HrMs de Ruyter.27 - Zeeuwse-Navy-Seals

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

HrMs de Ruyter.27

WILLEM GELENS 4

VERVOLG OP DE "ROTTERDAM"                                                   

Het leek er op dat de Rotterdam een goed schip zou worden. Mijn maten waren Piet, mijn collega kwartiermeester en Kees Joziasse een korporaal machinist. Kees kende ik al langere tijd van o.a. de Rotterdam toen deze in Curacao lag. Met Piet had ik nog niet eerder gevaren  was een gezellige vent.
Nadat ik een tijdje aan boord zat kregen Tiny en ik ons dochterje en Henk Jan zijn zusje
Cathry. Henk Jan zat er een beetje raar tegen aan te kijken maar was er ook wel blij mee.
Ongeveer een maand later, ik was o.off.v/d. wacht, de dagwacht, kwam er om een uur of zes een telefoontje, het was voor mij. Op die tijd van de dag een telefoontje krijgen was meestal slecht nieuws. Het was Tiny. Ons dochtertje Cathry was overleden. Ze was een paar uur bezig geweest om mij te bereiken maar de telefonist had geen verbinding kunnen krijgen, zo zei hij.
Heb getracht te achterhalen wie deze vent was geweest maar ving bot, gelukkig.
Tiny had het kind uit het ledikantje gehaald om te voeden en het was overleden. Bij het vaststellen van de doods oorzaak bleek dat de "Tymus" klier was opgezet en het kind geen lucht meer kreeg. Deze klier mag pas tot ontwikkeling komen , geloof ik, rond het 14e jaar.
Het was iets wat wel vaker voorkwam. Cathry was pas 27 dagen oud.
Wilma was ongeveer een jaar daarvoor overleden.
De Rotterdam zou binnenkort naar zee vertrekken en toen ik terug aan boord kwam moest ik bij de commandant komen, waar ook mijn divisie chef en de schipper aanwezig waren. Als ik wilde kon ik achterblijven, de commandant had al het e.e.a. voorbereid bij de nodige instanties.
Het was natuurlijk een goed voorstel maar ik voelde er niet voor net zo min als Tiny.
Om er nog een keer met Tiny over te praten vroeg ik een dag verlof en ging naar Rotterdam, naar huis. Ik vertelde over het voorstel dat ik achter kon blijven wat ze erg mooi vond maar ook vroeg ze waar ik dan geplaatst werd. Zij wist dat ik een gloeiende hekel had aan walplaatsingen
Ik moest haar natuurlijk zeggen dat het een walplaatsing zou worden en zij vond het niet nodig dat ik zou achter blijven. Ik was nu dus overtuigd en was erg gelukkig met haar antwoord en met haar opvatting. Ik hoefde niet a sociaal te worden (zo zag ik het namenlijk).
De volgende morgen, terug aan boord, vroeg ik om mij aan boord te houden met instemming van mijn vrouw. Dit werd geregeld, ik bleef.
De schipper vond het ook wel fijn en had alle respect voor Tiny. Er waren er niet veel zo zei hij en hij had gelijk. Ik kon met mijn kop rechtop blijven lopen.
Ik weet dat velen een hekel hadden aan deze schipper, in de matrozen opleiding had ik het ook maar die omstandigheden waren duidelijk anders. Je moest bij Jan de Nooier eerlijk zijn. Als je hem een maal besodemieterde was het gebeurt en kon je beter overplaatsing aanvragen. Je kon ook een fout maken zolang dat niet voortkwam uit onverschilligheid, ongeinteresseerdheid of een verregaande stommiteit. Hij eiste niet dat zijn militaire manier van optreden door iedereen opgevolgd werd maar hij pikte absoluut geen onbeschoftheden. Ook kon je beter niet denken dat je beter was als hij, want dat was absoluut niet zo.
Hiermee bedoel ik op het gebied van vakmanschap en zeemanschap.
Als je een beetje rekening hield met dit soort dingen kon je je bij deze schipper veel permitteren en zou hij je door dik en dun helpen als je in de moeilijkheden kwam, wat voor moeilijkheden dan ook.
Op 2 mei 1967 vertrokken we voor de reis naar de USA en Canada. Er stonden, zoals gewoonlijk, een hoop afdouwers aan de kant waaronder Tiny en Henk Jan. Ik had daar een hekel aan maar je kon er nu eenmaal niets tegen doen.
Om 18.00 uur vertrokken we met goed weer maar de volgende dag zaten we al in het slechte weer, in een storm. Met dit soort weer was een jager nou niet direct het prettigste schip voor iemand die last van zeeziekte had en die hadden we veel aan boord. Gewerkt werd er niet meer, alleen het hoog nodige werd nog gedaan en natuurlijk werd de wacht gelopen door de machine kamer en aan dek. De wacht aan dek was al lang verhuisd naar de noodbrug maar om daar te komen was al een heel avontuur.
Zoals gezegd was ik provoost cafetaria. Er was niet veel te doen want er kwam niemand schaften. De toko baas was gelukkig niet zeeziek en tijdens het middaguur, de normale tijd, gooide hij de toko open en met een paar jongens uit de “zoutwater hoek” gingen we aan het bier. Een van hen kwam met de accordeon aanlopen en ik kwam er niet onderuit. Het werd gezellig. Ik vroeg een paar van de matrozen om eens in het kombuis te gaan kijken of er iets te schaften was, en ja dat was er. Ze kwamen terug met een hele braadslee vol met karbonades. Hoeveel het er waren weet ik niet maar ik weet wel dat we met een man of zes de hele braadslee leeg gegeten hebben. Ze waren heerlijk. Toen kwam ook de bootsman binnen. Siem had ook altijd trek in eten en ook had hij geen last van zeeziekte. De karbonades waren op dus gingen er een paar jongens naar het kombuis en kwamen terug met nog een hele partij en daarbij nog een soort taartjes of iets dergelijks. Die troep moesten we niet maar geen nood. Stuurboords whalegang lag vol met zeezieken in der eigen vuil te wentelen. Af en toe gooiden we een paar broden in de gang want ze moesten toch iets te eten hebben. Toen gaven we hen ook de taartjes maar die moest niemand. Zeeziek zijn is een doffe ellende. Met bootsman Siem erbij hebben we het feest nog een tijdlang voortgezet. Zeker was dat wij zo ongeveer de enigen waren die een hele fijne middag hadden.
Dit weer hield een paar dagen aan maar het knapte gelukkig op en er kon schoonschip gemaakt worden hetgeen hard nodig was. De volgende dag zag het schip er Spic en Spam uit.
Na een dag of twee begon het allemaal opnieuw maar er waren nu minder zeezieken, jammer genoeg want de rust was over. Toen was het afgelopen met de stormen maar er lag iets ergers voor ons klaar, mist… Het zat werkelijk potdicht van de mist en we zaten de hele dag met dat verrekte geloei van de misthoorn opgescheept. Ook was het link genoeg. We waren nogal laat uit Nederland vertrokken en moesten hoge vaart lopen om ter plaatse te komen waar we na negen dagen storm en mist aan kwamen.
We meerden af langszij de “van Galen” in Halifax om olie te laden
Iedereen leefde in de veronderstelling dat we de wal op konden maar het bleef bij die veronderstelling want direct na het olie laden om middernacht vertrokken we weer.
Op een van de avonden werd er een bingo gehouden en er was mij gevraagd of ik accordeon wilde spelen waar ik geen bezwaar tegen had . Omdat ik er toch bij was speelde ik mee in de bingo, een spel waar ik een grote hekel aan had maar je doet wat voor de goeie gang van zaken. Ik was de gelukkige winnar van een horloge, een pols horloge. Zag er goed uit en een van mijn collegas vond het een pracht ding, wilde hem ruilen tegen een paar zeelaarzen. Dit waren dingen die je aan boord goed kon gebruiken. Ik hield nog even de boot af maar na een dag of twee zag ik dat het horloge vol met condens zat. Nadat het ding de hele nacht in de luchttoevoer had gelegen was dit probleem opgelost. Ik ging naar mijn collega en zei hem dat ik wel wilde ruilen maar dat ik een kist bier er bij wilde hebben. Hij was té happig geweest en gaf toe. Meteen toen de toko geopend werd heb ik de kist bier gereserveerd vóórdat het horloge weer vol condens zat. Hij liep zo trots als een pauw rond met zijn nieuwe horloge maar kon het ding na een paar dagen overboord gooien, was van binnen stijf verroest. Ik deed hetzelfde met mijn mooie laarzen want die lekten als de neten. We hadden elkaar besodemieterd maar ik was er tenminste nog een kist bier aan rijker geworden.
Zaterdags gingen we ten anker bij Ile Du Bic (zo heet dat eiland geloof ik) om nog eens grondig schoon schip te maken want we zouden de koningin aan boord krijgen.
's Avonds liepen we Montreal binnen waar we om een uur of vijf afmeerden langs de nieuwe Expo steiger, en het zenuwen zootje kon beginnen.

                        

 
Copyright 2015. All rights reserved.
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu