HrMs de Ruyter.43 - Zeeuwse-Navy-Seals

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

HrMs de Ruyter.43

WILLEM GELENS 5

WEER OP DE SOEMBA                         

Na zo'n dertig dagen vakantie, waarvan veertien in Nieuwersluis en de rest in Italie kwam ik weer op de "Soemba"
Mijn persoonlijke strafplaatsing.
Natuurlijk zaten er ook mensen waarmee ik goed overweg kon maar dat waren er ook niet zoveel
en bleven ook nooit lang. Ook zij waren lui die wel eens dwars lagen en hun mening verkondigden. Behoorde je tot deze groep dan was je meestal al overgeplaatst voor je kwam.
Als die overplaatsing niet snel kwam dan beschouwde deze groep de Soemba als een strafplaatsing. Ik heb al vaak genoeg de redenen hiervoor uiteen gezet.
Ik maakte bekend dat ik mijn brevet in wilde leveren, ik wilde weg. Ergens was ik er van overtuigd dat er enkelen wel blij om zouden zijn maar ook was ik er een beetje bang voor dat ik nog langer uitgesteld zou kunnen worden voor bootsman omdat het niet als normaal beschouwd werd dat je het brevet duiker seinmeester inleverde. Ergens bood dit brevet natuurlijk voordelen en mijn enige reden was dan ook dat wanneer ik er aan dacht een groot deel van mijn resterende tijd
(13 jaar) bij de marine op de “Soemba” te moeten doorbrengen ik de neiging had om te moeten kotsen.
Het inleveren van het brevet had toch meer voeten in aarde als ik dacht. Ten eerste moest ik op het kantoor duikbedrijf op de mijnendienst komen waar o.a. Bas de Koning zat, hij was meen ik nog adjudant machinist en een van de figuren waarom ik weg wilde. Om bij hem in goede aarde te vallen moest je een ogen dienaar zijn en dat kon ik niet en dat wilde ik niet.
Hij vroeg mij waarom ik het brevet in wilde leveren en ik noemde hem mijn redenen waar ze toch wel een beetje raar van op keken. Hij zei, ben je bang geworden? Dit was een vraag die ik niet begreep en dat vertelde ik ook. Hij zei, na het ongeluk met  Arie Burgers en kok ten Donkelaar.
Ik vertelde hem dat dit natuurlijk niet zo was. Indien wel dan zou ik meteen toen het ongeluk gebeurde , zes jaar geleden, het brevet hebben ingeleverd. Ook vertelde ik hem dat ik nog zes jaar lang op de vloot vele klussen had opgeknapt en dat dat op het kantoor bekend moest zijn.
Daar zijn toch rapporten van vroeg ik hem. Ja was het antwoord, van alle duik werkzaamheden, ook die op de vloot gebeuren hebben we hier de rapporten. Ik zeg, dan weet je alles en dan heb ik nog een vraag, waar is het rapport over het ongeluk met Arie? Ik kreeg geen antwoord, van niemand. Ik was lastig.
Misschien een week later moest ik mij melden in Hilversum op het MOK., bij een psychiater. Deze stelde mij allerlei vragen die, zoals ik dacht, helemaal nergens iets mee te maken hadden
maar ik begreep dat ook hij zijn brood moest verdienen.
Na een hoop gezeik vertelde hij mij wat ik al wist, dat niemand mij kon dwingen om onder water te gaan .Ik heb er niets op tegen om onder water te gaan vertelde ik hem maar ik ben bij de marine om te varen en als daarvoor mijn brevet moet inleveren dan spijt mij dat maar ik doe het.
Voor ik ging zei hij me nog dat ik ten alle tijde ,ook al was ik geen seinmeester meer wel bommen en mijnen demonteur bleef. De reden hiervoor was dat de opleidingen die o.a. ik had gehad erg duur waren. Hij zou zijn best doen maar ik was er van overtuigd dat zijn rapport absoluut niets uitmaakte.
De volgende morgen, terug op de Soemba, vroeg Sam van Berkel mij hoe het afgelopen was en ik vertelde hem het hele relaas. Toen dat gebeurd was vroeg ik hem wat voor werk ik moest doen
, hij was nog steeds  mijn baas. Hij vond het het beste dat ik naar de chef der equipage,  bootsman
Jaap Ruighendijk ging en daar was ik blij mee. Ik ging naar Jaap Ruighendijk en vroeg hem wat ik kon doen Hij op zijn beurt vroeg mij waar ik zin in had. Er was op de Soemba niet zoveel te doen, niet als op een varend schip. Ik stelde hem voor om het dekhuis op te knappen, iets wat hard nodig was
en hij was blij dat ik het voorstelde.
Ik ging naar de kabelgast en vroeg hem hoeveel M2 verf hij had en dat was volgens mij niet genoeg en zei dit tegen de bootsman. Nog diezelfde dag kwam de verf mee in de voedingstruck en ik begon te schilderen.
Intussen was ik weer eens voor controle in het hospitaal in Overveen geweest en kreeg een dieet van 800 calorien opgelegd daarbij kreeg ik pillen waarvan ik één per dag moest innemenen, absoluut

 
Copyright 2015. All rights reserved.
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu