Park "BEUCA" Italia - Zeeuwse-Navy-Seals

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

Park "BEUCA" Italia

WILLEM NA MARINE
Zoals het met een deel van ons was zijn wij bij de Marine gebleven of hebben deze verlaten en is ons leven Na de Marine voor ieder van ons een eigen weg in geslagen.
Voor mij zelf heb ik ze geprobeert op papier te zetten zodat er ook nog oude bekende van mij en de vrienden mee kunnen genieten.
 Of niet van hoe zo mijn leven na de baas is verder gegaan.

Te beginnen in Italia

Beppe was de tuinman
PARK "BEUCA" ITALIA

Het park was gelegen aan de Via Aurelia in Cogoleto
Cogoleto is een klein dorp ongeveer 30 km. ten noorden van Genua.
Om op het park te komen moest je omhoog over een weg met , ik geloof, zeven
haarspeld bochten. Als je dronken was moest je met de taxi of vrienden van en
naar huis. Dit kon altijd gebeuren
Eenmaal boven had je een prachtig uitzicht met bijna voor de deur de middelandse zee.
Toen de Italianen door hadden dat er goed aan te verdienen was wilden zij de Nederlandse er af donderen Dit lukte ze niet want ze hadden de zaak verhuurd
voor een groot aantal jaren. Het gevolg was dat zij alles wat nodig was om het park goed te runnen, dwarsboomden. Dit kwam het meest tot uiting in de levering van drinkwater. Zij draaiden de kraan dicht wanneer ze zin hadden. De bevolking van het dorp waren deels tegen en deels voor het park Zij die tegen waren waren over het algemeen de restaurants en de cafés omdat je in de cantine kon eten en drinken, goed koper als in het dorp.
De mensen die voor waren waren de leveranciers van etenswaren - drank huishoudelijke zaken en bouwmaterialen.
Wij werden in eerste instantie gehuisvest in huisje no. 7, Dit was een klein huisje
maar er was in te wonen en niet ongezellig
De dag na aankomst begonnen we met het inrichten van het huis. We konden nagenoeg niets kwijt van hetgeen we hadden meegenomen uit Nederland Wat overbleef werd opgeslagen in verschillende huisjes.
Het ergste vond ik dat voor wat betreft de boeken en de muziek. Ik hoopte dat het niet te lang zou duren nadat het spul een beetje was ingericht gingen we hernieuwd kennismaken met
de aanwezige mensen op het park. Omdat we er al verscheidene malen op vakantie kenden we de meesten. Nu was het echter in de functie van beheerders.
We gingen als eerste naar de twee Italiaanse families die er permanent woonden
Dit waren Titia met vrouw en kinderen en Beppe met kinderen. Deze kennismaking was gezellig. Ik zat natuurlijk nog wel te sukkelen met de taal maar dat werd wel opgevangen door Tiny, mijn vrouw.. Zij beheerste het Italiaans perfect zowel spreken en schrijven We werden zwaar verwend met allerlei soorten eten en wijnen. De hoofdschotel Lasagna met een hoop gesluns en een hele hoop olijf olie. Ik heb die troep na die tijd nooit meer willen eten

BEUCA 2

Van iedereen die ik sprak hoorde ik dat het met de water voorziening een grote ellende was en dat zeker in de zomer wanneer het het aller belangrijkste was met al de toeristen
In de zomer had ook het dorp Cogoleto weinig of geen water en werd er met re water toevoer geknepen Dit was begrijpelijk maar wij werden ook beschouwd als één afnemer zoals in het dorp ieder huis apart beschouwd werd. In het dorp had ieder huis om en nabij 5 inwoners en wij op hetbungalowpark hadden 200 of meer inwoners.
Je kunt dus over slechte of onhoudbare toestanden spreken en als dat hele kleine beetje water wat je had ook nog weg lekte dan was het
nog veel erger en voor een groot deel de schuld van het park beheer en toch ook wel het bestuur
Ik sprak de vorige beheerder hierover aan en die gaf de schuld natuurlijk aan het bestuur , hij kreeg geen geld om werk uit te voeren Toen kon ik mijn kop niet meer dichthouden want ik wist dat hij wel geld kreeg om werken uit te voeren, maar dat geld werd voor een deel gebruikt om goedkoop of helemaal gratis werk uit te voeren voor zijn vriendjes of het "lekte met het water weg. Het water de ene kant op en het geld naar zijn bankrekening.
Toen ik het bestuur vroeg of dit allemaal bij hen bekend was gaven ze het toe en toen ik vroeg hoe het mogelijk was dat die vent zo lang beheerder was geweest kwam er uit dat het vorige bestuur zo'n medelijden met hem had. Het bestuur waar ik mee werkte waren ook nieuw, net als mijn vrouw en ik Ik ben er niet verder op in gegaan maar wilde wel graag weten wie er in het oude bestuur hadden gezeten. Toen ik dit wist was het later voor mij en ook voor Tiny gemakkelijk om achter bepaalde waarheden te komen Ik had hier allemaal niets aan want nu was het mijn verantwoording.
Ik liet Titia en Beppe bij het water reservoir beginnen om de leiding op te grav en toen kwam er al meteen aan het licht dat ook deze tank lekte als de pest en hier was weinig of niets aan te doen.
We hebben het zo goed en kwaad ging met allerlei mogelijke middelen proberen te dichten maar dat hielp weinig of niets De moed zonk mij meteen in mijn schoenen
Een nieuw reservoir bouwen ontbraken zeker de centen voor en ook de tijd ,voor de toeristen kwamen was te kort. Wel heb ik het diezelfde avond nog door gegeven aan de hr. Nijkamp en die zou het meteen naar voren brengen in de algemene vergadering . Dit had ik hem gevraagd zodat we wanneer het toegestaan werd, zo snel mogelijk konden beginnen. Het zou een grote langdurige klus worden, alleen al de materialen naar boven brengen want de laatste 100 meter zou met mankracht moeten gebeuren
Wel gingen we door met het werk.
Ik had Tiny gevraagd om het grootst mogelijk tekenblok te kopen om alles op kaart te zetten. Het kon niet anders of ik moest nu er achter komen waar alle leidingen liepen en waar de afsluiters zaten. Ik had het hele park verdeeld in blokken en we werkten van het ene naar het volgende blok.
In de "schone" werkplaats had ik een heel groot vel papier ( gemaakt van de kleinere vellen ) op een stuk triplex tegen de muur gespijkerd. Hierop had ik alle huizen getekend met daarbij de kenbare punten. Na een dag werken bracht ik alles wat ik opgetekend had over op het grote vel samen met de elektrische leidingen in verschillende kleuren. Wat ben ik later blij geweest met deze tekening
Tine benutte het werk door een ronde te maken door alle huizen. Daar kwamen een hoop mankementen bij te voorschijn. Een van de meest opmerkzame dingen was dat in verschillende huizen de planten via het toilet de huizen ingroeiden. De wortels van die rot planten vernielde alle leidingen. Weer een klus er bij De schoonzoon van Beppe fikste dit. Ik schrijf dit allemaal snel maar het was een bijna hopeloze zaak.
Het werk heeft een paar maanden geduurd want er was nog meer werk natuurlijk. Ik had de hoop al opgegeven dat ik het allemaal zou kunnen klaren vóór het toeristen seizoen begon.
De werk opdrachten die aan de vorige beheerder waren door gegeven liet ik liggen, weer na overleg met het bestuur.
Deze vorige beheerder zag het allemaal niet meer zo zitten en besloot zijn huis te verkopen. Dit was een volwaardig huis met olie stook, verwarming enz, Hij wist dat wij een huis moesten hebben en bood zijn tent te koop aan aan het bestuur. Zij hebben het dan ook gekocht.
Eindelijk konden we al de spullen die nog ingepakt stonden weer in gebruik gaan nemen Ik was zo blij als een klein kind toen ik mijn boeken en grammofoon platen uitpakte. We hebben er meteen een groot feest van gemaakt.

Nadat we zoveel mogelijk het waterleiding systeem hadden gerepareerd begonnen we met de huizen. Van de paar aanwezige eigenaren hoorde ik dat kleine reparaties altijd gratis waren uitgevoerd. Een van hen wilde een hele muur verplaatsen en volgens hem viel dat ook onder "kleine reparaties" Ik was er van overtuigd dat het bestuur er mee instemde toen ik hem vertelde dat de "gratis" reparaties afgelopen waren met onmiddellijke ingang. Bi voorbeeld, het verplaatsen van zijn muur hield in het stutten en schoren van zijn dak want het was een steunmuur en die kan je niet maar zo weg meppen. De kosten van dit gratis werk moesten alle eigenaren aan mee betalen of ik zou het op de een of andere manier moeten versieren waar ik niets voor voelde
Er waren eigenaren die hun huis perfect onder hielden en alle kosten zelf betaalden. Ik ging hier niet aan meewerken Ook dit besluit van mij werd natuurlijk niet in dank afgenomen. Ik zat daar niet om op een dank je wel van die lui te wachten, ik zat daar om de zaken te laten runnen en om te proberen een beetje terug te verdienen voor het park. Er stonden een paar grote klussen te wachten waarvan het meest belangrijke was, het water reservoir en dan nog 1000 en een kleinere dingen die wel nodig waren om het park goed te laten runnen en een beter aanzicht te geven.
Ik heb nooit begrepen dat de vorige beheerder zich niet de ogen uit zijn kop schaamde voor de grote puinhoop die het was.
Er stonden 26 "huisjes" op het park. Dezen werden de EENTJES genoemd en waren gezamenlijk eigendom van de eigenaren. Deze dingen mochten de naam huisjes niet voeren, het waren wrakken. Ze waren helemaal opgetrokken uit platen uraliet. Om te voorkomen dat het dak er af zou waaien werden dezen volgestouwd met dikke keien. Dit was ook nog eens gevaarlijk want er viel er wel eens een af. Afhankelijk van wie er onderdoor liep was dit niet zo fijn. Douches waren er niet of werkten niet. De koelkast was een gat in de vloer waar in een , weer uraliet, bak paste met een deksel er op. Allerlei beestjes kwamen er toch wel in natuurlijk

De toeristen en dan in hoofdzaak de Nederlanders kwamen met de kofferbak volgestouwd met eten naar Italie. Zelfs aardappelen Wat voor mij belangrijk was, ze namen ook wel grote stukken spek mee die ik met ze ruilde voor benzine bonnen die je in die tijd nog goedkoop in Nederland kreeg. Als de mensen een beetje geldgebrek kregen kochten wij de benzine bonnen. Zij konden doorgaan met zuipen en wij met het auto rijden.
Veel eigenaren verhuurden hub eigen huis. Dit ging via de beheerder en dit was nog een extra brok ellende voor ons en da vooral voor Tiny.
Als er iemand kwam om te huren maakte Tiny een rondje met hen over de huizen die in de ,door de huurder, gewenste tijd vrij waren
Er waren huizen die slecht onderhouden waren en waarvan dan ook vaak de inventaris in slechte staat was. Ook waren er huizen die geregeld binnen en buiten een kwast verf kreken en waarvan ook de inventaris in goede staat was. Vanzelf sprekend werden deze laatste huizen het eerst verhuurd.
Ik had voor Tiny op het kantoor ook een platte grond gemaakt met daarop alle huizen De huurders beken dan de zaak en kozen dan een paar huizen die volgens hen qua ligging aan hun wensen tegemoet kwamen. Tiny ging dan met hen een rondje maken over de gekozen woningen en meestal vonden ze wel iets. De verhuurde huizen werden genoteerd op een lijst die naast de plattegrond hing. De data's van verhuur werden ook vermeld
Geregeld kwamen er eigenaars controleren hun huis ook verhuurd was en indien dit niet zo was werd Tiny beschuldigd dat zij andere huizen (eigenaren) voortrok. Ik heb toen Tiny gevraagd om samen een rondje te maken . Tiny maakte dan een rapport op v.w.b. de inventaris en ik over de rest met daarbij een toelichting
Onze beoordelingen waren Wel geschikt - Minder geschikt en Ongeschikt. Wij vroegen of het mogelijk was om de "ongeschikte" huizen uit de verhuur te nemen en de "minder geschikte" huizen tijdelijk uit de verhuur tot ze zodanig opgeknapt waren dat ze wel geschikt waren,
Nog die zelfde dag heb ik Henny Nijkamp op gebeld en hem de zaak uitgelegd. Hij gaf meteen toestemming om de zaak officieel te maken. Hij zou dit in Nederland doen onder de leden.
Dat hij dat inderdaad deed hadden wij als beheer snel door. Tiny werd opgebeld door nagenoeg alle eigenaren van huizen die uit of tijdelijk uit de verhuur waren genomen. Of we een lijst op wilde maken van de gebreken met de geschatte kosten van verbeteringen. Er waren opvallend weinig verwijten naar ons toe
Er begon zo zachtjesaan een beetje orde in het geheel te komen waar later bijna iedereen gelukkig mee was.
Ik moest weer een paar tijdelijke krachten in dienst nemen maar dat was via de vaste mensen die ik had niet moeilijk Er liep altijd wel iets rond.
Het houtwerk deed ik zelf ook al omdat ik niet wilde dat ze aan mijn machines kwamen.
Het begon er allemaal een beetje meer representatief uit te zien en ik haalde er weer een loonsverhoging uit voor de mensen
Op een dag komt Tiny naar mij toe en vroeg of Piet, de vorige beheerder samen met een maat van hem voor mij werkten. (Zijn maat was een gepensioneerd KNIL officier.) Zij had de twee zien lopen met een paar planken op de nek en een tas gereedschap. Ik ging meteen naar ze toe en vroeg wat de bedoeling was. Zij hadden het verzoek gekregen van een stuk of wat eigenaren om klussen voor hen op te knappen
Het kwam niet vaak voor maar heel af en toe liepen mijn eigen mensen zonder werk Dit was meestal wanneer we op materialen moesten wachten, Met die gedachte in het achterhoofd vertelde ik de twee "klusjesmannen" dat ze konden werken wanneer ik ze vroeg maar in geen geval klussen,
Volgens hen had ik hier niets mee te maken. toen heb ik ze de wacht aangezegd dat wanneer ze wat dan ook zouden doen zonder mijn toestemming ik ze van het park zou zetten.
Als beheerder had ik daar het recht toe maar dan wel in uiterste noodzaak. Ik moest nu twee dingen doen Het eerste belde ik Nijkamp op om de zaak uit te leggen en om te vragen of hij ermee akkoord ging
Hij ging onmiddellijk akkoord maar hij wist niet of we het konden doen volgens de Italiaanse wetgeving en of ik dit wilde uitzoeken. Dit gingen we doen, Tiny en ik. Ik kon al redelijk uit mijn Italiaans komen maar dit kon ik absoluut niet zonder Tiny
Tiny kwam wel iedere dag in het dorp en daar had ze al gehoord dat de mensen, ook het gemeente bestuur het erg op prijs stelden dat ik zoveel mensen aan werk hielp en dat ze al een paar loonsverhogingen hadden gekregen. We besloten om meteen een afspraak te maken met de burger meester want zijn antwoord was meteen wet.
De volgende dag al hadden we een afspraak. Hij was blij dat Tiny goed Italiaans sprak en ik een beetje want hij sprak geen andere taal Hij begon met te zeggen dat hij ook gewoon werknemer was maar tevens de functie van burger meester had en hij hoopte dat we goed zouden samenwerken
Het zou wel lukken want hij had al het een en ander gehoord. Tiny begon hem uit te leggen waarvoor we bij hem gekomen waren Zij liet nog eens duidelijk naar voren komen waarom ik deze maatregel wilde nemen, nl dat ik geen Italiaanse werknemer op de keien wilde zetten. Hij gaf zijn antwoord op een wel zeer vreemde manier, hij vroeg of we een glas wijn wilden
Volgens mij vraag je dat niet als je het ergens niet mee eens bent. Hij schonk voor Tiny een glas wijn in en voor zichzelf en mij een glas Grappa, iets wat voor mij nog grotere troep is als wijn maar dat mocht ik niet laten merken. Hij vertelde dat hij al had gehoord dat wij Italianen uit het dorp aan werk hielpen, niet alleen ik maar ook Tinny. Zij had vier Italiaanse vrouwen gevraagd om alle huisjes uit te mesten waarvan een min of meer in vaste dienst. Deze waste de lakens e.d en repareerde dat soort spul waar nodig. Deze zelfde dame kreeg ook de verantwoording over het werk van haar vriendinnen.
Ook deze mensen deden hun werk correct. Tiny had ook de gewoonte ingesteld om voor de mensen die bij ons werkten een bak koffie te maken. Je kunt een hoop doen, ook kleine dingetjes, om de mensen een goed gevoel te geven.
De burger meester gaf zijn toestemming. Hij maakte hier zelfs een officieel papier van.
Later gaf ik een copy hiervan aan mijn voorganger. Er viel aan het papiertje niet te tornen want de burger meester had er zelfs in laten zetten dat bij moeilijkheden ik zijn hulp in kon roepen.
Nog diezelfde dag heeft Tiny een afdruk hiervan naar Nederland gestuurd.
Natuurlijk, zoals altijd hadden we weer vijanden gemaakt maar ik persoonlijk had daar niets op tegen. Hield een beetje leven in de brouwerij. Toch duurde het niet lang of een groot gedeelte van de eigenaren waren blij met de maatregelen die ik trof. De klusjesmannen waren veel te duur en wilden alleen maar werken voor hun vrienden. Van het geld wat wij nu zelf verdienden konden de salarissen uit betaald worden en kon ik dingen aanschaffen voor het park. Een van deze dingen waren speelgoed voor de kleinere kinderen zoals schommels een glijbaan een soort hobbelpaard en nog meer kleinigheidjes,
Voor de ouderen bouwde ik zelf een paar zitbanken langs de verschillende paden waar het uitzicht mooi was. Al deze dingen werden druk bezocht.
Ik zie jullie weer terug na de door mij zeer gewaardeerde Siesta. Eerst een borrel drinken met tiny en voor Henk Jan de schuimkraag van het bier

BEUCA LAATSTE DEEL

Ik was aan het werk op het punt waar de weg het park binnenkwam. Deze hele weg vanaf het dorp tot ons bungalow park viel ook onder onze verantwoording. Hertha, de hond die, wat ik ook deed, altijd vlak bij mij in de buurt was begon te grommen. Als hij dat deed dan was er absoluut iets vreemds aan de hand. Er kwam een bijna eindeloze rij vrouwenhet park op vooraf gegaan door de geestelijkheid, een pastoor o.i.d. Ik wachtte af tot ze dichterbij waren in de veronderstelling dat er wel iets gezegd zou worden Dat kon ik dus wel vergeten, ook de pastoor deed zijn bek niet open. Ik ging er dus naar toe met Hertha die ik de vrije hand gaf en hij snelde naar de optocht en bleef vlak voor ze staan. Dit was een duidelijke uitnodiging om geen stap meer te verzetten wat zelfs de pastoor wel begreep. De druppel die bij mij de emmer deed overlopen was het feit dat al de "dames" de armen vol hadden met Mimosa takken. Het stond vol met deze mooie bomen en als iemand eens een tak afknipte was er niets aan de hand maar dit zo'tjewilden hadden ze gewoon afgescheurd. Grote repen schors hingen er nog aan. Ze hadden de zaak gewoon verwoest. Toen ik ze zei dat het een stelletje wilde varkens waren zei de geestelijkheid dat ze er toestemming voor hadden Ik vroeg hen van wie dan wel, van de beheerder was zijn antwoord. Toen ik hem vertelde dat ik al een maand of wat de beheerder was zei hij dat hij het wist maar hij had het niet nodig gevonden om het nog eens te vragen, het zou wel goed zijn.Ik gaf ze opdracht om de mimosa langs de kant te leggen en weg te gaan. De pastor zei toen dat ze eerst gingen picknicken en daarna weg zouden gaan Ik dreigde hem toen dat ik Hertha los zou latenals ze niet meteen gingen en dat ze nooit meer hun kop op het park moesten laten zien. Hij zag in dat ik niet zou toegeven en dat zijn baantje op mij geen indruk maakte en ze zijn vertrokken

Bij een groot aantal van de dorps bewoners heb ik hiermee een zeer slechte beurt gemaakt maar bij een nog groter aantal viel het toch wel in goeie aarde.Het volgende werk was de bouw van verzamel plaatsen voor het vuil. In het seizoen waren er tussen de twee to driehonderd mensen op het park en van zo'n aantal komt een hoop afval. Er stonden 4 of 5 vuilnis bakken wat bij lange na niet genoeg was Ik liet op verschillende plaatsen stukken grond ommuren met een kleine ingang en daarin kon het vuil gestort worden. Een van de mensen had ik paai gemaakt van deze stort plaatsen. Afhankelijk va het weer verbrande hij om de paar dagen het vuil en wat er overbleef werd in de driewieler geladen en naar de stortplaats van de gemeente gebracht. Hier was werkelijk iedereen, vriend en vijand blij mee. De driewieler had ik net nieuw aangeschaft. De oude die er was toen ik kwam was volledig in puin gereden en hij verdomde het op de meest ongelukkige plaatsen, berg op en berg af maar het meest ongelukkige punt was op de via Aurelia. Deze weg zat vol met bochten en aan de ene kant reed je je te pletter tegen de rotsen en aan de andere kant donderde je in de Golf van Genua. Als je daar stil kwam te staan blokkeerde je de weg en zeker voor vrachtwagens. Dezen probeerden je gewoon van de weg af te duwen, Toen mij dit een paar maal overkomen was verdomde ik het om nog langer in dat kreng te rijden en kreeg toestemming om een nieuwe aan te schaffen. Je moest erg oppassen met die krengen want als je een bocht iets te snel nam viel het ding om .. Ook deze zat dus al snel vol met deuken. Al een paar jaren kwamen er drie jongens als seizoen hulp op het park. Dit waren broers en leerlingen van Hennie Nijkamp op de universiteit. Toen het zover was haalde ik ze op uit Savona waar ze aankwamen met de trein. De hele weg terug naar het park deden ze der kop nagenoeg niet open. Later kwam ik er achter wat de oorzaak hiervan was

Nijkamp had ze verteld dat ik niet was zoals mijn voorganger en dat ze niet moesten proberen om een spelletje met mij te spelen.
Een van de drie deelde ik in bij mijn vrouw op het kantoor. Hij zorgde ervoor dat wanneer er ergens een klacht was over wat dan ook hij ,indien mogelijk de klacht oploste , lukte dat niet dan ging ik erheen. Ook bracht hij als iemand er om vroeg de gasflessen rond. Dit was Wil de meest rustige figuur van de drie. Ik vertrouwde hen met de driewieler.
Kees zorgde voor het zwembad en Karel hield ik bij me. Het zwembad bij houden was een volledige dagtaak. Kees moest iedere morgen vóór de eerste baders kwamen het bad 50 liter zoutzuur en 50 liter chloor in het zwembad gieten. Als dat gebeurd was moest hij het hele bad "stofzuigen" en de troep uit de filters halen. Dit stofzuigen moest meerder malen per dag gebeuren.
Het zwembad was op vele manieren, voor mij, het grootste zorgenkind. Dit was veel te wijten aan het permanente gebrek aan water. Het bad lekte, door de zon verdampte veel water , de baders zwemmen niet maar doen allerlei spelletjes < elkaar in het water gooien en er weer uitklimmen e.d Dit gebruikt heel veel water en gebeurde honderden of meer malen per dag en dan was er nog het spoelen van de filters.
Hierbij kwam dan dat ik haast zeker het bad niet kon bij vullen wat als gevolg had dat het ook niet schoongemaakt kon worden want het waterpeil kwam beneden de afzuigers Wat een ellende!
Een ander gevolg, nog erger, was dat er door het water gebrek ook niet genoeg drinkwater was of water om te douchen of kleding te wassen
We waren in het seizoen beland en de gasten huurden met natuurlijk recht op water, er moest iets gebeuren maar ik wist niet wat. Ik vroeg Tiny om stencils te maken met de mededeling dat het water om zes uur in de avond afgesloten werd tot de andere morgen 8 uur. Het wassen van auto's was verboden en het zelfde gold voor het sproeien van de tuinen. Het hele bestuur was nu aanwezig maar ook zij wisten het niet. Ze waren het wel eens met de maatregelen die ik nam maar ook het afsluiten van het water had weinig zin. 's Morgens om een uur of tien zaten we weer zonder.Wel hoorde ik dat het zwembad al jaren lek was maar dat mijn voorganger altijd de smoes had dat we het volgende jaar meer water zouden hebben Ik probeerde om tankwagens in te huren maar zij konden bij lange na niet bij het water reservoir komen. Ik kreeg nu wel toestemming om een nieuw reservoir te laten bouwen. Mijn eerste stappen waren om een goeie bouwer te vinden en met de hulp van de gemeente ging dat snel. Ben toen samen met de heer Nijkamp met de uitvoerder gaan praten
Mijn wijsheid had ik uit een dik boek dat ik van Tiny gekregen had. Hier stonden b.v. de verhoudingen hoe beton mengsels en dergelijke te maken en tevens de bewapening Dit boek was mijn bijbel. i.v.m. Het nieuwe reservoir had ik al veel in het boek zitten snuffelen
Dit deed ik ook nu weer voordat we naar de uitvoerder gingen. Natuurlijk vertelde ik niets over het boek, ook niet aan Nijkamp. Nijkamp was in dit geval minder belangrijk maar ik wilde de uitvoerder laten merken dat ik er alles van wist. ook voor wat betreft de maten van het grind en de diktes van het betonijzer. Inderdaad het maakte wel indruk op de uitvoerder
Als hij ergens over begon waar ik geen flikker van begreep dan ging ik akkoord zeggende dat het niet precies de manier was die ik gewoon was maar dat zijn manier mij wel goed leek.
De volgende morgen al kwam hij kijken. Ik had mij alweer zorgen zitten maken hoe hij met al zijn materialen naar boven moest komen tot de plaats waar het reservoir moest komen , Dit was op dezelfde plaats waar het oude stond
Toen hij het zag begon hij inderdaad bedenkelijk te kijken maar hij kwam zelf al met de oplossing
Hij zou er een weg naar toe aanleggen. Hij vroeg wel of dat goed was natuurlijk want het zou wel iets meer kosten. Nijkamp en ik zaten op de zelfde golflengte We zouden tegenover de rest van het bestuur onze kop dicht houden over de meerprijs voor de weg. Ik vroeg de uitvoerder om een soort parkeer plaats aan te leggen bij het nieuw te bouwen reservoir. Ik had alweer iets anders in mijn hoofd. Een parkeer plaats had hij te alle tijde nodig want hij moest ergens heen met zijn vrachtwagens en overig materiaal Na overleg met Nijkamp vroeg ik de uitvoerder of hij al vast met de weg kon beginnen en hoe lang dat duurde . Dit was volgens hem een fluitje van een cent en wanneer ik de weg klaar wilde hebben. Je kon merken dat ook hij om werk verlegen zat. De weg was inderdaad heel snel klaar. Hij kon na twee weken gebruikt worden.
Toen kwam zijn vraag waarop ik al een tijd zat te wachten, Wanneer hij met de bouw van het reservoir kon beginnen. Ik zei tegen hem dat hij zeker nog een paar maanden moest wachten , tot het seizoen voorbij was om dat we niet zonder water konden .Ik liet hem zelf met een oplossing komen voor dit probleem, dezelfde oplossing die ik al een tijd voor ogen had maar dan met een andere reden. Hij zou een tank wagen aansluiten op onze water leiding en dus kwamen we niet zonder water en hij had toch ook water nodig voor zijn werk
Ik vroeg hem om een meter aan te sluiten op de slang die ten behoeve van het park was en dat hij de rekening van het water op het kantoor , bij Tiny kon inleveren. De rest van de zomer hadden we voor het eerst sinds jaren genoeg water. Nu was werkelijk iedereen gelukkig maar ik zonder twijfel het meest
's Avonds werden Tiny en ik uitgenodigd in de cantine om met het bestuur te eten maar ik had de uitvoerder ook al uitgenodigd Ook hij moest aan de "bestuurders tafel" komen zitten. Zijn mensen had ik 's middags al uitgenodigd voor een hapje met een hoop drank Ook hadden we weer een hoop "goodwill" gekweekt in het dorp.
Tijdens het eten zat ik zoals gewoonlijk naast Henny Nijkamp.Hij vroeg mij hoe het kwam dat ik zoveel wist over het bouwen en ik zei tegen hem kom maar eens mee. Ik nam hem mee naar huis en liet hem het boek(mijn bijbel) zien plus een klein boekje waar ik alles in had had geschreven wat voor mij van belang was.Dit boekje noemde ik mijn "kleine bijbel". Hierin keek ik een minuut of tien vóór ik de mensen ging vertellen hoe ze het een en ander moesten doen en dan vertelde ik het ze. Je hoorde ze denken, die vent moeten we niet besodemieteren want hij weet er alles van.
Een zelfde soort boekje heb ik altijd gemaakt. Overal waar ik werkte. Nijkamp vond het prachtig en we vergaten helemaal dat we eigenlijk zaten te eten in de cantine.
Thuis hadden we ook meer als genoeg drank. Tiny kwam ons later ophalen. Het eten was op zei ze maar het feest was begonnen en dat wij erbij moesten zijn. Inderdaad waren Henny en ik de kachel aanmakers en ook Tiny wist er de weg mee.
Nijkamp heeft niemand ooit iets over het boek verteld. Wel heeft hij het zelf ook gekocht.
Tijdens het feest stelde ik voor om ook de burger meester en zijn medewerkers eens uit te nodigen voor een feestje iets wat we ook inderdaad gedaan hebben
Ik kreeg van de bouwer een figuur in de vorm van een zeeman. Dit heb ik nu nog en staat hier bij ons op de BBQ.
Het park was zo zachtjesaan vol gelopen met toeristen. Er waren veel Italianen bij. Met de komst van de laatsten waren meteen bijna alle "eentjes" verhuurd. Dezen waren verreweg het goedkoopst en zij stelden geen hoge eisen aan het interieur. Wel waren ze blij met een paar veranderingen die aangebracht waren en dan vooral het muskieten gaas.
Tegen dat het donker werd sleepten ze uit alle huisjes de tafels en stoelen en dezen werden in een lange rij geplaatst met op de tafels gas verlichting en allerlei kook gerei en kant en klare hapjes.
De mannen zaten apart met een partij flessen wijn en de vrouwen maakten het eten klaar.
Dit eten was van eerste klas kwaliteit en er werd niets op bezuinigd. Kortom, de Nederlandse toerist kon er over het algemeen een puntje aan zuigen. Deze Italianen waren werkelijk met vakantie terwijl de Nederlanders tijdelijk van Nederland naar Italie waren verhuisd om daar door te gaan met over anderen te lullen. Wij Tiny en ik waren i.v.m. onze functie min of meer verplicht om 's avonds ook naar de cantine te gaan waar we dan van alle kanten met vragen, aan en opmerkingen werden bestormd. Tiny kende mij van haver tot gort en als ze na een tijd, als ik een beetje op had, aan mij zag "dat ik mijn marine pet opzette" en die lui de wacht aan zou zeggen, pakte ze bij mijn arm en met een vracht flessen wijn gingen we naar de Italianen en vroegen hen of we er even bij konden komen zitten. We waren altijd welkom. Ook gebeurde het dat na een minuut of tien Henny Nijkamp met zijn vrouw achter ons aankwamen en ook zij waren welkom.
Natuurlijk kwamen ook hierover reclames van de Nederlanders. Ze vroegen o.a. of zij niet goed genoeg waren voor hen waarop ik antwoordde dat wij met opzet waren gegaan ook om hen de gelegenheid onder elkaar te praten en besluiten te nemen. Ik wilde niet zeggen dat ze dan over ons konden lullen. Henny Nijkamp viel mij niet af en zei hen dat een van mijn taken was en ook van Tiny om ons zo veel mogelijk met alle toeristen te bemoeien en dat er hierdoor nu al afspraken gedaan werden door vele Italianen dat ze absoluut het volgend jaar zouden terug komen. Dit hebben zij ook inderdaad gedaan
Het enige wat deze mensen vroegen was of er niet iets gedaan kon worden aan het kinder zwembad want buiten dat het onbruikbaar was vanwege de lekkage was het ook een broedplaats van muskieten. Al de volgende dag gaf ik opdracht om het schoon te maken en een geul rondom uit te graven, zo diep mogelijk. Ik nam zelf de maten en met die gegevens ging ik naar het dorp naar het magazijn voor bouwmaterialen. Hier kocht ik een stuk bouw plastic en daarmee hebben we het zwem badje bekleed. Dezelfde bouwer die ik had gebruikt voor het waterreservoir vulde het bad met water. Dit bad was uitsluitend voor de kleuters en we hielden de zaak goed in de gaten dat er niemand anders inkwam. De Italiaanse vaders hielden het trouwens ook heel goed in de gaten Als ze het kleinste steentje zagen werd het er onmiddellijk uit gevist. Dit is een groot succes geweest. Werk van twee dagen waar al die jaren helemaal niets aan gedaan was.
De Butagas flessen. Dezen lagen over het hele park verspreid. Voor deze flessen (de inhoud) moest men betalen. Niet de huurders maar de eigenaren. Dit schoot er nog wel eens bij in. Uit eindelijk waren de eigenaren Nederlanders. Dit jatten van de gasflessen was een grote schadepost en ook was het niet bepaald een fraai gezicht overal die krengen rond te zien zwerven. Vergeet niet dat het zo'n 150 flessen waren.
Ik liet alle flessen verzamelen en zette ze voor het kantoor neer . Afdeling volle en afdeling lege flessen. Ik kocht een lang stuk tuig ketting en legde daar de volle gasflessen mee vast en liet over het hele zo'tje een dak maken van riet matten. Ik zag het niet zitten om die dingen de hele dag in de volle zon te hebben staan. Als iemand nu een fles nodig had moesten ze naar het kantoor, want daar lag de sleutel, en dan ging er iemand met ze mee om een volle fles te geven na inlevering van de lege.. Dit kwam allemaal op rekening van de eigenaren. Was wel weer een grote tegen valler voor velen maar de eerlijke mensen waren er mee gediend Op een van de vele avonden dat we in de cantine zaten kwam Tiny naar me toe met een echtpaar die ik nog nooit gezien had en zij stelde deze mensen aan mij voor
Het waren oude bekenden van haar uit Rotterdam. Tijdens het gesprek kwam er uit dat hij personeel chef was bij Bos Kalis het grote baggerbedrijf. Hij vroeg mij ook zo het een en ander en daaruit kwam dus naar voren dat ik bij de marine was geweest en als bootsman de zak genomen.
We hebben nog vaak zitten praten en tegen de tijd dat zij weg gingen vroeg hij mij of ik geen zin had om bij hen als bootsman in dienst te komen. Ik dacht dat mijn hart bleef stilstaan. Ik voelde daar alles voor maar vertelde hem dat vanwege de omstandigheden van Tiny het moeilijk of onmogelijk zou zijn. Toen de dag van hun vertrek kwam maakten we nog even een babbeltje met zijn vieren en hij zei, we houden wel contact. Tiny wist wat hij mij gevraagd had en vroeg of ik er zin in had waarop ik zei dat ik heel graag wilde maar niet ging Verder hebben we er niet over gesproken.
De vakanties tijden liepen op zijn end en het park werd steeds leger waar wij erg blij mee waren want het water gebrek bleef bestaan. Het nieuwe water reservoir was erg mooi maar zonder water toevoer had het weinig zin. Ook konden we geen water meer krijgen met behulp van tankwagens want er was nergens meer water te krijgen. De toekomst zag er somber uit.
In de wintertijd verzopen we nagenoeg van de regen en dat gebruikten we dan ook om het zwembad leeg te laten lopen en een goeie schoonmaak beurt te geven.
Dit was ook de tijd om alle werk opdrachten uit te voeren en die hadden we meer als genoeg Ik kon de meeste mensen die ik aangenomen had aan het werk houden, Iets wat ook belangrijk was.
Wij namen deze tijd waar om ook een beetje vakantie te houden maar na een paar maanden zou het gekkenhuis weer beginnen . Ook gingen we kijken of er een afdoende oplossing was voor het constante water gebrek. Er was geen oplossing. Nergens was er in de zomermaanden ook maar een druppel te krijgen op geen enkele manier.
Ik begon grote heimwee te krijgen naar "Mijn Marine"
We waren intussen weer het toeristen seizoen binnen gerold en de hele ellende begon weer van voren af aan .
Tegen het eind van dit seizoen kwam Tiny met een telegram van BosKalis. Of ik mij op die en die datum op het kantoor in Hoek van Holland wilde melden. Ze hadden met ingang van , zo spoedig mogelijk, een bootsman nodig. Toen ik erover begon met Tiny bleek het dat zij onze kennis had gebeld en deze had onmiddellijk het telegram gestuurd.
Ondanks haar probleem wilde ze toch dat ik de baan aannam. Volgens haar moest ik weer het water op. Dit vond ik zelf ook
Ik belde op naar BosKalis en nog dezelfde dag vertrok ik naar Hoek van Holland. Na een gesprek met mensen van de nautische dienst vroegen ze mij wanneer ik kon beginnen. Ik zei dat ik eerst nog tenminste een week naar Italie ging om e.e.a. te regelen en daarna kon beginnen. De preciese datum weet ik niet meer maar het zou na twee weken zijn,
Ik belde Hennie Nijkamp op en legde hem de zaak uit. Het was van mijn kant contract breuk maar hij ging akkoord. Tiny zou blijven om een nieuwe beheerder in te werken. Dit mes sneed van twee kanten want het gaf mij de mogelijkheid om een school voor Henk Jan te zoeken en een huis
Ik zie jullie terug aan boord van het ms." Tide way," een sleep hopper zuiger, Gelukkig weer als
BOOTSMAN

 
Copyright 2015. All rights reserved.
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu