HrMs de Ruyter.24 - Zeeuwse-Navy-Seals

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

HrMs de Ruyter.24

WILLEM GELENS 4

HOEK van HOLLAND

Was weer terug in het anker, mijn tweede huis. De ploeg mensen van de koopvaardij zat er natuurlijk ook weer maar naast mij zat er deze maal iemand die ik wel eerder gezien had maar nooit mee gesproken. Het was geen koopvaardijer en geen marine man en met een burger sprak je niet zo gauw, uiteindelijk waren dat "stomme dieren" zoals wij vonden.
Na het nodige bier nodigde hij mij uit om bij hem thuis een biertje te drinken. Je hebt zo van die lui die dat doen maar als de ene vent de andere vent uitnodigt om met hem mee naar huis te gaan dan wekt dat achterdocht. Ik vroeg hem of hij getrouwd was en of zijn vrouw thuis was want ik voelde er niet voor dat een flikker aan mijn kont zat. Hij was getrouwd en zijn vrouw was thuis. Dit opende perspectieven en tevens mijn jagersinstinct. Wie weet kon ik mijn lusten weer eens botvieren.
Mijn tijd van wraaknemen was wel voorbij maar ik was nog wel een groot liefhebber .
Ik ging met hem mee.
Bij hem thuis gekomen kreeg hij meteen op z'n lazerij omdat hij gedronken had en ik kreeg zijdelings ook een veeg uit de pan. Nu was ik er zeker van dat bij de geringste kans ik haar die veeg terug zou geven. Daar kwam niets van en ik ging na korte tijd weg. Ik had geen zin om te vegen.
Een paar dagen erna toen ik terug kwam van het duikbedrijf werd ik gestopt door een jonge vent die mij een brief gaf met daarop alleen de naam Willem. Natuurlijk vroeg ik hem van wie de brief kwam en hij noemde de naam, Irene. Dit was de dame waar ik thuis was geweest samen met haar half dronken vent. De overhandiger van de brief was haar broer.
Terug op mijn kamer las ik de brief . De inhoud drong wel tot mij door maar ik moest hem een tweede maal lezen om het te geloven. Of ik bij haar op bezoek wilde komen als haar vent niet thuis was, de dagen dat hij er niet was waren er voor het gemak bij vermeld. Ik kon een briefje aan haar broer meegeven of bellen. Ik geloof niet dat ik voordien ooit zo'n duidelijk aanbod gehad . Ik zag het eigenlijk meteen niet meer zitten. Het ging meer om een paar kilo vlees wat te koop aangeboden werd. Zoals gezegd, ik was liefhebber maar dit was zoals het bij ons genoemd werd , een verplicht nummertje er in, er uit, afvegen en wegwezen en hier was ik geen liefhebber van. Ik heb geen briefje aan de broer meegegeven, bepaalde dingen zet je niet op papier, voor het geval dat.
's Avonds kwam ik weer in het anker en ik zat goed en wel of haar vent kwam binnen. Ik ben er nooit achter gekomen of hij geweten heeft wat er zich afspeelde hoewel dit heel goed mogelijk was. Dergelijke lui bestaan en dat weet ik uit ondervinding
Na een paar uur nodigde hij me weer uit om mee naar huis te gaan, ik ging mee en nam mij voor om mee te gaan en mij gewoon als een beest te gedragen, er in er uit afvegen en wegwezen. dat is dan ook precies wat er gebeurde.
Haar vent werd weggestuurd om loempias op te halen wat volgens haar lang genoeg duurde om even te huisvlijten. De deur was nog niet achter zijn kont in het slot gevallen of ze lag al op de bank en het feest begon. Ik werd er een beetje vies van, het was allemaal zo bot. Na een korte tijd vond ik ook dat ze stonk. Ik weet niet of het zo was maar ik vond het en het werd steeds erger.
Ik was dolgelukkig dat haar vent thuis kwam met de loempias die me ook niet meer smaakten. Nog gelukkiger was ik toen ik de kans zag om op te stappen.
Heb de dame niet meer terug gezien maar via haar broer kreeg ik nog wel briefjes maar heb daar nooit op gereageerd. De briefjes stonken ook.
Terug op de kazerne ben ik meteen onder de douche gestapt en heb daar zeker een uur onder het bloedhete water gestaan. Heb me daarna ingesmeerd met alle reuk middeltjes die ik had. Als ik het bij de hand had gehad was ik in staat geweest om me in te smeren met dieselolie, dat rook tenminste lekker. Ik heb toch een paar dagen met die ingebeelde stank rondgelopen. Was er nooit zeker van of het ingebeeld was of echt. Toen ik weer in het anker kwam heb ik aan Lenie gevraagd of ik stonk en nee, ik stonk niet maar ze vroeg ook of ik van een vent hield maar gelukkig zei ze er meteen achteraan dat het een geintje was.
Ik werd uitgenodigd door de jongens van de “Prinses Beatrix” een van de schepen van de Hoek van Holland - Harwich line. Zij hadden het anker afgehuurd want er werd een feestje gevierd waar nagenoeg de hele bemanning zou komen.
Ook al had ik een heel ander uniform aan, ik moest komen wat ik met plezier deed.
Toen ik binnenkwam zat het al bijna vol. Er waren ook een paar dames bij, stewardessen op een na die in dienst van het grenswissel kantoor meevoer op de Beatrix. Tiny heette ze en zij zat naast mij aan de bar. Ze stonk ook niet,
ze rook lekker. Dat was al een groot pluspunt. Het werd erg gezellig waar ook de dames aan meededen, maar alles bleef wel binnen de perken. Dit was eens een keer een andere ervaring en het beviel me goed.
Toen nagenoeg al het manvolk omgevallen was, ik ook, bracht Tiny mij terug naar de kazerne. Zij dacht dat ik zoveel gedronken had vanwege Wilma iets waar zij later van gehoord had. Misschien had ze een beetje gelijk, ik weet het niet. Een ding wist ik wel, uit ondervinding en dat was dat je moest aanvaarden wat onherroepelijk was hetgeen ik ook deed. Ik zou er niet over denken om ,wie dan ook lastig te vallen als ik mij rottig voelde
De volgende morgen hoorde ik van de VOPO dat ik terug gebracht was door Tiny in haar Fiat 600. Ze hadden de grootste moeite gehad om mij er uit te krijgen want ik zat aan alle kanten knijp.
Een paar dagen later, weer in het anker, kwam ook Tiny binnen met haar vriendin. Daar had ik tegen op gezien want ik dacht dat ik de zaak goed verziekt had en schaamde mij ook wel een beetje alhoewel niet te veel want ik ging uit van de veronderstelling dat mijn manier van doen de gebruikelijke manier was. Ik had me overigens geen zorgen hoeven maken want er werd met geen woord over gesproken.
Dit was de eerste avond dat ik nagenoeg nuchter terug naar de kazerne ging en we spraken af dat we elkaar weer zouden ontmoeten .
In mijn kamer zat ik in de krant te bladeren en las een advertentie over een nieuw uitgekomen auto' (tje) Een Trabant. Dit was een ding van kunststof en voor het eerst in Nederland in de verkoop. De prijs was heel billijk en aangezien ik al een paar dagen bezig was om mijn manier van leven te veranderen (verbeteren was onmogelijk) besloot ik om de volgende dag eens te gaan kijken. De garage was in Maassluis en dat was dichtbij.
Het auto'tje zag er best leuk uit. Beige met een zwart dak. Ik had nog nooit een auto gehad laat staan een nieuwe en het was voor mij dus een heel bezit. Ik was geen patser en hoefde niet iets wat ik nadien misschien niet zou kunnen betalen. Ik was tevreden met het ding en kocht het. Het geld voor de aanbetaling had ik en het bedrag wat over bleef zou ik proberen zoveel mogelijk bij elkaar te duiken.
Toen alles geregeld was, nummerborden e.d. werd de auto gebracht door een van de mensen van de garage en ik reed hem terug. Wist dus meteen hoe het spul werkte.
Wat was ik trots op mijn mooie auto, en waarom niet??
Het hebben van zo'n ding was destijds iets heel anders als nu, het was een werkelijk bezit en nog een luxe bezit ook ook al was het een uit de hand gelopen Lego.
Wat waren ook mijn ouders trots, iedereen werd uitgenodigd om de “wagen” van hun zoon, die bij de marine was, te komen bekijken en natuurlijk moesten we toeren. Ik voelde mij een beetje “de olieman” uit de Jordaan van Louis Davids alleen hoefde ik die van mij niet aan te slingeren.
Ergens rond die tijd was het mijn verjaardag en Tiny vroeg mij een paar dagen voordien of ze de wagen een paar dagen mocht hebben, ik kon die van haar gebruiken. Natuurlijk kon dat. Op mijn verjaardag werd ik opgehaald  Frans, mijn colega  kwartiermeester van de Beatrix. We gingen naar de steiger waar dit schip afgemeerd lag. Normaal mocht je daar niet op maar vanwege mijn goeie relaties met de marechaussee was dit geen probleem.
Bij de gang-way (burgers hebben geen valreep) werd ik opgewacht door Tiny en nogal een hoop mensen van de line. Werd in optocht meegenomen naar de auto en ik moest de nieuwe aanwinst zien. Een autoradio en dit geen gewone maar een hele grote “Sharp” die door een machinist en een electricien waren ingebouwd. Ze hadden er een speciale stellage voor moeten maken en het zag er keurig uit. In de hut van de dames, die het grootst was, hadden ze slingers en allerlei ellende opgehangen en het stond er vol met lekkere hapjes en een overvloed aan drank. Was voor mij de eerste maal dat ik op deze manier onthaald werd op mijn vejaardag en ik vond het prachtig.
Piet van der Heide was ook gekomen, zat op de onderzee dienst in Rotterdam. Ze dachten dat ze er mij een plezier mee deden wat dus niet zo was.. Zij kenden Piet nog niet zo goed en ik hield mijn kop dicht. Wij beiden werden uitgenodigd om een reisje mee te maken met de Beatrix wat ik graag aannam . Het koste ons niets maar ik wilde in geen geval mee zonder hen te mogen uitnodigen aan de andere kant van de sloot in Harwich. Dit werd aanvaard. Piet had geen centen dus dat moest ik voorschieten. Dit moet ik nu nog terug krijgen maar dat had ik kunnen weten.
Het was heel gezellig. De bemanning had ook daar vanzelfsprekend een stam cafe. Was bij lange na niet zo gezellig als het anker maar voor Engelse begrippen kon het er mee door en uiteindelijk maakten we zelf de gezelligheid wat heel goed lukte.
Ook al had ik er een hekel aan, ik regelde het zo dat ik iedere week tenminste een dag naar Hellevoetsluis ging om te duiken, om geld te verdienen om de schulden af te betalen voor mijn voertuig. Om het niet al te veel op te laten vallen bleef ik soms nog een dag extra om het duikmateriaal onderhoud te geven. Ik had toch niet veel last want de schipper was blij als ik oplazerde. Wij begrepen elkaar dus heel goed Ook de duikers die in Hellevoet zaten waren blij met deze regeling want ook zij hadden schulden om af te betalen maar dit waren drank schulden. Slechte jongens maar ik liet ze goed verdienen.
                     
TOT ZO. GA NU EVEN DE AUTO SCHOONMAKEN

 
Copyright 2015. All rights reserved.
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu