HrMs de Ruyter.25 - Zeeuwse-Navy-Seals

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

HrMs de Ruyter.25

WILLEM GELENS 4

De directeur                                                                                     

Tiny was ook eerder getrouwd geweest en had een zoon van 5 jaar. Een fijn jong, Henk Jan
Ze woonden in bij haar moeder in Rotterdam. Na een paar maanden besloot ik bij hen in te trekken. Dit was niet helemaal naar de zin van "oma" ze was bang voor gelul van de buren. Een ongetrouwd stel samenwonen gaf geen pas in die tijd. We trokken er ons weinig van aan en bovendien werd ik door Henk Jan volledig geaccepteerd. Hij vroeg mij na een korte tijd of hij mij pa mocht noemen want hij vond "oom" een rot woord, waar ik hem helemaal gelijk ingaf. Van nu af aan was het dus pa, en oma begon iets meer toe te geven.
Ik had het fijn. Had een prettige thuiskomst had een doel en begon de zaken weer een beetje op poten te zetten.
Toen begon het gesodemieter weer. Ik moest mij melden bij de sociale zaken in den Helder, niet die van de marine maar die burger troep. Lui dus waar je niet mee kunt praten.
Ik was er deze maal volledig van overtuigd dat ik de laatste paar maanden niets uitgevreten had
Ik begon een beetje op een mens te lijken hetgeen ik nou niet direct een pluspunt vond maar het werd van je verwacht.
Voor ik ging belde ik eerst soc.zaken marine om ze te vertellen dat ik naar den Helder moest om die en die reden. Dit moest ik want ik was nog steeds een verstotene
in den Helder op sociale zaken gekomen op de vooraf afgesproken tijd moest ik wachten want de edelachtbare directeur was in bespreking.
Na, wat ik een lange tijd vond gewacht te hebben vroeg ik hoe lang het nog duurde en het antwoord was dat ik geduld moest hebben . Geduld heb ik nooit veel bezeten en zeker niet in zo'n geval. Ik had nog voor ik hem ooit gezien had al een hekel aan de directeur.
Toen ik vroeg of er koffie was, iets wat er volgens mij altijd moest zijn want het was aan boord ook zo, werd mij aan mijn verstand gepeuterd dat ik niet zulke rare dingen moest vragen. Ik vertelde de secretaresse dat ik de wal op ging voor een bak koffie en iets te eten en dat wanneer ik een beetje laat terug was de directeur maar even geduld moest hebben. Ik kon niet langer zonder koffie en iets te eten.
Toen ik terug kwam was de vent nog steeds of weer in gesprek. Ik vroeg aan de secretaresse om hem te vertellen dat ik nog een paar minuten zou wachten en daarna zou vertrekken.
Die arme meid kon er natuurlijk ook niets aan doen en dat maakte ik haar ook duidelijk maar zij was nu eenmaal de aangewezen figuur voor dergelijke klusjes.
Toen ze terug kwam uit het heiligdom vertelde ze me dat het nog maar een paar minuutjes zou duren. Inderdaad werd ik binnen een paar minuten binnen geroepen. Wat mij opviel, er was niemand naar buiten gekomen en in het vertrek van de directeur was maar een deur, die waardoor ik naar binnen was gegaan.
Om hem aan zijn verstand te brengen dat ik niet op zo'n simpele manier te besodemieteren was vroeg ik hem waar zijn bezoek gebleven was. Kreeg daarop geen antwoord maar hij was ingelicht.
Zoals ik optrad was een betrekkelijk normaal verschijnsel bij veel marine mensen. Burger ambtenaren hadden het idee dat ze met de marine de vloer aan konden vegen wat ze ook graag deden als ze de kans kregen. Om dus hen te beschermen tegen een pak slaag en jezelf tegen 14 dagen streng arrest waarschuwde je die lui om geen rare dingen te doen of te zeggen. Dit kon alleen door een min of meer onbeschofte manier van optreden.
Ik spreek nu alleen over de kop van Noord Holland en met name over Den Helder en ik weet zeker dat velen dezelfde ondervinding hebben als ik.
De naam van deze dwerg was Stam, hij kwam ongeveer tot mijn navel en had een onmogelijk arrogante manier van doen, iets wat je veel tegenkomt bij die klootzakken. Zij gingen er van uit dat iedereen bang van ze was.
Hij vroeg me niet om te gaan zitten dus deed ik dat maar op eigen gezag. Kon aan zijn smoel zien dat hem dat totaal niet aanstond wat dan ook mijn bedoeling was Jammer genoeg maakte hij er geen op of aanmerking over.
Ik ben niet onbeschoft maar geloof mij, dit is de enige manier om dergelijke figuren aan te pakken.
Ik vroeg hem de reden waarvoor ik naar den Helder had moeten komen. De reden was erg simpel althans voor hem. Hij had besloten dat ik sociale zaken een bijdrage moest betalen voor het geld wat zij besteedden aan mijn ex. Ik bracht hem aan zijn verstand dat ik alimentatie betaalde voor de kinderen en in geval van mijn ex. daarvan vrijgesproken was, dit ook omdat zij volkomen in staat was om te werken.
Deze uitspraak was hem bekend, natuurlijk, maar hij was het met de uitspraak van de rechter niet eens. Waar haalde die kabouter het recht vandaan om tegen de uitspraak van de rechter in te gaan op deze manier. Vroeg hem of hij bij het gerecht geprotesteerd had. Dit was niet het geval. Toen ik hem daarop vroeg wie hem het recht gaf om van mij geld te eisen was zijn antwoord dat ik dat wel zou zien. Het kwam er dus op neer dat hij mij trachtte te overbluffen
Toen ik hem vroeg waarom hij pas nu, een redelijk lange tijd na de scheiding op het idee was gekomen om mij geld afhandig te maken. Ik zal het antwoord maar geven want een zinnig mens zou er nooit op komen, het was omdat ik mijn plastic auto'tje had gekocht en als ik daartoe in staat was kon ik ook aan hem betalen. Mijn vraag was of ik niet hoefde te betalen wanneer ik gekleed als een barrel en met een stuk in mijn kont over straat had rondgelopen . Kreeg geen antwoord.
Ik maakte hem duidelijk dat ik niet zou betalen ook al omdat ik er van overtuigd was dat hij blufte. Hij zou er een rechtszaak van maken
Hij liet zijn secretaresse een brief opstellen van hetgeen waarover hij dacht dat wij gesproken hadden. Waarover niet gesproken werd was het feit dat hij het niet eens was met de uitspraak van de rechter maar eigen rechter speelde. Ook niet dat de eigenlijke reden was “ het plastic autootje” en ook niet dat hij mij voor het gerecht zou brengen. Dit papier ,dacht hij moest ik tekenen voor akkoord. Vertelde hem dat ik dat met alle plezier zou doen maar eerst nadat de ontbrekende punten er ook in waren opgenomen en ik noemde hem deze punten.
Hij weigerde een ander formulier op te laten maken en de ontbrekende punten te noemen waarop ik het eerder opgemaakte papier opvouwde en in mijn zak stak.
Dit was voor hem de druppel op de gloeiende plaat ( hij had intussen ook druppels op zijn gezicht)
Ik moest het papier onmiddellijk terug geven anders zou hij de politie bellen wat ik hem vroeg meteen te doen want die zouden ook wel interesse hebben in het , wat hij noemde rapport. De kaffer merkte niet dat ik steeds meer zat te genieten.
Toen begon ik te bluffen en zei hem dat ik er op stond dat hij mij voor het gerecht zou dagen en zo niet ik het hem zou doen en de secretaresse als getuige zou op laten draven. Van dat meisje had ik tijdens een babbel haar naam los kunnen peuteren.
Ik zou mijn advocaat inlichten die ik natuurlijk niet had maar ik vond zelf dat het wel leuk klonk. Ook gingen mijn gedachten naar de advocaat die mij met de scheiding geholpen had. Op de e.o.a. manier zou ik wel aan Engelse sigaretten komen.
De conversatie was beëindigd. Na mij afgemeld te hebben op het kantoor van de halfgoden ook wel het duikbedrijf genoemd ging ik terug naar Hoek van Holland
NAAR HUIS.
Ik was de hele zaak ongeveer vergeten tot ik na een tijd een oproep ontving van het kanton gerecht in Rotterdam dat ik op die en die datum moest verschijnen
De kabouter had het dus toch gedaan en ondanks alles kreeg ik een beetje respect voor hem.
Ik vond dit allemaal erg interessant en spannend maar aangezien het mij geld zou kunnen kosten moest ik toch op de een of andere manier in actie komen. Ik belde de sociale dienst van de marine en legde uit wat er aan de hand was. Ik moest maar even langs komen. Deze dienst was op de Mathenesser laan waar ik vlakbij woonde dus ik wist de weg. Het was weer een officier van de Marva's die me ontving, nu een Ltz. Eerste klas. Deze was van het begin af aan erg prettig om mee te praten.
Zij was al op de zaak vooruit gelopen en had contact gehad met Stam. Deze vent was haar meteen in het verkeerde keelgat geschoten. We zaten over de zaak te babbelen en ik gaf haar het rapport wat door Stam opgemaakt was. Stam was in zijn grote domheid ook nog zover gegaan dat hij dit rapport al had ondertekend en hij kon er met geen mogelijkheid onderuit.
Ik vroeg haar of ik een advocaat in arm moest nemen waarop zij zei, in geen geval.
Ik was hierover wel een beetje verbaasd en vertelde haar dat ook. Haar uitleg was, wij hier in Rotterdam hebben nog altijd een hoge hoed op van de marine en als jij met een net pak aan met gepoetste knopen en een witte pet op voor de rechter verschijnt en hem uitlegt wat er aan de hand is op dezelfde manier als je het mij deed maakt dat zeker indruk op hem temeer als je zonder advocaat komt.
Zij kende een stuk of wat kantonrechters zoals ze zei. Ik ben er nu nog zeker van dat zij de zaak min of meer heeft voor bereid. Wie appelen vaart wie appelen eet.
Ik zag het ergens niet helemaal zitten maar deed natuurlijk wat zij mij voorstelde te doen. Zo'n hufter was ik ook weer niet.
Sinds ik met Tiny samen was zag mijn uniform er altijd smetteloos uit maar de dag voor de zitting werd alles nog eens extra onder handen genomen. Geperst uniform, spierwitte pet en prachtig gepoetste schoenen waarvan ik sinds korte tijd twee paar bezat. Ik was er helemaal klaar voor en had er zin in.
Ik kwam ruim op tijd binnen en het was afwachten. Stam liet op zich wachten en de zaak moest uitgesteld worden. Ik heb een hekel aan wachten maar in dit geval zag ik het als een plus punt. Inderdaad het was een pluspunt want toen Stam aan kwam kreeg hij meteen op zijn lazerij en hij kwam met het excuus van een matroos 3e klas dat de trein te laat was geweest. Hem werd aangezegd dat hij om zeker te zijn een trein eerder had moeten nemen.
Zijn tweede fout maakte hij door niet op te staan toen de rechter binnen kwam. Ik deed dat wel want ik had het verscheidene malen op films gezien. Er moest Stam aangezegd worden op te staan. Deze man was dus arrogant en bovendien uiterst dom. Ik vond het prachtig en voelde de rillingen van plezier/genot door mijn hele donder rennen.
De rechter las het rapport voor dat ingediend was door Stam wat nog steeds niet volledig was en ook niet hetzelfde als die hij eerder geschreven had en die ik in mijn binnenzak had. Toen de rechter mij vroeg of ik het eens was met het door Stam ingediende rapport vertelde ik hem dat er nu twee verschillende rapporten waren allebei getekend door Stam en geen van twee volledig en dat ik niet wist waarmee ik het eens moest zijn. Hij vroeg of ik in het bezit was van het eerst opgemaakte rapport en ik gaf het hem. Op dit rapport had de officier Marva de ontbrekende punten ingevuld omdat zij er zeker van was dat de rechter er om zou vragen. Hij vergeleek de rapporten en vroeg wie de ,met de hand geschreven opmerkingen er bij had geschreven. Ik vertelde het hem en hij legde het laatste door Stam ingediende rapport naast hetgeen ik hem had gegeven.. Hij vroeg aan Stam of hij op de hoogte was van de punten die volgens mij ontbraken en deze antwoorden dat hij het zich niet meer kon herinneren waarop de rechter zei, mr. Stam na zo'n korte tijd en in uw functie als directeur van een sociale dienst mag het niet zo zijn dat u zich dergelijke zaken niet meer kunt herinneren. Ze zijn belangrijk genoeg.
Mijn genots rillingen namen toe want ik zag iedere terechtwijzing aan Stam als een punt in mijn voordeel.
Het maandelijkse bedrag wat Stam van mij eiste was fl.60.-. Dit was in die tijd een heel behoorlijk bedrag. De rechter vroeg mij of dit bedrag voor mij bezwaarlijk was en waarom. Toen vertelde ik hem dat het inderdaad bezwaarlijk was omdat mijn verloofde en ik binnen 3 maanden gingen trouwen.
Tiny wist niet dat we verloofd waren en nog minder dat we trouwplannen hadden. Dat zat er wel in maar zeker niet op zo'n korte termijn. Hoe ik op het idee was gekomen om e.e.a aan de rechter te vertellen weet ik niet maar het bleek een goed idee te zijn.
Toen maakte Stam zijn grootste fout door te zeggen edelachtbare dat kennen we, die twee hokken samen en van trouwen komt er nooit iets. Ook ik maakte toen mijn eerste fout maar dat was volkomen bewust. Ik zei tegen Stam dat hij z'n gore bek moest houden omdat ik hem anders dicht zou slaan, iets wat ik zeker gedaan had en met heel veel plezier.
De rechter riep mij tot orde met de woorden dat ik mij zoiets niet kon permitteren in een rechtszaal maar hij zei er wel meteen bij dat hij het wel enigszins begreep.
Tegen Stam zei hij dat zeker een directeur zich niet kon veroorloven om dergelijke opmerkingen te maken en hij sprak ook over verdachtmakingen. Nog een maal en Stam zou buiten moeten wachten. Ook zei hij dat ik het recht van beklag had, iets waar ik na overleg met mijn vriendin, de off. Marva geen gebruik van gemaakt heb. Vind nu nog steeds dat ik het wel had moeten doen maar omdat zij mij zo goed geholpen had wilde ik graag iets terug doen.
De rechter had mij wel geloofd toen ik hem vertelde dat we binnen 3 maanden gingen trouwen en vroeg mij of ik er bezwaar tegen had om 2 x fl.25.- te betalen , ik ging akkoord, natuurlijk met deze uitspraak. We konden gaan. Ik moet nu nog ergens de officiële uitspraak hebben.
Toen ik in mijn limousine Stam passeerde toeterde ik en heb hem nog eens vriendelijk toe gezwaaid. Hij kon het ook niet helpen, was uiteindelijk een burger maar dan een met hoogmoed waanzin.
Toen ik thuis kwam vertelde ik Tiny dat we verloofd waren en dat we binnen 3 maanden gingen trouwen. Ze keek mij natuurlijk een beetje verbaasd aan maar toen ik haar vertelde wat er gebeurd was stemde ze er meteen mee in.
Ze vroeg of we Stam ook uit zouden nodigen maar dat hebben we maar niet gedaan

 
Copyright 2015. All rights reserved.
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu