HrMs Rotterdam - Zeeuwse-Navy-Seals

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

HrMs Rotterdam

WILLEM GELENS 2

" De Rotterdam"              Deel 1

Wie de commandant, de schipper of de bootsman aan boord waren weet ik tot mijn schande niet meer en ook de naam van een van de 3 kwartiermeester ben ik kwijt al hoewel ik mij de derde nog goed in beeld krijg.
De overige twee kwmr's waren Willem van Arkel en ik, W.Gelens
We gingen naar Engeland de Stanaflorant in De thuishaven was Portland Bill
De oefening was een rotzooi en Portland even zo.
De baas van deze oefening was een Engels admiraal een heel klein opsodemietertje     
iets waar zeker de machinisten last van ondervonden. Hij dook vroeg op de voormiddagwacht ergens op het achterschip naar beneden en kwam op de achtermiddag weer naar boven ergens op het voorschip. Tijdens deze rondes had hij alle machinekamer ruimtes gezien Hij maakte aantekeningen , honderden. niemand ontsnapte hem. Hij dwong ontegenzeggelijk respect af.
Toch kon  hij ook lol hebben en lachen , dit maakte ik eens mee en van die tijd af mocht ik hem
Tijdens oorlogswacht was ik o.off.v.d. wacht met een leerling. Op een van die wachten kwam hij bij ons staan en dan vroeg hij je werkelijk alles Als hij vroeg heb je die gezien dan antwoordde ik , ja die liep zojuist naar het voorschip of waar dan ook heen Als je zei ik weet niet waar die is dan zat je fout. Die kleine vlo was nog van het hele ouwe stempel en die gingen er van uit dat je als o.off.v.d. wacht álles moest weten , van kloot tot kimkiel en van geus tot vlaggenstok
Tijdens een van deze wachten werden we aangevallen door de meest vreselijke vijanden die ons dood wilden schieten. Er vielen veel gewonden . Zij werden door de admiraal hoogstpersoonlijk verwondt . Hij bracht met het e.o.a. kneedbaar spul de meest afzichtelijke wonden aan. Bij de een waren de benen helemaal of half af gerukt bij de ander de armen of grote buikwonden
Deze gewonden werden op oprolbare brancards gesjord, afhankelijk van de plaats waar ze gewond waren en naar de noodziekenboeg gebracht. Dit was de plaats met de meeste ruimte
Tijdens een van die aanvallen stond hij weer bij mij in de buurt, om naar de longroom te komen vanaf het achterschip moesten ze met de gewonden langs de plaats waar wij stonden
Wat er toen eens gebeurde is moeilijk te omschrijven maar ik zal proberen het uit te leggen. Met een heel klein beetje fantasie zie je het gebeuren
Er komen een paar mensen langs sjouwen met een zwaar gewonde machinist op een brancard en dat ging goed tot ze bij de trap kwamen die ze opmoesten om in de longroom te komen
Mijn maatje de admiraal en ik stonden te kijken hoe ze dat zouden klaren want de trap was bij lange na niet breed genoeg om gewonde op een normale manier omhoog te krijgen. Het werd geklaard op een heel simpele manier Bij de trap aangekomen maakten ze armen en benen van het slachtoffer los en zetten hem rechtop met zijn buik tegen de trap op waar hij zich langzaam omhoog werkte. Het enige wat je omhoog zag gaan was de brancard. Het was een van die dingen met een hoop smalle latjes die in de lengterichting liepen Je zag van de gewonde helemaal niets. Het was net een hele grote tor die omhoog kroop en admiraal of niet ik schoot geweldig in de lach. Kon me niet inhouden en wilde dat ook niet.
Hij keek mij een tijdje aan en toen nog eens naar de gewonde en schoot ook in de lach en mompelde iets van assholes o.i.d.. Hij ging weg zonder aantekeningen te maken
We weten dat er bij de marine met dit soort gebeurtenissen altijd snert werd gegeten, heerlijk snert met veel drijfijs er in en rookworst. Op een dag ronden de leerling en ik een grote schaal naar binnen te werken (tijdens oorlogswacht at je op je post) wij dus aan dek. Daar kwam de dwerg weer aan en ik dacht, zal wel weer een aantekening komen maar nee. Hij vroeg aan mij of hij het mocht proeven
en ik gaf hem mijn lepel we hadden er maar twee. Hij nam mijn lepel en proefde de snert Toen vroeg hij of de leerling ook voor hem een pul op mocht halen
Dit gebeurde en dat hele kleine mannetje at 2 pullen leeg. Het was fijn want je zag hem echt genieten.
Op een zondag morgen komt de schipper naar me toe en zegt laat even de boeg schilderen Onder de ankers zat het spul stijf onder de blubber en dat vertelde ik hem daar moest ik gewoon overheen schilderen wat we ook deden en met genoeg verf om  het hele schip te schilderen was de blubber weg. De admiraal was tevreden want hij had ons bezig gezien. Het resultaat maakte hem niet zoveel uit
Met de admiraal kwam een groot gevolg mee aan boord. Officieren -  O.Officieren  en manschapen. Dezen waren van allerlei dienstvakken Op een avond dat de oorlog een vrije prik had nodigden Willem en ik een paar van deze mensen uit om een biertje te drinken in het cafetaria. Dit was voor bijna alle marines een onwaarschijnlijk verschijnsel dat wij bier hadden en dat ook nog in onbeperkte mate.
Na verloop van tijd moest ik weer natuurlijk, de accordeon. Het werd gezellig . Willem en ik werden uitgenodigd om de daarop volgende zaterdag bij hen aan boord iets te komen drinken op de “Whirlwind” We moesten wel de accordeon meenemen. Onze gastheren waren allemaal o.off. dus gingen we naar de Gouden bal. Het was net of je een heel grote huiskamer binnen kwam. Tapijten op dek, grote gebloemde bankstellen . Alles was een beetje versleten maar het was gezellig. De vensterbanken met geraniums voor de patrijspoorten ontbraken
De drank was rum en deze was niet aangelengd met water zoals de oorlam
De stemming steeg en we moesten de wal op, jawel weer met het orgel. Dat ding hoorde bij mijn plunjezak als een druiper zouden vroegere baksmeesters zeggen
Ik heb goeie Engelse pubs altijd gezellig gevonden en waar we nu binnenkwamen was er zo een. Zat veel publiek en we warden hartelijk verwelkomd. Onze gastheren waren als kind aan huis.
De Engelsen zijn gek op community singing en ik moest begeleiden. Gelukkig kan ik redelijk wat van die dingen . Ik speelde mij te pletter en Willem zoop zich te pletter
Natuurlijk kwamen ook de volksliederen voorgaats en als eerste moest het Nederlandse gezongen en gespeeld worden waarin tot uiting komt dat wij zo alle Jezus trots zijn op ons Duitse bloed en altijd de koning van Spanje hebben geëerd (80 lange jaren)
Het Engelse bleef ik herhalen tot iedereen er doodziek van was, zij moesten in de houding blijven staan en dat vond ik wel geinig. Als ik een slok bier nam gingen ze opgelucht zitten en zodra ze zaten begon ik weer met een van de volks deuntjes tot Willem mij beloofde dat ie mijn poten zou breken als ik er niet mee stopte

Het volgende deel, deel 2 wil ik liever plaatsen als aanloop tot het duik ongeval omdat het veel overeenkomsten heeft.

 
Copyright 2015. All rights reserved.
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu