Long-Beach - Zeeuwse-Navy-Seals

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

Long-Beach

WILLEM GELENS 1

Long-Beach en San Diego 1955

Long-Beach

Waarom we naar Long Beach gingen weet ik niet precies meer. Wel gingen we daar oefenen in het uitgeven van het veegtuig
Dit gebeurde natuurlijk onder leiding van de bootsman en de kwartiermeester
Het verliep allemaal uitstekend ook al omdat we een bepaalde angst kwijtgeraakt waren. Als er iets fout ging werden we niet stijf gevloekt en uitgemaakt voor stomme dieren o.i.d. Niet dat we zo fijnbesnaard waren maar na genoeg uitgemaakt te zijn zou je iets terug kunnen zeggen en dat zou door enkelen onmiddellijk afgestraft worden. Hiervan was geen sprake op de Brouwershaven.
Je deed dus je best en je had er plezier in
Ook gingen we schieten met de "oerlikon". Wie onze kpl. konstabel was weet ik niet meer maar onze schutter was "Puck" van Gelder
We voeren betrekkelijk dicht onder de kust  Het nadeel van Puck was , hij was nogal klein van stuk. Als hij in de beugels van de oerlikon stond bleef dat ding altijd met zijn lopen iets de lucht inwijzen. Hij kon dit niet de trommels in het water leegschieten.
Na een partij van de trommels te hebben leeggeschoten (60 patronen per trommel)? kwam er een paniek bericht van de wal dat we meteen moesten stoppen met 't schieten. Puck was bezig de strandbezoekers uit te roeien
In Long Beach was niet veel te beleven maar ik maakte wel de première mee van de "Negeropera" van Carmen. Deze opera werd geheel door negers opgevoerd
vandaar de naam negeropera (in die tijd werden deze mensen nog negers genoemd)
De hoofdrolspeelster was ik meen Dorothy Dandridge en waar ik bang voor was dat de originele opera verkracht zou worden was zeker niet waar. Het was prachtig. OK , de torero's waren boksers en de soldaten met Spaanse kraag waren militaire politie ( misschien hadden dezen óók Spaanse kragen maar die waren dan afgezakt).
Op een morgen véél te vroeg werden een man of wat ,waaronder ik, gepord door de bootsman. Wij waren "liefhebber " om naar de studio's te gaan in Hollywood. Er was een uitnodiging gekomen maar niemand was liefhebber.
Nu waren er dus tóch 6
Toen we een maal daar waren was het interessanter als we gedacht hadden.
We bezochten 2 studio's de M.G.M en de Universal
Op een van de twee werden opnames gemaakt voor de film My sister Eileen
Janet of Vivian leigh speelde hoofdrol. Moet erg moeilijk geweest zijn want ze bleven een stukje van ongeveer 2 minuten herhalen zolang wij er waren
Ik was besloten om géén filmster te worden. Wat een afgestompt zootje.
Dit kleine stukje speelde zich af voor een hotel. De mensen die op straat liepen waren figuranten die 5$ per dag verdienden Zij liepen naar het eind van de straat en trokken daar hun jasje uit en liepen weer terug aan het andere eind kregen ze dan een hoed op o.i.d. Deze figuranten stonden 's morgens al vroeg voor de hekken te dringen om dit baantje te krijgen
Het was rond de kerstdagen en het was 's avonds gezellig in Hollywood
De ene avond kwam Tony Curtis voorbij in een rijtuig de volgende avond weer een andere vogel. Wij kwamen niet voor die lui
Op een avond kwamen we in een bar die vol zat met flikkers. Ik weet dat er andere benamingen voor zijn maar dit was onze naam voor die lui. Wij hadden een matroos bij ons die iets had waar die lui opvielen. Hij was absoluut geen flikker. Al gauw kwamen de drankjes en dat bracht ons op een idee. We gingen onze maat verkopen voor bier. We nodigde een van de poten uit en die kwam maar wat graag aan ons tafeltje zitten. We zetten hem naast ,laten we hem Piet noemen. Piet zag het uiteraard helemaal niet zitten, wij speelde onze rol overtuigend en de poot trapte erin Piet had "de" uitstraling en wij hadden dorst dus bleef Piet in de verkoop
De poot stelde voor om ons het Hollywood Bowl Theater te laten zien Dit was een openlucht theater met een natuurlijke akoestiek. Volgens de Amerikanen uniek in de wereld. Zou best mogelijk kunnen zijn
Daarna begon de poot zijn koopwaar op te eisen en wij vonden dat correct en gingen akkoord maar eerst moest hij ons naar boord brengen en dan kon hij Piet mee naar huis nemen
Piet begon in paniek te raken . Hij was er steeds meer van overtuigd dat wij het meenden. Wij konden hem natuurlijk niet vertellen dat het een geintje was want dan was het mogelijk dat hij de poot een schop voor z'n ballen had gegeven vóór onze dorst over was.
De poot, helemaal gelukkig, bracht ons terug naar boord in Long Beach wat een heel eind rijden was. Daar aangekomen stapten we allemaal uit waaronder natuurlijk Piet, en eindelijk had de poot door dat ie belazerd was en begon te protesteren Na hem bedreigd te hebben met de meest afschuwelijke doden
lazerde hij op
Piet stond nagenoeg in z'n broek te pissen van opluchting maar heeft een paar dagen zijn mond tegen ons niet opengedaan.
Aan boord had ons groepje vaak feest in de telegrafisten hut De kpl.Telegrafist had een mooie verzameling grammofoonplaten. Onze lievelings plaat was
La Bohemen en daaruit vooral het deel waarin Mimi uitstapt. Wij hadden veel medelijden met haar en omdat we steeds droeviger werden begonnen we steeds meer te zuipen . Als ze zo'n 20 maal was overleden waren we allemaal bezopen.
De kok had de gewoonte om, bijna iedere avond een paal gehakt in de vorm van een groot brood (meat loaf) in het kombuis te zetten om te ontdooien. Als wij een feest hadden overleefde dat gehakt het nooit. We aten het hele ding op met een beetje peper en zout. De volgende dag was de kok over de zeik maar het bleef zich herhalen tot hij op het ,goede idee kwam om 2 broodjes uit de vriezer te halen. Hij legde er een briefje bij waarop hij ons verzocht om maar één brood op te eten. Dit hebben we altijd gerespecteerd
Van Long Beach vertrokken we richting


                                        San-Diego          1955

Ook dit is een grote marine basis dicht bij Mexico
Hier gingen we onder leiding van een paar Amerikaanse o.off. het mijnenvegen
beoefenen
Het ging allemaal zo tergend langzaam met deze mensen en alles precies volgens het boekje. Improviseren konden zij niet. We hebben één ding van hen geleerd dat was het maken van een mastworp met voorslag aan beide zijden
en toegegeven het kon nuttig zijn.
Toen we het tuig moesten uitgeven, zelfstandig maar onder hun toezicht(het was een examen) , ging onze bootsman op de kabelrol zitten en zei , jongens uitgeven dat zootje maar op de manier zoals ik het jullie geleerd heb
Dit gebeurde dan ook en het ging snel en vlekkeloos. De Amerikanen konden ook al hadden ze gewild er niets op aanmerken. Ze zagen dat het beter ging en dit gaven ze ook toe. We slaagden met vlag en wimpel
De 3 Amerikanen bleven bij ons aan boord komen, wij hadden bier en een goeie rijsttafel en bovendien was het gezellig. Geen van deze 3 dingen tref je aan op een Amerikaans schip. Niet bij de navy en ook niet op de koopvaardij.
Het stappen in San Diego stelde niet veel voor. Zelfs Den Helder was beter
Wij gingen naar Tijana, Mexico maar dit gehucht was volkomen verziekt door de Amerikanen.
Wij Nederlanders werden door de Mexicanen vriendelijker behandeld als de Amerikanen. Dat was waarschijnlijk te danken aan het feit dat ze ons nog niet kenden
Van de weinige dingen die je daar kon doen was het drinken van tequila
en het eten van taco's onze grootste bezigheid. Deze beide dingen waren in overvloed aanwezig. Ook was er een overvloed aan dames maar ik had al gauw geleerd om daar mee op te passen
Weer even een tussendoortje. Onze bootsman was een echte Nieuwe dieper een echte Jutter. Tijdens meerrol stonden wij, Leo Milhees - Kees Rietveld  en ik  samen met hem op de bak. We liepen binnen en op de wal stond een grote houten kist. Wij met z'n drieën moesten 's avonds laat de wal op om die kist aan boord te halen maar dat rot ding zat nog vol. Dit probleem werd gauw opgelost, we moesten de kist slopen. Gewapend met breekijzers en hamers
hebben we inderdaad de kist gesloopt en stukje voor stukje aan boord gehaald
Al dit hout en wat we daarna nog jatten werd weggestouwd in de stuurmachine kamer en toen die vol was in de ruimte onder de kabel (electrisch) Als we een van beiden hadden moeten gebruiken was er groot paniek geweest
Terug in Nederland moest ik een handwagen huren (zondags) en het zootje bij hem thuis brengen aan de Ruighweg. Zijn uiteindelijke bedoeling was dat ik zijn dochter zou leren kennen
Van San Diego gingen we richting Panama kanaal.
Panama is heet, men zegt de heetste plek ter wereld en dat geloof ik best. Ben later op meer hete plaatsen geweest maar zoals Panama geen een.
. Om de zaak een beetje af te koelen hadden we een dekwasslang opgetuigd die de hele dag stroomde. In het matrozen verblijf hadden we er niets aan want wij huisden te ver onderdeks. Wij probeerden 's nachts aan dek te slapen maar daar werd je opgevreten door allerlei ongedierte
Airco hadden we toen natuurlijk nog niet, tenminste niet op de mijnenvegers.
Ook in Panama was niets te beleven. Wat er wel was, sprinkhanen. Wat maakten die krengen een lawaai Het begon op je zenuwen te werken
Dan nog de Amerikanen, weet niet waar er meer van waren Amerikanen of sprinkhanen. Allebei maakten ze veel lawaai.
Het Panama kanaal was iets groots en erg mooi. Vooral de sluizen en de manier waarop je er doorheen getrokken werd met die kleine locomotieven was iets wonderbaarlijks
De mensen die de trossen behandelden ware Inca's. Volgens zeggen waren dit de laatst levenden. óók hiervoor durf ik niet mijn hand in het vuur te steken
Mogelijk is het wel want het is een sport van de rijken om met geweer jacht op
inboorlingen  te maken vanuit sportvliegtuigen
We gingen richting Norfolk via enkele plaatsen die ik al beschreven heb of die de moeite niet waard zijn
Norfolk was in die korte tijd niet veranderd Heb ook mijn strip tease meisje niet teruggezien. Misschien was haar vrijer los gelaten uit de bajes
Van hier gingen we richting Nederland en ik zie jullie daar weer terug

 
Copyright 2015. All rights reserved.
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu