HrMs De Ruyter.6 - Zeeuwse-Navy-Seals

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

HrMs De Ruyter.6

WILLEM GELENS 4


Reisje Middellandse Zee               Deel 6

Deze reis begon ,hoe kon het anders. in Gibraltar. De tweede thuishaven van de Kon . Marine zoals het wel genoemd werd.
Over het algemeen was er geen barst te beleven.
Op een middag gingen Gerrit en ik de wal op om even de benen te strekken. In de hoofdsraat liep het vol met Jannen van allerlei naties Op een afstand zagen kok (duiker) Jan Jansen waggelend de straat oversteken. In deze toestand zag je Jan nooit, zal wel de e.o.a. troep gezopen hebben. Hij koerste rechtstreeks af op een "Bobby" die stokstijf , zoals alleen een Bobby dat kan op de stoeprand stond.
Vanaf de afstand konden wij niet zien of ze met elkaar spraken maar wat we wel zagen was dat Jan aan zijn broek stond te rotzooien en later zegt Gerrit verrek Willem hij gaat die vent bezeiken en dat was zo. Jan stond de Bobby tegen zijn glimmende laarzen te pissen, midden op de dag in de hoofdstraat van Gibraltar. Gerrit en ik er als de sodemieter op af waar ik Jan een schop voor zijn reet gaf, dit om de strenge meerdere uit te hangen . We konden de zaak sussen met de Bobby en zeiden hem dat er rapport over op gemaakt zou worden en dat Jan de vreselijkste straffen zou krijgen. We zouden hem onmiddellijk naar boord terugbrengen wat we ook gedaan hebben.
Wij hebben misschien ook wel de Bobby uit de moeilijkheden gered want als hij Jan op z'n donder had geslagen voor het oog van ,ik weet niet hoeveel Jannen , die ook al min of meer bezopen waren was het misschien goed fout geweest
Jan werd natuurlijk niet opgesloten, was een veel te fijne vent en bovendien duiker
en wij, Gerrit en ik voelden ons niet geroepen om iemand voor een dergelijk geval te rapporteren
Een enkele keer gingen we de grens over naar La Linéa waar het vol zat met snollen
, vies en vet. De drank was er wel goedkoop en heel behoorlijk
We mochten niet de grens over in uniform maar dat was geen probleem. Als we plannen hadden om naar La Linéa te gaan trokken we onze jekker aan met daar onder de trui , borstlapje en kraag. Het omkleden deden we in het hotel waar de mensen van de onderzeeërs sliepen als ze aan de wal waren. We trokken onze jekkers uit, borstlapje , kraag en pet af en we waren burgers
Als je teveel stempels in je paspoort had lieten ze je niet meer de grens overgaan, daar stond de gardiaan civiel. Deze fascisten stonden onder de leiding van de opper fascist Franco. Zij waren oppermachtig en groot tuig. Als die lui in de buurt waren moest je op je hoede zijn want ze sloegen je o zo graag Total loss in opdracht van de door hen zo vereerde dwerg Franco, het gedrocht.

Uitnodiging Engelse Navy

We werden uitgenodigd door de Engelse Navy . Als de Engelse de Nederlandse marine uitnodigde dan was de afloop altijd hetzelfde.
Iedereen ging door het lint en ook was er altijd genoeg te  eten.
Wat ook vaste prik was, na een tijdje zat iedereen te zingen of tenminste
een hoop lawaai te maken Gaf niet de stemming zat er in Aan boord moest ik  altijd accordeon spelen maar dat was hier gelukkig niet nodig.
Er meldde zich een andere muziekkant aan, Arie v.d. Kraan. Arie had een pracht van een trompet, verzilverd. Ook hij had hem al behoorlijk zitten en liep al toeterend door de zaal. Hij trok er zich geen barst van aan wat er gezongen werd, hij speelde zijn eigen composities. Echt mooi kon je het niet noemen maar dat hoefde ook niet als het maar een hoop lawaai maakte en dat deed het.
Op de e.o.a. manier was hij achter mijn stoel terecht gekomen zonder dat ik het merkte en hij begon mij een serenade te brengen ,ook keihard en ongeveer een centimeter van mijn oor. Omdat Arie zo'n fijne vent was en bovendien een van mijn duikers liet ik hem een tijdje begaan maar na een tijdje was het echt niet meer te harden en ik vroeg hem op te donderen wat hij waarschijnlijk niet begreep want hij begon nog harder te blazen.
Ik vroeg hem om de trompet die hij mij gaf denkend dat ik ook op dat ding speelde. Toen ik de mooie verzilverde trompet in mijn handen had boog ik hem dubbel. Als hij nu weer begon blies hij tenminste in zijn eigen oor.
Gerrit , die naast mij zat had het hele gebeuren van dichtbij meegemaakt en vroeg Arie de volgende morgen hoe het met de trompet was. Die was helemaal naar de kloten . Arie had nog geprobeerd hem recht te buigen maar dat ging niet. Gerrit zei hem zich geen zorgen te maken , hij zou er met mij over spreken.
Toen Gerrit mij er over aansprak was het voor het eerst dat ik weer aan de trompet dacht en ging meteen naar Arie. Vroeg hem wat de trompet gekost had . Hij noemde het bedrag, wat ik echt niet meer weet , en ik betaalde hem. Dit was niet nodig volgens Arie, hij kocht wel een tweede hands. Daar wilde ik natuurlijk niet van horen en heb hem het volle bedrag uitbetaald

Tot In Tanger

We gingen samen de wal op, Gerrit en ik , eerst een biertje drinken op een terras. Het bier was vies warm en we rekenden af, gelukkig. De prijs was zo schofterig hoog dat we ons zwaar genaaid voelden. Later hoorden we van jongens die een tijdje langer waren blijven zitten en dus meer dronken dat ze niet genoeg geld hadden, niemand had op deze prijzen gerekend. Zij werden voor de keus gesteld of de politie erbij of met b.v. het fototoestel , wat de meesten wel bij zich hadden betalen, ze zouden het toestel terugkrijgen als ze met geld kwamen. Toen er enkelen genoeg geld bij elkaar geschraapt hadden en terug gingen om de camera op te halen wist de kroegbaas van niets, had nog nooit een camera gezien. Je kon er niet de politie bij halen want die zaten in het complot. Je moest er trouwens altijd voor zorgen dat je nooit, waarom dan ook, met de politie te maken kreeg, dit waren een stelletje varkens. Dit is nu nog zo!!
Wij gingen met z'n tweeën naar Tetuan en vandaar een eind de woestijn in maar ook dit was waardeloos.
Terug in Tanger verzeilden we op een van de , toch wel gezellige markten die je in die landen tegenkomt. Allemaal leer en koperwerk en daar maakten ze werkelijk mooie spullen van. We wisten dat we ook hier belazerd zouden worden maar Gerrit en ik zetten de wissels om. Het liep daar vol met Jannen die allemaal wel iets kochten en de standhouders hadden niet zo'n goed overzicht meer op hun handel wat op straat uitgestald lag. We kozen allebei de grootste tas die er was, Gerrit propte daarin een iets kleinere en daarin een nog iets kleinere. Had dus 3 tassen. Ik zelf kon nog een mooie poef van olifanthuid met daarin een portefeuille in mijn tas stouwen en we rekenden af, alleen de ene tas natuurlijk
De Marokkaanse verkoper wreef in zijn handen, weer twee blanke honden die besodemietert waren. De LuL
Mijn moeder was dolgelukkig met tas en poef en mijn vader met zijn portefeuille

Malta

De haven van La Valletta , de ligging ervan en het zicht op de omgeving is voor mij althans de mooiste haven die ik heb gezien. Het beste zag je dit tijdens het binnenlopen
Deze haven was tijdens W.O. 2 de belangrijkste haven , tenminste in dat deel van de middellandse zee. Werd dan ook dag en nacht gebombardeerd door de moffen en Italianen maar ze hebben het nooit kunnen bezetten
Toen wij binnenlagen werd het eiland onafhankelijk. De Engelsen hadden er waarschijnlijk genoeg van. Het was voor ons wel een beetje oppassen i.v.m. de zogenaamde patriotten die wel graag wilden laten merken dat zij nu de baas waren
Dit is zo ongeveer alles wat ik over Malta te vertellen heb en we gaan nu naar

Sicilie

Sicilië had een pracht jachthaven, Taormina maar het was voor ons veel te duur dus gaven Gerrit en ik ons op voor een excursie naar de Etna. De avond tevoren gingen we de wal op om een beetje eetgerei in te slaan voor de reis daarheen want er was ons gezegd dat het een behoorlijk end rijden was met de bus. We kochten salami's en e.o.a. tomaten gesluns en een paar flessen wijn. Deze wijn was erg zoet en zat bovendien vol met heel kleine vliegjes maar dat hoorde zo volgens de Italianen
We hadden zoveel gekocht dat we er ook iets bij moesten kopen om het zootje in op te bergen. We kochten iets wat enigszins op duikzakjes leek maar dan mooier gekleurd en met het wapen van Juventus erop
De volgende morgen, vroeg, vertrokken we met de bus en inderdaad het was een lange rit en bovendien werd het steeds kouder
Het was natuurlijk wel een gebeurtenis om boven op die tjot te staan. Het was alsof je in de hel keek. Een hoop vuur en gasbellen maar het was er stervens koud en we waren blij dat we weer naar beneden gingen, naar de zon.
Onderweg hebben we onze salami's met tomaten puree en wijn rond gedeeld en opgegeten
Gerrit had een nieuwe hobby, hij was fanatiek botanicus geworden Als we na een avond stappen terug naar boord gingen liep hij allerlei struiken en troep uit de grond te trekken en ik moest daarbij natuurlijk helpen. Het mooiste spul groeide volgens Gerrit een beetje hoger op de berghellingen hetgeen inhield dat we moesten klimmen in ons sterke pak en dat we meer naar beneden donderden dan we omhoog kwamen met onze dronken kont het resultaat van als ons werk was vaak struiken zonder wortels e.d. . De krengen zaten ook meestal vol met doornen . Onze handen lagen open en zo ook onze uniformen. Gelukkig was Gerrit zo wijs om dit zootje zo dicht mogelijk bij de aanlegplaats van de passagier sloep (schouw) uit de grond te rukken
Op de schouw maakte iedereen graag plaats voor die stekelige troep Wat niet meer in de schouw ging werd over boord gelazerd.
Aan boord stouwden we de hele troep in het duikbedrijf, wat toch al erg klein was. Een paar planten hebben toch de reis overleefd ondanks dat ik altijd in de potten piste en er af en toe een handjevol casuïstiek soda of andere troep ingooide

Sardinie

Hier was helemaal niets te beleven. In Italië is nu eenmaal niets te beleven voor een janmaat. De mensen zijn verre van gezellig en zeker geen “stappers” Dit was waarschijnlijk door de Paus ,op straffe van een zwarte ziel verboden. Zij moesten al hun vrije tijd besteden aan het fabriceren van kleine katholieke bambino's. Dit was voor hen in alle opzichten een fijne job je kon het zelfs liggend doen

       Wij gaan nu dan ook dit land verlaten maar ik zie jullie ergens anders weer terug

                                            Tot daar!!

 
Copyright 2015. All rights reserved.
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu