HrMs de Ruyter.35 - Zeeuwse-Navy-Seals

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

HrMs de Ruyter.35

WILLEM GELENS 5

NOG STEEDS OP DE "SOEMBA”                                                                                                                                                

Mogelijk vergis ik mij maar het moet haast wel in die periode geweest zijn   want ikwas nog steeds "Chef Duikbedrijf" op het vlotje.  
Ltz. van vakdiensten Isaac Fluit ging met pensioen. Hij wilde nog éénmaal duiken in het standaard pak.Dit werd toegestaan maar hij moest wel eerst voor de keuring.Gewoonte getrouw wilde iedereen zijn kloten klaren. Op een diepte van 5 meter konden er de meest verschrikkelijke dingen gebeuren.
Ik zorgde ervoor dat er een "droog" pak voor hem klaar hing want ik respecteerde Isaac Fluit als zo ongeveer de laatste van de "ouwe garde" en als mens.
Op de morgen van de grote dag kwam Sam van Berkel naar mij toe en vroeg, Willem je hebt toch wel een droog pak voor de ouwe baas? Geef hem dat van mij maar want ik heb altijd het geluk dat ik een droog pak heb. Hij had het spelletje met de pakken door en was het daar wel mee eens want hij had er nooit iets van gezegd.
Isaac Fluit kwam het vlot op met een gevolg groter dan dat van de koningin. Wat zagen ze er allemaal lief uit. Allemaal met prachtig witte duikkleding, zonder gaten en nieuw. Ik had iets dergelijks in al die jaren nooit gezien.Wij moesten duiken in de meest ouwe troep vol met gaten, zo smerig als de blubber waarin we lagen te wroeten en tegen de kou hielp het absoluut niet. Ook hadden zij mooie klomplaarzen waar nog echte dikke zolen onder zaten. Om kort te gaan, je kreeg er een dik ding van.
De reden van al dit moois werd al gauw duidelijk, er zouden foto's gemaakt worden en daar mocht je natuurlijk niet op ontbreken.
Wel stond ik stom verbaasd te kijken toen er ook een paar "collegas" van mij op het vlotje kwamen. Toen ik vroeg wat ze kwamen doen was het antwoord, wij komen je even helpen. Je zag de klootzakken nooit en nu kwamen ze even helpen. Dit waren de echte Attache koffer figuren en ik vertelde ze dus op te rotten, iets wat ik met veel plezier deed.
Het gedrang op het vlotje was zó groot geworden van allemaal lui die de duiker aan wilden kleden dat wij, mijn twee hulpen en ik ons terugtrokken naar de koffie ketel.
Tooen Isaac Fluit eenmaal te water zat werd het een waar gevecht om aan de seinlijn te staan. Normaal was niemand liefhebber hiervoor maar het was ook hier waar de foto's gemakt werden. Men had geld willen betalen om aan de seinlijn te staan. Kortom, het was een belachelijke vertoning en ik ben er van overtuigd dat ook Isaac Fluit er niet blij mee was.
Het moet wel duidelijk zijn dat ,voor wat mij betreft Ltz. Van Berkel een van de betere mensen was die op de Soemba rondliep. Hij had ongetwijfeld de leiding over het hele duikgebeuren ook al liet hij zich daar nooit over uit. Op zijn heel rustige manier kon hij iemand die een klootzakken streek uit haalde, zwaar de mantel uitvegen. Alls hij , wat zelden voorkwam, het kantoor binnenkwam was het afgelopen met het “stomme” gezeik en iedereen hield daar terdege rekening mee.
Sam van Berkel had een heel eigen manier van lopen, ook heel erg rustig. Je herkende hem op grote afstand. Dit allemaal was natuurlijk van geen belang, was het niet dat een paar van mijn collegas zijn loop na wilden bootsen en dit was werkelijk belachelijk. Het enige wat ze er mee bereikten was dat ze voor flikker liepen want iedereen had ze door.
Wat was het een walchelijk zootje.
Toen braken er betere tijden aan. Op een dag komt Sam van Berkel naar mij toe en vroeg of ik er nog niet doodziek van was om iedere dag op het vlotje te staan
Ik moest natuurlijk met ja antwoorden want ik was er doodziek van hetgeen hij wist.Hij bleef door emmeren en vroeg jij wilt graag een varende plaatsing is het niet . Dat was iets wat hij ook wist, wat iedereen wist.
Ik zag mij al weer op de vloot, een jager of een fregat of misschien zelfs een kruiser maar ook een sloep was voor mij goed geweest als ik maar een varende plaatsing kreeg en die kreeg ik maar het was wel iets heel anders als ik verwacht had, het werd een Mud Boat. Ik zelf en een machinist. Het was niet veel maar het maakte mij wel veel meer onafhankelijk en ik was er blij mee
De mud boot moest opgehaald worden uit Amsterdam, op het TOKM. Daar ging ik heen met een korporaal machinist. We vertrokken 's morgens met de trein uit den Helder en jwamen ergens tegen de middag aan Na het schaften gingen we op zoek naar de figuren waarvan we de boot moesten overnemen. We moesten de zaak inspecteren en tekenen voor ontvangst. Het was allemaal in orde, alles zat erop en aan alleen de navigatie lichten branden niet maar dat zou de korporaal op de terug reis wel opknappen.
Boshamer had nu toch iets nuttigs gedaan, iets waarom ik gevraagd had. Een lijstje met opening en sluitings tijden van de bruggen en sluizen waar we doorheen moesten. We konden kiezen of terugkomen via het IJsselmeer of binnendoor. We kozen voor het laatste want dat leek ons gezelliger en bovendien als er iets met de motoren aan de hand was konden we voor de kant gaan.
Toen we getekend hadden was het te laat om nog te vertrekken en via de schipper regelden we het dat we konden blijven slapen. Ik nam de kans waar om  een beetje etenswaren te organiseren hetgeen geen enkele moeilijkheid gaf. Kreeg allerlei dingen die we koud konden eten want er was geen mogelijkheid om iets op te warmen. Van de honger zouden we niet omkomen, desnoods konden we een reis rond de wereld maken.
De volgende morgen vertrokken we vroeg, zo vroeg dat er nog niets te schaften was maar we hadden allebei een lunchpakket klaar gemaakt. De onmisbare bak koffie gingen we bij de onderofficier v.d. wacht drinken en om een uur of zes waren we er klaar voor.
Het op starten van de boot maakte genoeg lawaai om de hele kazerne te porren. Er stonden twee zware diesels in “stermotoren” die voor deze herrie zorgden. Het was een pracht geluid vonden wij.
We waren al snel bij de eerste sluis waar de meester ons waarschuwde voor een nogal groot verval en daarom meerde ik,na eerst toestemming gevraagd te hebben aan de schipper, af langszij een groot binnenvaartschip.
We waren de eersten die de sluis uitwaren en kwamen in iets rustiger water. De boot voer geweldig, met behulp van beide motoren plus het roer kon je , op de plaats 360 gr. Draaien. Het was haast onmogelijk om een aanvaring te maken of je moest al wel een hele grote boerenlul zijn.
De volgende sluis was in Zaandam. Hier wilde ik ook weer vastmaken aan een binnenvaarder, op zijn kont, maar de schipper begon met zijn schroef vol vooruit te slaan om dat te verhinderen, de rukker.
De sluiswachter zag e.e.a.gebeuren gaf de schipper ongenadig op zijn flikker en hij moest ons  vast laten maken. Toen we weg voeren had de schipper zijn kop al vrij van de wal en lag slaags om te vertrekken. Ik kon het niet laten en toen we bij zijn kop kwamen gaf ik een dot gas zodat zijn kop weer tegen de wal gedrukt werd. Hij moest opnieuw beginnen.
Eindelijk waren we in het kanaal. Ik weet niet of het daar al het Noord Hollands kanaal was maar het was er erg mooi. Het kanaal liep kaarsrecht en dat was,volgens de machinist een mooie gelegenheid om de motoren volle kracht te laten draaien. Dit was tegen alle regels en dat wist ik maar ik wilde ook wel eens zien hoe snel we konden varen. Het was erg snel en met erg veel lawaai.
De boot trok een hoge hekgolf en de kanten van het kanaal waren met een diepe laag hoog riet begroeid en zodoende zagen we de vent niet die zat te vissen totdat de machinist zei, verdomme Willem kijk daar eens en hij wees naar achteruit. Ik zag nog hoe de visser door de hekgolf werd opgetild en het water in werd gezogen. Het was een pracht gezicht, dat wel maar het zou wel eens rottige gevolgen kunnen hebben. Ik wachtte af of de vent kon zwemmen en toen ik hem de wal op zag klauteren . Eigenlijk had ik hem willen laten verzuipen, dan kon hij ook niet over ons lullen maar heb dat toch maar niet gedaan.
We hebben er nooit iets van gehoord want op het kantoor hadden ze zeker de kans waargenomen om zeker mij onderuit te halen. Ook Sam van Berkel had mij daar niet bij kunnen helpen.
Het vaarplan was om via Den Helder naar Den Oever te varen over het wad maar zover kwamen we die dag niet. Als we sneller hadden kunnen varen waren we ruim op tijd geweest maar na het geintje met de visser durfde ik zelfs geen  halve kracht meer te draaien. We kwamen bij een brug die niet meer open ging en zelfs voor ons te laag was om onderdoor te kunnen.
We meerdden af pal voor een restaurant om de boot in de gaten te kunnen houden en gingen een biertje drinken, wat een beetje uit de hand liep. Ik vroeg de baas van het restaurant om inplaats van bier, een maaltijd op de rekening te zetten. Toen ik later de rekening vroeg heb ik er ook een stevig ontbijt op laten zetten want de rekening was redelijk hoog. Eten hadden we zoals ik al zei niet nodig. We sliepen aan boord waar heel behoorlijk ruimte voor was maar stervens koud want we hadden natuurlijk geen dekens of iets dergelijks. We waren dan ook blij toen we de volgende morgen door de brug konden. Laat in de ochtend kwamen we aan in den Helder waar ik tegen de kant ging bij de conservatie mijnenvegers. Ik had absoluut geen zin om door de sluis te gaan die je door moest om bij de mijnendienst te kunnen komen. De sluiswachters hier waren een onmogelijk stelletje hufters die een grote schurft hadden aan de marine waarvan zij voor 100 % vraten. Een ieder die door deze sluis gegaan is zal dit met mij eens zijn.
Vanaf de conservatie belde ik naar den Oever om te vertellen waar we waren en kreeg te horen dat ik moest blijven liggen omdat ik spullen mee zou krijgen voor de Soemba. Deze spullen kwamen vrij snel en een van de dingen was een radio die ingebouwd moest worden op de Mud Boat. Het begon op een echt schip te lijken. De rest van de lading bestond uit duikmaterialen . Ik was nu beurtschipper geworden en hoopte dit te blijven.
Zo snel het mogelijk was ging ik richting den Oever waar we ergens in de middag aankwamen.
Toen ik de rekening van het restaurant indiende werd er gezegd dat we er goed van gegeten hadden, maar niemand had het lef om te vragen of we niet zonder hadden gekund.
We waren maar net op tijd om de walplaatsers bus te halen. Ook al was ik nu ook commandant op mijn schip, een varend schip nog wel, denk ik niet dat de bus op mij gewacht had. Ook ben ik niet naast mijn collega de Bree gaan zitten.
De volgende morgen moest ik in de ziekenboeg komen waar mij aangezegd werd dat ik mij moest melden in het hospitaal Overveen voor een onderzoek van mijn rug (alweer) maar nu was het om te zien of ik weer kon duiken.
Zoals altijd maakten wij,Tiny - Henk Jan en ik , daar een uitje van.
Het onderzoek was grondig en de uitslag gunstig, ik mocht proberen of ik weer kon duiken maar ik moest mijn rug niet te veel belasten. Dit was een nogal moeilijke opgaaf in het standaard pak met zijn gewicht van 80 á 85 kg. Toch was dit het pak waarin ik ging duiken. Had een grote schurft aan al de “kwajongens” pakken waar je met een hoop flessen op je bult liep. Mijn pak was het “ouwe lullen pak” het standaard pak.
Pijn in mijn rug zou ik altijd houden was me aangezegd en daar hoefde ik mij dus niets van aan te trekken maar wel deed ik mijn best om rechtop te blijven want ik had het idee dat wanneer ik mij bukte niet meer rechtop zou komen en misschien wel in twee stukken zou vallen.
Wel had ik een probleem, een groot probleem zelfs. Ik haatte het routine duiken. Ik kan mij, ook nu nog niet, iets indenken wat meer geestdodend is. Je lag als een stom dier op de bodem met je handen wel of niet in de blubber en het enige wat je kon doen was aan allerlei onzin denken. Er waren lui die wanneer ze uit het water kwamen nagenoeg precies wisten hoeveel minuten ze gemaakt hadden en het geld al op de bankrekening hadden gezet en ook hadden uitgerekend hoe hoog de rente nu was.
Misschien hadden zij gelijk, ik weet het niet. De bankrekeningen werden hoger maar hun geestelijk leven steeds meer bekrompen.
Een paar centen verdienen wil denk ik iedereen wel maar ik kon het niet, niet op deze manier.
Ik wilde toen en ook nu nog graag leven

 
Copyright 2015. All rights reserved.
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu