Offshore 05 - Zeeuwse-Navy-Seals

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

Offshore 05

WILLEM NA MARINE
Klaar maken voor Crew Change
OFFSHORE 5

Ik overnachtte weer in het Kapok hotel en stapte de volgende dag op het vliegtuig naar Nederland. Het vliegen was ,zoals , gewoonlijk waardeloos  en het eten niet te vreten. In het Kapok hadden ze voor mij een paar sandwiches klaargemaakt met , op mijn verzoek een hoop bacon er op. Ik had genoeg voor de hele vlucht.
Na een tussenstop en daarna nog vele uren vliegen kwamen we boven Nederland waarvan weinig te zien was vanwege de bewolking en regen.
Ik was weer thuis maar had meteen rechtsomkeert willen maken
Tiny en Henk Jan stonden op mij te wachten en zoals altijd maakten we er weer een gezellig ritje van voor zover het weer het toeliet.
We kwamen op de voormiddag thuis en ik belde meteen om een afspraak te maken i.v.m. De eventuele koop in Spanje. De man zou meteen de volgende dag komen met alle gegevens.
Tiny had trouwens nog meer nieuws wat mij minder goed beviel maar waar ik mijn kop over hield. Zij had contact gehad met een goede vriend van ons. Hij woonde in Italië in een klein dorp wat , geloof ik, Bardoletto heette. Het lag ergens in de bergen dichter bij Frankrijk. Hij had een stuk grond voor ons van 2000 m2. Gratis. Dit was dus werkelijk een mooi aanbod. We besloten daar dan ook heen te gaan om eens te kijken omdat ik wist dat Tiny dat graag wilde. Ik hoopte ondanks alles dat het niet door zou gaan.
De volgende dag kwam de ´ Spaanse´ huisjes melker met tekeningen van huizen  en prijzen. Het zag er allemaal goed uit en vertelde hem dat we via Italië naar Spanje zouden rijden. We kregen het adres waar we moeste zijn. Dat was in Calpe. Nog nooit van gehoord
We besloten meteen de volgende dag te vertrekken. Tiny belde Ino dat we eraan kwamen en ik het kantoor in Antwerpen om de adressen door te geven waar ik te bereiken was. Henk Jan bleef dus alleen en ging voor die korte tijd weer bij oom Bert en Tante Tiny wonen. Henk Jan voelde er niets voor maar begreep dat het niet anders kon
We vertrokken de volgende morgen vroeg. Na een overnachting reden we Italië binnen. Die overnachting was eigenlijk niet nodig maar het was altijd gezellig en we wilden ook niet in de nacht bij Ino aan komen
Toen we aankwamen en een koffie hadden gedronken gingen we het grondstuk bekijken wat Ino ons aangeboden had. Het was een mooi plot maar het regende dat het goot en de grond was behoorlijk moerassig. Dit liet ik Tiny zien. Ik zetten mijn hak in de grond en er stond meteen een kuiltje water. Ook té veel Italiaans water is niet prettig.
Mijn besluit stond nagenoeg vast maar ik speelde het spelletje mee.
Om een eventuele bouwvergunning te krijgen moeste we bij da carabinieri zijn. Rare zaak maar het was zo. De baas was een kapitein wat ook een rare zaak was. In zo’n klein dorp was de chef van de carabinieri normaal een sergeant.
Later bleek dat deze kapitein gedumpt was uit Genua. Dit was misschien ook de reden dat het zo’n onuitstaanbaar stuk vreten was.
Hij vroeg hoeveel grond wij hadden en Ino vertelde hem dat wij 200 m hadden. Hij zei meteen dat dat nu 4000 m2 moest zijn. Waarop Ino zei, dan krijgen ze nog 2000 m2 van mij. De kapitein zat stomverbaasd te kijken maar een van zijn mensen zei dat inderdaad de ouders van Ino nagenoeg alle grond  rond om het dorp hadden bezeten en dit alles aan Ino hadden na gelaten.
De kapitein had gauw zijn smoes klaar. Het moeten wel 4000 m2 aan een gesloten zijn. Dit had Ino dus niet
De kolereleier zat ons triomfantelijk  aan te kijken. Je kon aan Ino en de andere aanwezigen merken dat ze niet wisten wat ze hoorden. Mijn Italiaans was destijds nog goed genoeg en ik zei tegen hem dat ik hem niet geloofde en de betreffende papieren wilde zien. Daar had ik helemaal niets mee te maken, hij hoefde geen uitleg te geven en dit vooral niet aan een buitenlander. Ik vertelde hem dat ik een beklag tegen hem zou indienen, waarop hij compleet over de zeik ging.
Ik moest mij de volgende dag bij hem komen melden. Tiny stond al aan mij te trekken. Ze kende mij.
Buiten gekomen hebben we Ino voor alles bedankt. We hoefden niets in te pakken want we hadden nog niets uitgepakt
We gingen, richting Spanje deze keer. Tiny vond het wel jammer maar zag ook wel in dat dit niet mogelijk was geweest. Ik was mogelijk in de gevangenis gekomen en daar voelde ik ook niet veel voor, ik zat liever op Trinidad.

 
Copyright 2015. All rights reserved.
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu