Offshore 06 - Zeeuwse-Navy-Seals

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

Offshore 06

WILLEM NA MARINE
TOMD OF THE UNKNOWN ROUGHNECK




OFFSHORE  6


We gingen de Franse grens over en via Marseille naar Spanje. Ergens bij Barcelona hebben we overnacht en zijn de volgende morgen vroeg door gereden naar Calpe wat iets ten zuiden van Valencia ligt.
We reden meteen door naar het hoofdkantoor van de firma Gran Sol die eventueel het huis zou bouwen. We werden ondergebracht in het hotel Gran Sol dat lag op de urbanisatie Gran Sol. De naam konden we dus niet vergeten. Alles was gratis, het verblijf – eten en drinken. Het was allemaal van goeie kwaliteit en vooral het eten was erg goed
We waren met en stuk of zes Nederlanders en een paar Belgen. Deze laatsten waren prettige mensen maar de Nederlanders (2 echtparen ) was een stel vullis, zowel de heren als de dames. Ik zei tegen Tiny, kom we gaan aan een andere tafel zitten. Dit werd ons natuurlijk niet in dank af genomen maar dat liet mij koud.
We hebben met die lui ook geen woord meer gewisseld tijdens het verblijf daar.
,s Avonds maakten wij kennis met de heer Kusters en zijn vrouw. Een Duits echtpaar die voor de firma Gran sol werkten . Hun werk bestond uit het rondleiden van de eventuele kopers over de verschillende plots die te koop waren
Hij had zijn leven lang op de Duitse koopvaardij gevaren met als onderbreking tijdens de oorlog waar hij dienst moest doen bij de Kriegs Marine. Een van hun vragen was of wij een speciale voorkeur hadden , waar en hoe wij wilden wonen. Ik vertelde ze de reden waarom ik wilde kopen en ook dat ik het in eerste instantie niet te duur wilde maken. Bij bouwen was altijd mogelijk . Ook vertelde ik ze dat hetgeen we van Calpe hadden gezien ons niet aanstond. Veel te veel huizen en veel te veel mensen. Toen kwam zijn vrouw met een idee, als we deze mensen eens meenemen naar Javea. Javea is een dorpje ongeveer 35 km. Ten zuiden van Calpe. De urbanisatie lag zo,n 7 km. Van het dorp op een heuvel van  60 a 70 mtr. Hoogte.Als we van rust en ruimte hielden moesten we zeker hier gaan kijken.
De volgende dag zijn we inderdaad gaan kijken. Nog voor wij ter plaatse waren zagen we dat het hier, voor ons gevoel, veel beter was  Veel sinaasappel en Olijfbomen en nog een hoop waarvan ik de namen niet wist.
De naam van de urbanisatie is Covatelles en toen we aan kwamen namen de Kusters ons meteen mee naar de top. Daar had ik om gevraagd want we hadden ervaring op gedaan in Italie. Daar stond ons huis ook boven op
de top waar het, ook met de zware regenbuien die in de winter kunnen
vallen, droog bleef terwijl de lager gelegen huizen allemaal water
overlast hadden.
Aangezien je ook hier in Spanje tijdens de winter periode zware regenbuien kunt hebben wilde ik ook hier het huis op de hoogste punt hebben
Wat ook heel belangrijk was dat we voor en achter altijd een vrij uitzicht zouden hebben vanwege het hoogte verschil.
Nu 36 jaar later zit ik op hetzelfde punt te schrijven waar we toen van het uitzicht stonden te genieten.
Kuster liet ons een paar plannen zien van huizen die zij standaard bouwden. Hier kon je van afwijken We zochten iets uit bedoeld voor de vakantie van 3 personen en nog vóór we ook maar iets hadden was ik in gedachten al aan het uitbouwen.
De familie Kusters vroeg ons of we nog ergens anders wilden kijken maar de enige optie was in de buurt van Calpe en we waren erg tevreden met hetgeen wat we gezien hadden.
Op de terugreis naar Calpe werden we door de familie uit genodigd om te gaan eten en tijdens het eten vroeg Kusters mij of ik de reis gedeclareerd had. Daar hadden wij helemaal niet aan gedacht maar hij zou dat wel voor ons regelen. Wij hadden recht op een retour ticket voor twee personen. Al de volgende dag had ik het geld in mijn zak.
We zijn de dagen die we nog in Spanje waren iedere dag terug geweest naar Javea, naar de plaats waar het huis kwam en ook om het dorp en omgeving te verkennen. We waren iedere dag meer tevreden met het geen
Voor we terug gingen naar Nederland vroeg ik aan Kuster wanneer het huis klaar kon zijn en hij beloofde dat het binnen een maand of vier –  vijf   zou zijn maar het was wel afhankelijk van de weer goden. Hij zou op tijd bellen.
Terug in Nederland wil;de ik cash betalen maar dat was contractueel niet mogelijk. Ik moest iedere maand een minimum bedrag betalen maar mocht extra betalingen doen zoveel ik wilde.
Toen kwam het verwachte telefoontje, ik moest binnen een paar dagen terug naar boord, weer naar Trinidad.
Het was nu niet zo heel erg want we hadden nu iets om plannen over te maken. Dit was vooral fijn voor Tiny, zij had het nodig. Ook ging ze weer aan het werk, nu in het ziekenhuis in Deventer. Het was een administratieve baan. Zwaarder werk kon ze niet meer aan. Financieel was het ook niet nodig maar het was iets om haar gedachtes een beetje af te leiden.
Joop stond mij op te wachten op het helicopter dek en was blij toen hij mij zag. Dit was niet omdat hij bang was dat ik niet zou komen maar vanwege de grote moeilijkheden die hij had met Theo. De redenen waren nog steeds dezelfde, Theo was en bleef een viespeuk.
Toen ik aan boord kwam waren ze net pijpen aan het laden. Dit waren pijpen van groot formaat. 36 inch. Ik was blij dat ik op tijd aan boord gekomen was want nu kon ik mijn – bijbel – up to date houden. Nu maar hopen dat we genoeg van alles aan boord hadden. Dit was op Trinidad niet zo,n groot bezwaar, Je kon nagenoeg alles aan de wal krijgen alleen was dat allemaal  erg veel duurder.
Gelijk met mij waren er nog een paar nieuwe mensen aan boord gekomen waaronder een ex ziekenverpleger van de Marine. Ben zijn naam kwijt maar hij bleek erg goed te zijn in zijn werk.
Natuurlijk moest Joop weer een geintje uithalen. Hij had een groot rood kruis op een witte veiligheidshelm geschilderd en gaf deze aan de verpleger met de woorden, als je overdag aan dek komt moet je dit ding altijd op je kop hebben. Hier was nog iets voor te zeggen maar toen vertelde Joop hem dat hij er ook een voor de donkere uren zou krijgen. Dat was een helm met een rood zwaailicht er op. Deze helm maakte Joop met behulp van Nico Paardenkoper, een electricien. Nico maakte een pakket van batterijen die de verpleger op zijn rug moest dragen en verbonden waren met het zwaailicht. Hier werd mijn hulp in geroepen, Ik moest een hoes maken van zeildoek waar deze batterijen in pasten.
Het was werkelijk een mooi gezicht als je hem in het donker aan dek zag lopen en opvallen deed hij zeker. Deze verpleger was ook als mens een heel goeie vent en hij zou nooit zeuren als er iemand bij hem kwam ook al was het midden in de nacht. Hij stond dag en nacht voor iedereen klaar.
Dit was dan ook de reden dat Joop hem na een paar dagen vertelde dat er een bericht was gekomen dat het niet meer nodig was om met die helm
rond te lopen. Hij had het helemaal niet erg gevonden maar was toch wel blij dat het niet meer hoefde. De helm werd zo zwaar op mijn kop en hij zakte steeds scheef zei hij.
De 36 inch pijpen die we moesten leggen lagen aan dek en moesten vóór het leggen van binnen ontroest worden met gebruik van naald bikhamers en staalborstels. Beiden werden door lucht aangedreven. Het werken met deze dingen maakte een onmogelijke rot herrie in die holle pijpen. Dit werk werd gedaan door de locale mensen. Het is niet te geloven maar er waren er altijd die nog kans zagen om, in die pijpen ondanks de herrie, te slapen. Dit probleem losten we op door af en toe met zware voorhamers een paar lellen op de pijp te geven. In het begin kwamen ze dan met zijn allen in grote paniek uit de pijpen . Het feit dat wij allemaal met een grote voorhamer in ons handen stonden heeft ze er waarschijnlijk van tegen gehouden om ons in de kookpotten te stoppen Een van de rigger voorlui was Manuel, een Spanjaard. Manuel was een graag gezien figuur bij iedereen aan boord wat je niet bepaald kon zeggen van zijn collega Tito.
We waren ergens een platform aan het bouwen. Het Jacket was geplaatst eb de eerste pijpen geheid. Manuel liet zich naar boven hijsen met de kraan want er zat iets niet goed..Boven gekomen gaf hij het seintje om de pijp iets te hijsen en op dat moment viel de 2 ½ inch grommer die aan de shackle bevestigd was naar beneden. Deze zware grommer viel bovenop Manolos arm die bij de schouder afscheurde en ongeveer zijn halve gezicht weg sloeg. Ondanks dit alles riep hij toch nog  Onderuit.
Iedereen vroeg zich later af hoe dit mogelijk was geweest want hij moet nagenoeg meteen dood geweest zijn. Nadat het lichaam geborgen was werd er meteen een onderzoek ingesteld naar de oorzaak. Hierbij aanwezig waren onze toolpusher Horace Strange en de baas van de klant. Bij dit soort dingen was altijd heel veel geld gemoeid en iedereen probeerde er onderuit te komen. De oorzaak was dat de pin van de shackle was gebroken. Via de nummers op de shackle kon het garantie (test bewijs) van de shackle gevonden worden. Iedere shackle die voor dit zware hijswerk werd gebruikt had ook een papier waarop stond de tonnage – de tijd en hoe vaak de shackle gebruikt was, Dit was allemaal in orde . De oorzaak was dus de slechte kwaliteit van de shackle en de maker hier van (Green Pin Shackles) was de schuldige.Er moest het een en ander over haalt en gerepareerd worden en dit vooral de grote kraan
Er waren enkelen die het fijn vonden maar er waren meer die liever op Trinidad waren gebleven. Ik was een van de laatsten.
materiaal (Red Wing). Als ze weer terug aan boord kwamen kregen ze alles weer nieuw. Kregen ze dat niet dan gingen ze onmiddellijk klagen bij hun – vakbonds man – waarvan er altijd een aan boord was.
Manuel werd op kosten van de maatschappij naar Spanje overgebracht met een paar van zijn jongens en kreeg daar een uitstekende begravenis
De eerste dagen na het ongeluk waren er geen feesten aan boord.
De ongelukken aan boord van een offshore schip waren meestal met fatale gevolgen en nooit prettig om aan te zien.
Toen ik weer eens met verlof ging en met de taxi van de Heli haven naar Port of Spain reed zag ik in de verschillende dorpen waar we doorheen kwamen een hele hoop mensen( locals), mannen – vrouwen – jong en oud in onze overalls, schoenen) –  laarzen rondlopen. Ze hadden zelfs onze veiligheids helmen op. De hele bemanning voorzag zijn familie leden van offshore kleding of ze verkochten het. Het was allemaal eerste klas maatschappij niet akkoord ging met de klachten dan werd er gestaakt. De maatschappij had dus geen enkele mogelijkheid.
Weer thuis in Nederland kregen we bericht dat het huis in Spanje klaar was. Toen we aankwamen was er echter nog geen water en eletriciteit. Dit was in betrekkelijk korte tijd voor elkaar en Tiny bleef alleen achter toen ik terug naar boord ging. Ze was gestopt met het werk in het ziekenhuis want dat ging niet meer.
De volgende keer dat ik thuis kwam in Spanje was het huis totaal in gericht een in de toekomst was mijn vakantie adres dus ook Spanje. We waren er blij mee, ook Henk Jan. Als hij een paar vrije dagen had kwam hij naar Spanje. Hij zei, ik vertel liever aan mijn vrienden dat ik naar huis ga in Spanje  als naar Deventer.
Tiny woonde in de toekomst min of meer permanent in Spanje. Als ik aan boord was ging ze geregeld naar Henk Jan in Nederlander maar als ik met velog kwam was et altijd naar Spanje en als het even kom nam ze Henk Jan mee. Henk Jan deed het erg goed op school en om die reden en ook omdat zij wisten van de toestand van Tiny en mijn werk kreeg hij vaak toestemming . Wel kreeg hij dan een hoop huiswerk mee  maar dat was voor hem geen enkel probleem
Wij gingen na een paar jaar werk in Trinidad  verkassen naar Mexico waar we een paar klussen hadden. De eerste plaats waarheen we gingen was Quatzequalcos waar we een pijplijn moesten leggen . Ik had intussen veel hulp van - mijn bijbel – die ik had aangemaakt. Zolang ik de maten en materiaal diktes e.d. Wist kon ik een nagenoeg nauwkeurige aanvraag indienen.
De Locals uit Trinidad waren van boord en werden vervangen door Mexicanen. Het verschil was groot, niet omdat de Mexicanen harder werkten maar ze maakten veel meer lawaai.
Nadar we een paar weken aan het werk waren moesten we wachten op materialen en hadden dus een paar stil lig dagen. Deze dagen werden benut door de toolpusher om het ruin op te ruimen. Hier werden dag en nacht spullen uit gehaald en na gebruik weer in gegooid. Je zag opm de duur de bomen door het bos niet meer
In het ruim liep van voor naar achteren een -overhead crane- en de jongens vochten er om wie die kraan zou bedienen. Het bedienings paneel was bevestigd boven op de balk waaraan de hijs installatie was bevestigd en liep dus met de kraan mee. Dit geheel liep direct onder de dwars spanten door een je moest als je het paneel bediende du diep bukken als je onder die spanten doorging
De knaap die nu de kraan bediende reed achteruit en lette niet op en bukte niet en liep knijp met als gevolg dat hij zware kneuzingen aan vijn hoof had. Toen we hem uit het ruim hadden bleek hij ook een gebroken nek te hebben en was dus dood! We zaten dus weer met een lijk aan boord. Roel, de kapitein vroeg per radio aan het wal kantoor wat we met het lijk moesten doen. We moesten het lijk goed inpakken en naar de wal brengen. Het kantoor zou er voor zorgen dat de nodigen autoriteiten klaar zouden staan
Roel vroeg mij om de sloep te varen ook al omdat ik het ongeluk had zien gebeuren en omdat ik inmiddels een paar woorden Spaans sprak Wat wij deden was volkomen illegaal want er was geen enkel papier (doodsoorzaak o.i.d. ) aanwezig. We moesten dus het lijk verborgen houden. Een paar van de Spaanse bemmanings leden zijn er toen we het lijk aan de wal hadden boven op gaan zitten. Je mag toch aannemen dat niet iemand een lijk als leunstoel gaat gebruiken.
Van het kantoor stond er niemand te wachten toen we aan land kwamen. Na veel geetter had Roel eindelijk contact met het kantoor . Ik had Roel nog nooit over de zeik gezien maar dat gebeurde nu wel. Binnen de kortst mogelijke tijd kwamen er een paar van het kantoor plus politie plus dokter aan/
Wat er tussen deze mensen besproken is weet ik niet maar ik zag wel onze daas een dikke geldbuidel voor de dag halen en de politieman en dokter werden steeds vriendelijker Die twee hebben misschien nooit meer hoeven werken. Een lijk kan dus ook zijn waarde hebben !
Ik had Tiny een tekening achtergelaten hoe ik wilde dat ze de zaak verbouwden. Zij ging er meteen achteraan en toen ik weer eens thuiskwam waren ze al druk bezig, Het was een grote klus en we besloten maar om naar Henk Jan in Nederland te gaan. Ik had met de bouwer afgesproken dat ik in gedeeltes zou betalen en als er iets niet goed was hij op kon stappen. Er waren bouwers genoeg. Ik belde wel steeds het kantoor hoe de werk vooruitzichten waren. Voor ik iets vroeg zeiden ze al je kunt weer een paarmeter bouwen, het werk ziet er goed uit. Na een paar weken terug aan boord te zijn ging de reis weer naar Trinidad,( Gelukkig)     Ik kreeg plotseling erge steken in de buurt van mijn hart en ik kon alleen maar uit bed komen met de hulp van andere,De ziekenverpleger stuurde mij naar de wal en er werden allerlei onderzoeken gedaan. Mijn hart was perfect, Zij stuurden mij door naar een physio Therapeut omdat zij dachten dat er ,na foto,s gemaakt te hebben iets aan de hand was met mijn rug. Ik ging weer terug naar boord en gaf het papier aan de vervpleger en die zei ook dat ik naar een therapeut moest. Gelukkig hadden we een lange stillig tijd,we lagen te wachten op een jacket war uit Galveston moest komen maar nog niet klaar was. Ik ging weer de wal op en het kantoor had een therapeut gevonden Deze therapeut was in dienst bij de politie en had zijn praktijkruimte ook in hetzelfde gebouw. Het gebouw van de politie stond ongeveer op 30 mtr afstand van het Kapok hotel waar ik natuurlijk overnachtte
,Het Kapok had een bar op het dak, rondom begroeid met palmen en de hele mooie Crotons Nadat ik een paar rum colas had gedronken vroeg de barkeeper mijn of ik weleens  rum met Coco nut water had gedronken. Ik zei nee en dat moest ik dus gaan drinken, volgens hem was dat heel lekker en zeer gezond. Lekker was het wel maar of het zo gezond was twijfel ik aan wan toen ik de volgende morgen véél te laat bij de therapeut kwam had hij meteen door wat er aan de hand was. Het eerste wat hij deed was een paar sterke kopen koffie aanbieden en ik kwam er weer langzaam bovenop.
Tijdens de behandeling vroeg hij of ik ,s avonds naar de Carnaval ging. Ik zei hem dat ik dat wel graag wilde maar dat ik weer terug moest naar boord. Dat kon hij wel even regelen Hij belde het kantoor en vertelde hen dat ik nog minstens een paar dagen onder behandeling moest blijven. Dit was meteen in orde als hij mij een beetje in de gaten hield.
We spraken af dat we elkaar ,s avonds om 2200h op het dak terras van het Kapok zouden zien. Ik ging eerst flink wat eten want ik had het idee dat het uit de hand zou lopen.
Na het eten ging ik naar het dak terras waar het al vol zat met mensen van gitzwart tot melk blank. Dit samengaan kon dus wel. Ik vroeg mij af waarom dit niet altijd zo kon. Aan de bar dronk ik alleen maar een biertje want ik wilde niet half bezopen zijn zou komen. Deze kwam klokslag 2200h helemaal opgetuigd in carnavals kleding. Hij werd hartelijk begroet door iedereen. Alle mensen die ik sprak warenvol lof over hem.Het was inderdaad een heel prettig mens.
De carnavalsmuziek was al een hele tijd te horen en mijn maat vroeg mij om met hem mee te gaan naar de kade want dat was de beste plaats om alles mee te maken.. De kade was het vertrekpunt van alle carnavals groepen. Er liepen en hotsten duizenden mensen in mee. Iedere in zijn eigen klederdracht De muziek was overwegend . Steelbands ( waar Trinidad bekend voor stond) en het zingen van Calypsos
We kwamen in een bar die vol zat met uitsluitend gekleurde mensen. Mij maar stelde mij voor aan enkelen en het duurde maar een paar minuten of ik was opgenomen in de groep als een van hen. Ik werd mee naar buiten gesleept om te dansen en daar kwam ik (dacht ik ) in de moeilijkheden, iets wat helemaal niet waar was. Als je maar een beetje in de maat liep dan was het al ruim voldoende.
Ik heb ook in Nederland één maal een carnaval mee gemaakt, of iets wat men daar zo noemt en in alle kroegen zwaar besodemieterd werd en of in vechtpartijen terecht kwam. Daar was hier geen sprake van.. Ook heb ik de Mardi Grass in New Orleans meegemaakt wat een stuk beter was als in Nederland maar het ook niet haalde bij Trinidad.
Wij kunnen nog een hele hoop leren van deze gekleurde mensen, vooral het leven! Ook maakte ik kennis met een ander type mensen, de  z.g. Ratafarians  Dezen komen hoofdzakelijk van Jamaica en hangen erg aan Bob Marlow de destijds bekende reggea artist.
Heel gewild van hem was de Reggea Four Hondred Years . Dit is de song van de slaven die vanaf die tijd van Africa naar de Caibbean gevoerd werden. Het werd mij gelukkig niet kwalijk genomen
Het was een uur of zes in de morgen dat ik terugkwam in het hotel. Mij maat de therapeut zou een brief schrijven voor onze verpleger. Ik had , voor nu de laatste behandeling gehad maar moest over twee weken weer terug komen.
Ik bedankte hem voor de behandeling (die toch inderdaad wel geholpen had) maar nog meer dankte ik hem dat hij mij meegenomen had naar de carnaval iets wat ik waarschijnlijk als blanke nooit meer mee zou maken
Ik kon niet terug na twee weken want we gingen teug naar Nederland



























 




 
Copyright 2015. All rights reserved.
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu