of drie in de morgen ging ik naar de machinekamer werkplaats om te kijken hoe het werk van de sergeant er voor stond, deze was de hele nacht doorgegaan. Hij was flink opgeschoten en zei ,met daglicht kun je beginnen. We hadden eigenlijk geen minuut verspeeld en dat gaf weer moed. Ik stond er misschien 15 minuten toen ook Arie v/d. Kraan en van Gool de beide machinisten binnen kwamen. Ook zij hadden liggen piekeren.. Ongeveer een uur daarna verscheen ook onze kok, Jan Jansen. Jan was kok in het officiers kombuis en hij vroeg meteen of hij wat te eten
Kon klaarmaken. Dat kon, gebakken eieren met veel spek. Jan maakte genoeg. Voor ongeveer de hele bemanning. Zo maakte iedereen zich verdienstelijk.Ik persoonlijk heb nog nooit zoveel medewerking gehad tijdens een duik karwei. Op Curacao was het niet slecht maar wat ik hier meemaakte was bijna het onmogelijke. Het was goed duiken op de vloot en dat zeker als je niet de arrogante basterd uit ging hangen. Wat zonder twijfel ook hielp was het feit dat Siem zich er mee bemoeide maar dat was het niet alleen. Zijn enthousiasme werkte aanstekelijk en heeft heel goed geholpen om er bij velen de moed in te houden Terwijl wij met andere dingen bezig waren had de sergt. Mach. Zijn onwerp uitgeprobeert , helemaal in zijn eentje. Hij kwam even later naar mij toe en zei Willem je kunt er tegen aan waarop ik antwoorde dat we eerst moesten zien of het spul werkte. Hij zegt, het werkt wat ik wel een beetje eigenwijs vond en hem dat ook vertelde . Hij nam me mee naar dek en liet het spul onder water zakken, starte het en ja hoor. Het liep als een tiet
Zodra het licht genoeg was ging ik onder water met allerlei diktes boren in een emmer . Hierbij waren ook boren van de Poolster Zij mochten ook wel iets doen want zij  waren uiteindelijk de veroorzakers van alle ellende hetgeen al gauw gebleken was. De tamp van de draad was niet geborgd op de trommel en omdat ze teveel draad hadden uitgegeven en er nog maar een paar slagen op de trommel zaten slipte deze er in zijn geheel van af.
Begon met het boren. De machine van de sergt. werkte goed maar de een na de andere boor brak af en we moesten over op dikkere boren. We boorden eerst voor met de kleinere maten zodat daarne de dikkeren niet weg slipten. Het ging tergend langzaam maar het ging. Mijn bedoeling was om het material te verzwakken en dan te proberen om het met de breekijzers een beetje op te lichten voldoende om de schroefas vrij te laten lopen. Ik had allang de moed opgegeven om werkelijk een stuk uit de beschermkoker te halen
Tijdens dit werk lostten we elkaar geregeld af maar ik wilde continue doorgaan om tenminste te proberen de zaak te klaren voor het weer donker werd Het eten gaf geen moeilijkheden zodra er iemand boven water kwam kon hij nagenoeg alles krijgen wat hij wenste. Siem was gelukkig met ons besluit en ook hij at aan dek van hetgeen ook wij aten. Ook de smaldeel commandant bleef nu geregeld aan dek en liep constant aantekeningen te maken.
Ik had Jan Jansen op de schroefas gelegd als uitkijk en een soort Manusje van alles maar de uiteindelijke bedoeling was om ook hem minuten te laten maken. Toen we een behoorlijke partij gaten hadden losten we het boren af met het werken met beitels om zoveel mogelijk materiaal weg te halen en zodoende de zaak te verzwakken
Nu we eenmaal zover waren dacht ik er niet aan om nog op te geven en we besloten om door te gaan. Na de job konden we uitrusten zoveel we wilden.
De samenwerking tussen alle betrokkenen was perfect en dat gaf moed.
Ook onze toegevoegd duikofficier was constant aan dek en hielp waar hij kon
We raakten nu toch wel een beetje vermoeid en ik besloot de tijd onder water korter te maken. Degeen die uit het water kwam ging even ergens liggen om na ruim een uur weer door te gaan. Door deze manier van werken kwam ik een mannetje tekort maar toen vroeg ik Ltz. V. Til om de seinlijn te nemen en die deed dat graag. Weer een probleem opgelost.
We hadden nu ook een rubberboot en dat was gemakkelijk om materiaal in te leggen en om vanaf boven water dichter bij de duiker te zijn
Na uren boren en rammen  besloot ik het weer eens te proberen met de breekijzers. We gingen met z'n drieen te water en verdomd er kwam iets beweging in , we hadden iets gelicht maar na het tornen was het nog niet genoeg maar het had geholpen. We hadden gelukkig nog genoeg daglicht om door te kunnen gaan. Ons werk was nu , het materiaal zoveel mogelijk te vernielen en dat deden we ,met boren , beitels en hamers. Na weer een groot aantal uren gingen we er weer tegen aan met de breekijzers . We konden weer een beetje lichten maar we bleven nog even doorgaan. De vernielzucht had ons te pakken, we zagen die peuk ijzer als onze persoonlijke vijand en het hielp.
Vroeg of ze weer eens wilde tornen en de commandant werd aan de telefoon geroepen en kwan even later terug en begon ons op de schouders te slaan  onder het brullen van het is goed. Hij bedoelde daar meet e zeggen dat het voor zijn reet was en de job gefikst.
We konden weer varen. Na nog een laatste inspectie bleek dat er nagenoeg geen enkele schade was niet aan de schroef en niet aan de as. De schade die er was kon wachten
Het was intussen weer bijna avond geworden en het enige wat wij duikers deden was ons duikmateriaal verzamelen en opbergen. De volgende dag kon het wel schoongemaakt worden. De flessen werden gevuld door de machinisten Wij zouden net naar binnen gaan toen de commandant weer aan dek kwam met de Baron en de Jonker Ltz.v.Til. Ze kwamen ons feliciteren en bedanken. Hij zei ga nu maar lekker plat want jullie hebben het verdiend Ik zeg we gaan eerst een paar biertjes drinken want we hebben ook dorst . We moesten alles wat we dronken op zijn rekenig laten zetten, hij zou de tokobaas inlichten
Eerst ging ik de minuten verdelen hetgeen zeker voor Arie v/d. Kraan  - v.Gool en mij zelf behoorlijk opliep Voor de 2 machinisten de hele duik dubbele diepte en voor mij zelfs 3 dubbele diepte. We hadden met zijn drieen al een regeling gemaakt zodat Jan Jansen er ook heel goed vanaf kwam De kassa rinkelde luid en lang. Daarna gingen we aan het bier op rekening van de commandant
Omdat we toch wel een beetje vermoeid waren zaten we al gauw tot onze nek toe vol en gingen plat.
De volgende dag moest ik in de hut van de smaldeelcommandant komen waar ook aanwezig waren de commandant en Ltz . v. Til. Ik moest gaan zitten en hij overviel me meteen met de vraag, kwartiermeester hoeveel heeft jullie duiken de marine gekost. IK dacht aan Curacao en hij zag waarschijnlijk mijn gezicht betrekken en zei dit is geen nieuwsgierigheid van mij en ik zal je vertellen waarom ik het vraag. Ik noemde hem een bedrag wat dicht in de buurt kwam van hetgeen ik uitgerekend had
Zijn volgende vraag was , denk je dat het sneller had gekund  en met welke materialen. Dit was een vraag die ik voor mijzelf allang beantwoord had toen we met de klus bezig waren, weer denkend aan Curacao  en de manier waarop we de zaak daar fiksten.
Ik antwoorde hem dat we met onderwater snijapperatuur en/of onderwater luchtgereedschap de zaak in een kwart van de tijd of minder gefikst hadden
Kijk zegt hij dat was de bedoeling van mijn vraag, ik heb jullie zien improviseren en dat is perfect verlopen, verb oven verwachting zelfs maar ik wil aantonen dat erop tenminste een schip in het smaldeel een complete uitrusting komt om dit soort werk te kunnen doen.
Heb je enig idee wat jullie voor de marine hebben verdient vroeg hij verder
Ik zei hem dat ik geen idée had Toen begon hij een opsomming te maken ;
We hebben 2 sleepboten nodig ons naar binnen te brengen - we moeten het dok in maar voor dat we het dok inkunnen moet alle brandstof van boord en ook alle springstoffen, granaten etc. daarna de reparatie
v.w.b. de tijd is dat tenminste een week als het niet meer is terwijl we midden in een oefening zitten. Wat dit allemaal gaat kosten durf ik zelfs niet naar te raden maar hetgeen julie gekost hebben is daarbij vergeleken een miniem klein druppeltje op een gloeiende plaat.Ik dacht meteen, klootzak waarom heb je niet meer minuten geschreven
Waarom dachten de Goden op het kantoor duik bedrijf niet zo. Mijn idée is dat zij niet kunnen improviseren omdat ze dat nooit nodig hadden en in het algemeen hadden zij geen idée van wat er op de vloot gaande was en dat wilden zij ook niet weten om te voorkomen dat ze op een van de schepen geplaatst zouden worden . Stel je voor dat het goud van hun uniformen groen zou worden van de overkomende zeetjes, dat ze niet iedere nacht achter kaap kont konden liggen, dat ze zeewachten moesten lopen en met allerlei onguur volk moesten omgaan, stel je voor dat ze lasten moesten overgeven op zee of olie laden op zee
En dit allemaal zonder krantenjongens
Hoe lang hadden zij het volgehouden bij een commandant b.v. als Siem de Boer. Niet lang!!!
Ik wil het weer zeggen , lang niet allemaal waren zo maar een ketting is zo sterk als de zwakste schakel
             Tot de volgende

 
Copyright 2015. All rights reserved.
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu