Offshore 07 - Zeeuwse-Navy-Seals

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

Offshore 07

WILLEM NA MARINE

OFFSHORE 7

We waren al enkele dagen eerder begonnen om de locale bemanning aan de wal te brengen met suppliers. Toen dat gebeurd was ging het grootste deel van de Spaanse bemanning ook, Dezen gingen met verlof. De bootsman en zijn mensen gingen mee op de oversteek Ook de nodige koks en hofmeesters bleven aan boord  Ook ik bleef aan boord samen met Francisco
Er werd alleen overdag van zes tot zes gewerkt en voor de nacht liepen de machinisten en de overige mensen die nodig waren om bepaalde wacht diensten te lopen vier op acht af lopen
Het was heerlijk rustig aan boord.
Na een paar tussenstops om olie e.d. te laden (Ik denk dat dit was op de Bahamas en Madeira) kwamen we na ongeveer een maand aan op de waterweg, op naar Rotterdam en gingen daar tegen de wal.
Voor we uit Trinidad vertrokken pakte ik over naar de hut van Jan Cornelissen (de grote kraan machinist) Jan gaf mij meteen de sleutel van de bottelarij. De bottelarij lag aan de andere kant van de gang . Als ik een grote stap maakte vanuit mijn hut, stond ik in bottelarij. Het gevolg hiervan was dat de feesten iedere avond bij mij in de hut waren. We hadden een overvloed aan het lekkerste eten. Daar heb ik voor het eerst gerookte oesters uit blik gegeten. Ze waren heerlijk.
Tijdens de oversteek kreeg ik van het wal kantoor het seintje om van bepaalde artikelen een inventaris lijst op te maken en daarvan een kopie aan Horace te geven. Dat deed ons meteen vermoeden dat we na de overhaal beurt weer ergens naar toe zouden gaan. Horace en de kapitein Roel wisten van niets zeiden ze.
Toen we binnenlagen ging ik meteen met verlof. Was wel nodig na vier maanden aan boord te hebben gezeten. Ik gaf wel door dat ik binnen een paar dagen in Spanje zou zitten, dit was zoals ik al eerder vertelde een order van het kantoor voor het geval er zich plotseling iets voor deed.
Na een paar dagen Deventer gingen we naar Spanje. Na een paar overnachtingen in Frankrijk kwamen we aan bij een huis wat er heel anders uit zag. De verbouwing was klaar maar toen ik het allemaal goed bekeken had had ik al weer nieuwe plannen. Dezen konden wel even wachten  Gelukkig dat ik er niet meteen aan begonnen was want na twee weken moest ik terug naar boord. Mijn vrouw en Henk Jan bleven in Spanje en ik ging naar Nederland, terug naar de Ocean Builder 1
Misschien raar om te zeggen maar ik voelde het of ik weer thuis kwam.
Horace kwam bij mij in de store en we gingen met de inventaris lijsten er bij, materialen aanvragen. We hadden een klus op de Noordzee ergens boven Schotland. Het rot weer tegemoet dus.
                     
We moesten een compleet platform bouwen vanaf de bodem tot de top. Dit kon een behoorlijk langdurige klus worden want vanwege het , over het algemeen , slechte weer  zouden er wel een hoop stillig dagen komen. Ook was het bevoorraden veel moeilijker want vaak kon een supplier niet langszij komen. Hier moest allemaal rekening mee gehouden worden bij het maken van materiaal aanvragen.
Gelukkig waren de diameters van de pijpen bekend en ook de waterdiepte dus wisten we nagenoeg nauwkeurig hoeveel lengtes pijp er nodig waren. Aan de hand van deze gegevens konden we met behulp van mijn bijbel ongeveer zien wat we nodig hadden aan electrodes en alle andere benodigde materialen Theo zou worden teruggeroepen van verlof om het materiaal in ontvangst te nemen en te verstouwen. Hij was niet te bereiken via het telefoon nummer dat hij had achter gelaten. Als hij niet kwam moest ik aan boord blijven. Theo was een paar maanden te voren getrouwd. Joop en ik kregen een uitnodiging. Gelukkig had ik die uitnodiging nog en daarop stond het telefoon nummer en het adres. Het adres was op zuid en ik wist zo ongeveer waar het was . Roel de kapitein en Horace vroegen mij om er eens heen te rijden en te kijken of hij thuis was. Indien dit zo was moest ik hem zeggen om meteen aan boord te komen kwam hij niet dan had hij de zak.
Hij kwam de volgende morgen aan boord en ik kon met verlof wel weer met de aanzegging dat ik mogelijk vroegtijdig terug geroepen zou worden.
Ik belde Tiny op om te zeggen dat ik verlof had maar niet naar Spanje kwam omdat het maar voor kort was en de mogelijk bestond dat ik terug naar boord moest. Zij kwamen meteen naar Nederland.
Na een dag of wat riep Tiny mij, er is een dame voor je aan de telefoon
De dame was de vrouw van Theo, De e.o.a. stuurman had haar mijn telefoonnummer gegeven. Dat deed je normaal gesproken niet en ik heb dan ook duidelijk gemaakt dat ik bij en volgende keer zijn nek zou breken. De dame vroeg mij of Theo aan boord ook zo,n viezerik was en ik heb haar de waarheid verteld. Zij wilde weer van hem scheiden. Dat was dus erg snel. Ze zijn ook weer gescheiden.
Gelukkig dat Theo het geld nodig had want anders was hij misschien niet meer teug aan boord gekomen.
De Ocean builder ging weer naar zee, ergens in de buurt van de Shetland eilanden
Na twee weken zat mijn verlof er op en ik moest aflossen via de Orkney eilanden.

Ze hadden mij de nodige vliegtickets gestuurd en na een lange reis (gedeeltelijk met de helicopter) kwam ik aan . Het was het meest onherbergzame gebied wat ik ooit had gezien. Er stonden 3 blokhutten waarvan een voor de dokter een voor de politie/douane en een voor ons, de passagiers. We werden door de douane onderzocht of we drank bij ons hadden want dat was streng verboden in de helicopters  van de BA.
We moesten ons omkleden in met een hoop rommel gevoerde overalls Volgens zeggen bleef  je dan lekker warm als je met de heli in zee flikkerde We stegen in de helicopter maar dat ding steeg niet op. Na een lange tijd wachten moesten we allemaal weer uitstappen met mede nemen van de bagage. De vlucht was gecanceld. De mensen bestemd voor de Ocean Builder (Dat was ik alleen) gingen per vliegtuig naar Bergen in Noorwegen, wat ik geloof ik al eens had mee gemaakt, en moest van daaruit met een supplier naar boord. Ook hier was het weer te slecht om af te lossen en ik moest een paar dagen in het hotel blijven.
Eindelijk was het weer genoeg op geklaard om te gaan. Nu maar afwachten of de zee een beetje afgevlakt was om met de crew basket aan boord te kunnen komen. Wat dat betrof kon je beter met de heli aflossen. Met dit weer in de crew basket was altijd een beetje riskant.
Het ging allemaal goed, wel zeik nat maar geen gebroken benen o.i.d.
Toen ik aan boord kwam stond Joop al klaar om met verlof te gaan. Zoals altijd was hij doodziek van Theo en ook zoals altijd had hij niet al te veel uitgevoerd
Het verschil was wel heel er groot tussen het werken op de Noordzee en da Caribbean We wilden allemaal graag terug naar de Caribbean maar daar was voorlopig geen hoop op
Met Theo ging het ook niet goed. Hij had altijd de zaken goed bij gehouden maar daar leek het nu niet op. Ik hoorde van de Spaanse jongens dat hij zelden nog in de store zat en dat merkte ik gauw aan de administratie. Hij had niet bij gehouden wat er aan boord kwam en nog veel erger, wat er verbruikt was. Ook had hij nagenoeg geen aanvragen ingediend en dat was onmogelijk met het grote verbruik wat er altijd was met dit soort werk. Gelukkig hadden de twee Spaanse mensen de zaken zo goed mogelijk bij gehouden en hadden e.e.a. Op papier gezet
Natuurlijk kreeg ik moeilijkheden met Theo We moesten beginnen met weer alles te inventariseren en dat was nu eenmaal niet goed mogelijk als je met een klus bezig was zoals we nu hadden, het bouwen van een compleet  platform.
Joop had een telefoonnummer achter gelaten en hij had mij al gezegd, als je me nodig hebt dan bel je maar..

Ik legde hem uit wat er aan de hand was en dat ik voor wilde stellen om Theo de zak te geven. Joop was er gelukkig mee en hij zei dan ook, ik kom er aan. Met Joop waren er op dat gebied geen moeilijkheden. Ik vroeg hem om nog even af te wachten maar dat ik hem meteen in zou lichten als ik iets meer wist
Roel en Horace waren onmiddellijk accoord. Zij hadden er al een vemoeden van wat er stond te gebeuren.
Theo werd bij Roel en Horace geroepen en kreeg de aanzegging dat hij, zodra er een nieuwe storekeeper was,de zak kreeg. Deze nieuwe man was gauw gevonden en hij kwam gelijk met Joop aan boord (Joop was gevraagd of hij iets eerder aan boord wilde komen en die deed dat met plezier.
De nieuwe man had gevaren en wist veel van schepen en de materialen waar wij mee werkten. Dat was al een pluspunt. Hij liep de dagwacht, dus een halve shift met Joop en een halve shift met mij. Ik liet hem meelopen met Francisco zodat hij de namen van verschillende materialen leerde en bij kon houden wat er allemaal uit de store ging. Joop liet hem allerlei materialen overhalen.
Piet, dat was de naam ven de nieuwe man was getrouwd en had een paar kinderen. Hij had er alle belang bij om zijn baan te houden en deed vanaf het begin zijn best om zich waar te maken. Ook het salaris wat vele malen hoger dan hij aan de wal of op de koopvaardij kon verdienen.
Ook hield Piet van onze feesten en was na korte tijd volledig geaccepteerd. Ik liet Piet ook een beetje de administratie bij houden in zoverre, ik liet hem de zaak in het klad bij houden en maakte dan zelf de aanvragen. Dit was trouwens zoals Horace het wilde.
We zaten nu wel met een man te veel aan boord maar daar wisten Roel en Horace een oplossing op. Ze kwamen met zijn beiden in de store en vroegen of ik met vervroegd verlof wilde om dat de job er bijna op zat en ik in Nederland misschien vroeger aan boord moest komen. Er zou misschien een grote aanvraag klaargemaakt moeten worden. Ze vertelden niet wat het was omdat het nog niet zeker was
Natuurlijk wilde ik wel met vervroegd verlof. Het salaris bleef gewoon doorgaan maar de voornaamste reden was dat ik mij steeds meer bezorgd ging maken over de toestand met Tiny.
We gingen met een grote ploeg van boord. Dat kon met de BA helicopters. Dat waren grote krengen, in ieder geval zo groot dat we met zijn allen aan boord konden. De BA was op enkele dingen erg streng en een van de dingen was, je kwam niet aan boord van de chopper als je dronken was

Dat was in dit geval zo. De eertste stuurman was laveloos, kon niet meer lopen. Hij had daar , waar ik later achter kwam, zijn reden voor.
Hans van der Pal ging ook met verlof en wij namen Hans tussen ons in en op het helidek tilden wij hem zover op dat het er op leek dat hij liep plus liepen er voor ons een paar mensen zodat het niet zichtbaar was voor de piloot wat er aan de hand was. Het lukte, Hans kwam in de chopper. Toen we in Schotland landen konden we niet verder, staking op het vliegveld. We kwamen in de  e.o.a. rotzooi terecht wat ze hotel noemden. Als je wik
wilde slapen moest je op de grond liggen. Allerlei dranken waren er wel dus in plaats van slapen werd het zuipen. Dit was ook tegen de kou want het was daar stervens koud.
Plotseling kwam Roel binnen en zei allemaal er uit en de bus in. Hij was op stap gegaan en had een bus gecharterd die ons naar Edinburgh zou brengen
Hans en ik zaten naast  elkaar met het gangpad tussen ons in. Na verloop van tijd hoorde ik Hans allerlei geluiden maken en was blij dat hij eindelijk sliep. Toen we in Edinburg aankwamen was Hans met geen mogelijkheid wakker te krijgen. Hans van der Pal ging de hal binnen en kwam met een soort lorrie terug waar je de koffers op kon zetten. We  legden Hans op de onderste plank en onze bagage op de bovenste. Zo reden wij de hal van het vliegveld binnen. Hans werd geen moment wakker maar hij moest wel want we moesten het vliegtuig binnen. Wij maakten allerlei geintjes zoals, lig je lekker Hans, jij reist wel eerste klas
Ik pakte hem bij de hand om hem wakker te maken en vroeg een Hans van der Pal om ook eens zijn hand te voelen en ja, Hans was dood.
De politie en eeen dokter moesten er natuurlijk bij komen en het was voor de dokter een klare zaak. Hans zat naast mij in de bus helemaal dubbel gevouwen en het geluid wat ik hoorde was Hans die zat te kotsen. Deze viezigheid ging via zijn keelholte weer naar binnen  Hans was gestikt in zijn eigen kots. Dan voel je je toch wel een beetje lullig
Alle verlof gangers waren intussen al op weg naar huis maar Roel –  Hans van der Pal en ik hadden achter moeten blijven voor het verhoor van de politie
Dit was niet zo erg want nu kon ik Tiny bellen hoe laat ik aankwam zodat ze mij op kon halen.
We gingen deze maal niet naar Spanje zeiden we zouden naar Duitsland gaan
Na daar een paar dagen in de kou en de regen te hebben gelopen zijn we door gegaan naar Javea – Spanje.

Na verloop van een paar weken kreeg ik een telefoontje dat ik terug moest naar Nederland. De Ocean Builder had de job was klaar met de job en lag weer tegen de kant in Rotterdam.
We pakten hetgeen we nodig dachten te hebben in en vertrokken. Onderweg gingen we een paar maal eten in een restaurant want tijd om te overnachten was er niet.
Het eerste wat ik hoorde toen we aan boord kwamen was goed nieuws
we gingen weer naar Trinidad. Iedereen liep met een gelukkig gezicht rond. Het enige nadeel was dat je tijdens de weekends niet even naar huis kon. Ik vroeg aan Tiny of ik thuis zou blijven maar daar wilde zij niet van horen
Gelukkig had Piet alles heel behoorlijk bij gehouden en kon ik meteen beginnen met het maken van de aanvragen. In Rotterdam hoefde nooit lang te wachten op hetgeen je besteld had. Het was binnen een week klaar.
Ik vroeg aan Tiny of ik thuis zou blijven maar daar wilde ze niets van horen. Dan zit ik binnen een paar dagen met een vent in huis die zich begint te vervelen en onuitstaanbaar wordt. Daar had ze gelijk in en dat wist ik
De maandag na het weekend vertrokken we, ik voor 3 maanden want eest ging Piet met verlof, die stapte af toen wij vertrokken en daarna ging Joop. Ik maakte dus weer de  reis mee maar nu op de tegengestelde koers, de warmte tegemoet. Op de reis werd alles klaargemaakt voor de volgende job. Wij, in de store hadden nagenoeg alles al klaar gemaakt maar moesten alle ontvangen materialen weg stouwen. Met  de hulp van   
een paar Spaanse jongens (die allemaal terug geroepen waren van verlof) was dit verstouwen gauw gebeurd.
Weer met de nodige feesten ging de oversteek behoorlijk snel. Op de dagwacht zat ik bijna iedere dag op de brug waar ik les kreeg van de stuurman Nico Mobach in het werken met de sextant. Nico was kapitein geweest op een coaster en wilde daar weer naar toe en hij vroeg of ik mee ging. Dit heb ik niet gedaan vanwege de toestanden  met Tiny.
Toen we bij Trinidad aankwamen kwamen er onmiddellijk suplliers langs zij met de eerste shift van de locale bemanning. Dezen waren nog gelukkiger als wij want wij waren hub enige werk voorziening voor een behoorlijk salaris.
Als eerste kwamen ze naar de store voor kleding. Ze hadden natuurlijk helemaal niets meer . Alles verkocht. Ik gaf ze geen ongelijk.
Met Tiny ging het plotseling slechter en toen mijn tijd er op zat nam ik de zak. Ik zei er wel bij dat wanneer ze niet op tijd een ander konden vinden dan moesten ze mij maar oproepen

Joop zei, geen denken aan Jij blijft bij de vrouw en ik blijf aan boord tot er iemand komt. Ook dit was Joop
Tiny en Henk Jan waren in Spanje dus vloog ik naar Alicante waar ik door beiden opgewacht werd. Ik vertelde Tiny wat ik gedaan had en dat ik een maatschappij zou zoeken waar ik maar één maand weg moest. Zij wist hoe graag ik op de OceanBuilder had gezeten en had haar twijfels maar ook was ze blijNa een paar weken Spanje, gingen we terug naar Nederland . Ik begon meteen in mijn adressen boekje te kijken en kwam  bij de N.O.C (Netherlands Offshore Company) Zoals de naam al zegt, het was een Nederlandse club en daar voelde ik weinig voor.
Ergens hoopte ik dat ze zouden zeggen dat ze niemand nodig hadden maar dat was niet zo. Ik moest maar even langs komen in Rijswijk op het kantoor. Het zal best wel mijn eigen schuld zijn geweest maar ik had  meteen iets tegen die club. Het salaris veminderde met ruim meer als de helft (je moest Nederlendse belasting betalen). Het was altijd nog beter als aan de wal maar aan de wal ging je iedere avond naar huis en hier zat je een maand 24 uur per dag aan boord.
Toch ging ik. Ik moest naar de noordzee , ergens onder de Schotse kust was het geloof ik. Ik kwam op de “Orca”. Een ouwe bak.
Ik werd verwelkomd door Jerry Marechal, de chef storekeeper. Jerry was uit Polen gevlucht naar Frankrijk en zijn naam laten veranderen., Hij was een goeie vent maar een beetje mierenneuker. De manier van werken was zo heel anders als op de Ocean Builder maar zeker niet beter. Geintjes werden niet gemaakt, kortom het was totaal Nederlands.
De kapitein was Maarten Timmerman, een kwijl van een vent. Ik mocht hem niet en hij mocht mij niet en dat is vele malen tot uiting gekomen. Die het heel goed merkte was Tiny. Zij zei, je had nooit van de Ocean Builder af moeten gaan. Zo dacht zij er vanaf het begin over. Als ik nu thuis kwam had ik nergens zijn in en dat liet ik natuurlijk merken
We hebben er vaak over gesproken en op een keer dat ik weer thuis was
besloten we dat ik terug zou gaan naar de Ocean Builder. Een moeilijkheid was Horache, de toolpusher van de Ocean Builder. Als je bij hem de zak nam dan hoefde je nooit meer terug te komen. Een bijkomende moeilijkheid was, ik moest nog een maand volmaken bij de N.O.C. Ik besloot toch het kantoor in Antwerpen te bellen of er in  de toekomst nog een plaats vrij was op de Ocean Builder. Ik hed geluk want Piet had de zak genomen en moest ook zijn maand volmaken
De job van de Ocean Builder in Trinidad was klaar en zij gingen op weg naar Galveston. Zodra ik de zak had genomen bij de N.O.C.  moest ik weer bellen. Ik ging nu met plezier terug naar de Orca, want ik wist dat het de laatste maal was

Toen ik terug aan boord kwam nam ik meteen de zak, ingaande na dat ik mijn maand vol had gemaakt. Ik wilde hen nog wel de tijd geven om een ander te zoeken. Ik had geloof ik nog geen jaar aan boord gezeten maar was nog nooit zo gelukkig geweest om van een schip af te stappen. De kameraadschap op de Orca was ver te zoeken. Natuurlijk waren er wel een paar mensen waar je mee overweg kon en zelfs een feestje kon bouwen (iets wat absoluut nodig is als je een tijd aan boord bent) maar er was geen vergelijk met de Ocean Builder.
Toen ik weer thuis was heb ik een paar dagen gewacht vóór ik Antwerpen belde want ik had het vermoeden dat ik meteen weg zou moeten. Dat was iets wat nagenoeg altijd gebeurde.
Na een dag of wat belde ik Kees Hooft op het kantoor en ik moest meteen naar Amsterdam naar het Amerikaanse consulaat voor een visum. De volgende dag zijn Tiny en ik er heen gegaan en na het invullen van een ellen lang formulier kreeg ik het visum waarop o.a. De datum stond waarop ik naar Amerika zou gaan, of beter gezegd, wanneer ik daar aan zou komen. Die gegevens had ik allemaal al gekregen van Kees en alles scheen in orde te zijn.
Thuis gekomen belde ik het kantoor weer op dat het voor elkaar was Mooi zo zei Kees, overmorgen vertrekken naar Galveston.
Zoals gewoonlijk brachten Tiny en Henk Jan mij naar Schiphol. Tiny zou later vertrekken naar Spanje en daar was ik blij om want daar had ze goeie kennissen.
Na een lange vervelende reis kwamen we aan in New York en ik ging naar de balie om mijn papieren te regelen. Ik werd geholpen door een meisje. Zij bekeek mijn paspoort en trok een moeilijk gezicht. Mijn visum was niet goed. Ik had pas een dag later aan mogen komen. Ik had dus de Amerikaanse consul moeten controleren of hij mijn visum wel goed had ingevuld. Het meisje zei dat het niet zo erg was maar op een afstandje stond een vent die had gezien dat er iets aan de hand was. Hij wilde mijn paspoort zien. Ook hij kwam tot de zelfde ontdekking. Het gevolg was dat hij de politie belde en ik moest al mijn papieren in leveren. Mijn zware shag mocht ik gelukkig houden. Ik vroeg of ik de bajes in ging maar met Amerikaanse ambtenaren kun je geen lolletje maken. Ik moest mee met de politie agenten de auto in. En toen vroeg ik weer waar we heen gingen. Het kwam hier op neer dat zij mij naar het vliegveld moesten brengen en op het vliegtuig naar Dallas zetten. Al mijn papieren en ook een klein zak mesje waren in een grote envelop  gedaan en dit geheel werd afgegeven aan de piloot, die er voor moest tekenen.

Aangekomen in Dallas werd ik opgewacht , weer door de politie en dezen brachten mij naar Galveston wat best een leuke rit was. Onderweg gingen we koffie drinken wat ik niet mocht betalen. Toen we aan boord kwamen moest de stuurman die de wacht had teken voor ontvangst van mij en de envelop. Ik voelde mij een beetje misdadiger iets wat ik uit het oogpunt van de Amerikanen waarschijnlijk ook was. Uit eindelijk was ik een Europeaan en dat waren de Russen ook.
Ik werd prettig ontvangen toen ik terug aan boord kwam. Joop had het bier al koud gezet.
Piet had gelukkig de administratie heel behoorlijk bij gehouden en dat was vooral belangrijk v.w.b. De administratie.
De eerste job was weer het bouwen van een boor platform. Toen dat klaar was gingen we pijpen leggen van 36 inch diameter. Grote jongens dus. Hoeveel pijpen het waren weet ik niet meer .We hadden de meeste materialen aan boord en als je iets nodig had dan had je het nog dezelfde dag. Het was een langdurige job. Toen ik na 3 maanden weer met verlof ging waren we er nog steeds mee bezig
Een dag of twee voordat mijn verlof er opzat werd ik gebeld door Antwerpen. Ik hoefde voorlopig niet terug naar boord De Ocean Builder lag intussen op Curacao voor een dok beurt. Dit zou ongeveer een maand in beslag nemen. Ik had dus een maand extra verlof.
Tegen de tijd dat ook dit verlof erop zat werd ik gebeld dat ik terug naar bord moest . De Ocean Builder was binnen gelopen en lag weer in Rotterdam afgemeerd langs dezelfde steiger. Meer had het kantoor niet te vertellen maar ik kwam er gauw achter toen ik aan boord kwam.
Ik hoorde van een stuurman dat het schip verkocht zou worden en dat zou al betrekkelijk snel gebeuren. De nieuwe eigenaar was Brown & Rooth, een Amerikaanse maatschappij.
Een van de mensen uit Antwerpen kwam aan boord en die vertelde ons dat we mee konden nemen wat we wilden en dat we tot die en die datum   tot middernacht dit konden doen. We konden dus stelen met toestemming van de baas. Ik was nog steeds in het bezit van de sleutel van de bottelarij en belde Tiny op om alles uit de koelkast te halen
Ik ging later op de dag naar huis met de auto vol met allerlei soorten vlees.o.a. Hele strengen karbonades en biefstuk. Wij hadden een hele grote vrieskast en toen ik alles uit de auto had zat de vrieskast tot zijn nek toe vol. Mijn volgende ritten waren met gereedschap waar ik nu nog steeds mee werk. Het was het beste van het beste. Toen ik had wat ik wilde waarschuwde ik mijn vrienden dat ze binnen konden komen en nemen wat ze wilden.

We hadden intussen al een paar mensen van Brown & Rooth aan boord. Zij stonden bijna met tranen in de ogen toen ze alles van boord zagen gaan
Er waren zelfs mensen die volks wagen busjes en dat soort dingen hadden gehuurd om meer mee te kunnen nemen.
Verschillende mensen kregen een aanbod van Brown & Rooth om voor hen te komen werken. Ik was een van hen en ik voelde er wel voor maar toen bleek het dat je een contract moest tekenen voor de duur van een job. Toen heb ik gezegd ik doe het niet want een job kon 2 maanden zijn maar ook een jaar.
Veel later heb ik inderdaad een contract getekend en dat was 6 maanden ergens in de buurt van Abu Dhabi. Het is voor een niet Amerikaan erg moeilijk om met hen te werken en ook daar in het midden oosten was alles erg onzeker. Er was altijd wel ergens een oorlog o.i..d.


Jaap en Martijn
 
Copyright 2015. All rights reserved.
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu