HrMs de Ruyter.11 - Zeeuwse-Navy-Seals

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

HrMs de Ruyter.11

WILLEM GELENS 4

Terug in Den Helder

Het rondje Middellandse zee zat er op en we kwamen aan in de stad van ontucht en verderf,
de stad die ondanks alles voor de meesten van ons toch wel prettig was, Den Helder
De meesten wisten nagenoeg zeker wat ze aan zouden treffen Ook was er een groep die hier niet zeker van was. Deze mensen herkende je al tijdens de reis, voor het geval je er al niet van op de hoogte was, zij gedroegen zich anders, het waren meestal eenzame figuren en je zag ze piekeren . Ze vroegen zich af, war gebeurt er nu , met wie is ze nu. Dit was een doffe ellende voor deze mensen ook al omdat ze niet in staat waren de botte bijl er in te zetten
Wij, die er van op de hoogte waren ,probeerden wel hen op te beuren maar dat lukte meestal maar voor een heel korte tijd.
Ze kwamen soms tot rust als ze thuis waren maar iets bleef er altijd knagen en dat was meestal
volkomen terecht.
Ik wist hier alles van want ik hoorde sinds korte tijd tot een derde groep, dat was de groep die dacht val maar dood met je hele zootje en de vrije jongens. Het een kwam voort uit het andere.
Ik genoot ervan om tot deze groep te behoren
Wij wisten ook waarom bepaalde mensen piekerden want wij kenden de betreffende "dames"
Dezen kwamen voort in alle kringen. De weg om tot deze "hogere kringen" door te dringen was zeker niet zolang als de weg om bootsman te worden
De kerels kennende was het ook heel goed voor te stellen waarom een aantal van deze vrouwen zo waren. Ook waren er natuurlijk onder die als hoer te boek liepen maar dat waren tevens de meest eerlijken onder hen vaak tenminste
Meestal gingen we met tweeën of drieën de wal op maar een maal daar kwam je altijd meer lotgenoten tegen. Ikzelf ging het liefst alleen maar je ontkwam er niet altijd aan. Zo gebeurde het op een avond dat we met een man of 5 in dezelfde kroeg zaten toen er een paar dames binnen kwamen. Allemaal getrouwd . Zij wilden ook een avondje “stappen” Ik heb geloof ik al verteld waar zo'n avond “stappen” normaal gesproken op uit draaide, de koffer in.. Ik zelf vond dit ook een goeie sport maar bovendien , ik moest mij zelf nog steeds wreken, vond ik!
Na een tijd in de kroeg gezeten te hebben besloten we om de rest van het feest in het huis van een van de dames verder te vieren, was gezelliger en ook kon je moeilijk op staat gaan liggen rollebollen
In twee taxi's gingen naar het huis met het nodige bier
Daar binnen was het eerste wat mij opviel een mooie grote touwfoto met een zeer verliefd bruidspaar. Het was werkelijk erg ontroerend. De man in kwestie kende ik maar dat was dan ook niet zo verwonderlijk. In ieder geval kon ik er weer een van mijn lijst schrappen
De dames waren een stelletje slecht gesjorde kooien op een na, dit was ,laat ik haar Gea noemen. Zag er goed uit en was bovendien een vrolijke gezellige meid.
Natuurlijk zorgde ik er voor om naast haar op de bank te komen wat mij, met haar hulp lukte
Na het nodige bier kwam iemand met het voorstel om te gaan strip pokeren. Dit scheen destijds een welbekend en gewild tijdverdrijf te zijn in den Helder.
Het spel had een hoop regels maar daar viel mee te rotzooien. Zoveel te meer kleding er uit ging zoveel te trotser was ik op mijn “verloofde” zag er piekfijn uit van de meeste anderen moest ik over mijn nek
Gea en ik hadden intussen al uitgemaakt dat wij samen naar haar huis gingen, gebeurde wat er gebeurde. Ik had er een pak slaag voor over maar zover kwam het niet.
Bij haar thuis gekomen wéér “DE” foto en ook weer op de TV. Ik voelde mij steeds meer op mijn gemak
We hadden geen zin meer in bier of iets dergelijks en doken meteen de koffer in, we hadden het koud en véél slaap. De kou was snel over en slapen konden we niet maar dat werd goed gemaakt door het interessante gesprek wat we hadden
Ik kon juist op tijd de bus halen naar de nieuwe haven en kwam ,toch wel een klein beetje suf gepikt aan boord
Ik had Gea beloofd om gauw weer terug te komen wat ik ook zeker gedaan had ,was er niet een kleinigheidje tussen gekomen
Dit noemden wij “vette hap” verkering. Je dacht er natuurlijk niet aan om je , bij aan boord komen te ontsmetten. Het was “safe” In dit safe geval werd dit voor mij gedaan , 10 dagen in het marine hospitaal te Overveen. Heb dit altijd een mooie omgeving gevonden
Nadat bij Gea ook de dierentuin was uitgeroeid hebben we toch nog een paar maal diepzinnige gesprekken gevoerd
Tijdens een van deze gesprekken hoorde ik een .bijna ongelooflijk verhaal van Gea, Haar man zat, ik geloof op de Doorman en zou binnenkort thuis komen. Gea was er van op de hoogte dat hij een vriendin had in den Haag en…. Ze was er ook van op de hoogte dat ze met die dierentuin rondliep. Om nu de verkering in den Haag te pakken te nemen had ze besloten om haar vent bij thuiskomst op zijn staart te trappen zodat hij de rest in den Haag zou afhandelen. De opzet was goed alleen was ik het slachtoffer
. Hoe het in den Haag afliep weet ik niet maar toen zij en ik er weer tegenaan konden hebben we dit feit gevierd
Gelukkig ben ik soms een vergevingsgezind me

Zie jullie weer terug op de zeiltocht met Chris

 
Copyright 2015. All rights reserved.
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu