Rozenburg - Zeeuwse-Navy-Seals

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

Rozenburg

WILLEM GELENS 1

Hr.Ms.Rozenburg 1956

De "Rozenburg"

Commandant Ltz. de Waard
Ch. d' equip. bootsman Schakel ( BOER Schakel)
Dit verhaal zal in hoofdzaak over deze 2 figuren gaan
In mijn verhaal over de Bolsward schreef ik hoe volledig je afhankelijk was van commandant en bootsman . Het was besodemietert in dat geval
De twee op de Bolsward waren kleuterschoolfiguren  vergeleken bij de Waard en Schakel
Het verhaal zal voor velen onwaarschijnlijk lijken zo af en toe. Neem van mij aan dat het de bittere waarheid is en er zijn mensen die dit volmondig zullen beamen en eventueel aan kunnen vullen. De smeerlapperij van deze twee kende geen grenzen
Ik was intussen Matr. 1 geworden. Op de Rozenburg zat geen kwartiermeester en ik kreeg de leiding aan dek. Dit hield in dat ik voor álles verantwoording aan de boer moest afleggen
Niemand kon ooit iets goeds doen dus kreeg ik vele malen per dag op Mn flikker
Als je bij hem in zijn hut moest komen moest je altijd zorgen dat de tafel tussen de boer en jou in stond en dan moest je de kant kiezen die het dichtst bij de trap was om te kunnen ontsnappen
Als hem iets niet aanstond had je grote kans dat je een klap voor je hersens kreeg met wat ie dan ook in zijn handen had
Ronnie Rademaker (crab) moest eens zijn leven redden door overboord te springen. Had hij dit niet gedaan dan had het varken hem een bootshaak door zijn donder gegooid.
Denk nu niet dat Crab iets verkeerds gedaan had, hij stond gewoon op de verkeerde tijd op de verkeerde plaats. Het varken kreeg op dat moment een van zijn , véle aanvallen van waanzin. De Rozenburg was een ouwe Engelse mijnen veger een Mickey. Deze boten hadden het kabelgat helemaal vooruit. Om er in te komen moest je onder het verhoogde voordek
door kruipen
Dit was vaak mijn redding. Het varken durfde niet onder het verhoogde dek door te kruipen
en als hij me zocht verstopte ik mij in het kabelgat. Hij was er van overtuigd dat ik daarin zat maar als hij riep hield ik mijn kop natuurlijk stijfdicht
Misschien was hij bang dat wanneer hij zijn kop door het luik van het kabelgat zou steken
iemand hem een klap voor zijn kop zou geven met een van de zware blokken die er hingen
Dit zou absoluut geen moord geweest zijn maar en pure daad van paniek en levensbehoud
Ik noem hem vaak het zwijn en daarmee doe ik deze dieren te kort
In zijn hut was het een zwijnenstal .Het zag er zo uit maar het stonk nog erger. Hij wentelde zich in deze viezigheid als een varken in de blubber, en als hij weer iemand op zijn sodemieter gaf knorde hij van plezier . Hij knorde dus de hele dag
Als hij met weekend ging ging hij gekleed als burger mens,met een jagershoedje op en een stropdas die ooit eens groen geweest was. Je kon van zijn pak een héél stevige soep trekken voor een hele bemanning.
Eens kwam hij terug van weekend en zat in de trein naast een man. De conducteur kwam langs om de kaartjes te knippen. De man reageerde niet en het zwijn gaf hem een por ,
hé , die vent wil je kaartje zien. De man sliep niet ,hij was dood. Best mogelijk dat hij gestikt was in de stank van het zwijn Deze eiste zijn geld terug van de spoorwegen omdat hij met een lijk had moeten reizen. Weet niet hoe dat afgelopen is. Ze hadden hem in een veewagen moeten laten reizen .
De Waard , de commandant, ofwel het andere varken was het met alles eens wat "zijn" varken deed. Zoals gebruik was hadden wij nooit onze kastjes op slot. Was niet nodig op den Oever. Alles iemand iets nodig had haalde hij het gewoon uit je kast en dan zei hij het later wel. Ik heb even dit of dat van je geleend. Iets van waarde had je trouwens ook niet
De beide zwijnen haalden dan de kastjes leeg en donderde alles op de grond De boer ging er dan nog eens fijn doorheen lopen stampen. Dit alles gebeurde dan onder luid geknor van plezier en wij moesten op de een of andere manier proberen de zaak weer in orde te krijgen. Ook werden er dan maatregelen tegen ons genomen. Hij kon ons geen straf opleggen en hij durfde ons niet te rapporteren. Stichel was een rare vent maar van dit soort pokken streken was hij Roche niet gediend
Destijds visten de Iersekers nog  op mosselen buiten den Oever. 's Avonds moest ik van het zwijn de boten langs of naar de afslag om voor hem mosselen te halen. 2 Emmers
Ik schaamde mij te barsten om voor die lul te gaan schooien en na een tijdje zei ik hem dat ze niets meer gaven. Hij ging er toch zelf niet naar toe en er voor betalen deed hij zeker niet want buiten zijn zwijnen streken om was hij ook nog ontzettend gierig ook
Een van de mensen uit het dorp had in de spuikom een vislijn van honderden meters lengte
uitliggen om paling te vissen. Dit kwam het varken te weten en vele avonden werd er iemand aangewezen om hen daarheen te roeien in een rubberboot. Geloof dat we hem dan eerst over de dijk tilden. Als hij in de boot stapte klapte dat ding nagenoeg dubbel. Na ,voor een avond genoeg gejat te hebben ging je weer naar binnen. De beloning was dan hóóguit 2 palinkjes van een pinkdik en dezelfde lengte. Ze waren té klein om er ook maar iets mee te doen en als je er iets van zei was je een ondankbare hond
Hij had van een lege drum een paling rokerij gefabriceerd.
Dit spul stond opgetuigd voor de MUZ loods waar wij altijd zaten aardappels te jassen en was dus een zeer slecht gekozen plaats
Vrijdagsmiddags rookte hij zijn gejatte paling. Eindelijk konden we het zwijn terug pakken
In de MUZ loods lagen een partij ouwe autobanden. Daar sneden we er een van aan stukken en gooide dat op zijn vuurtje( Dit moest wel gebeuren als je bijna klaar was met het jassen van de aardappelen). Het was absoluut levens gevaarlijk om bij wat er dan gebeurde in de buurt te zijn. Zijn palingen waren gekrompen en helemaal zwart gebrand
Alleen de commandant Stichel durfde nog buiten te komen en die vond het een schitterend schouwspel
Wij moesten noodgedwongen op de Castor blijven waar het zwijn zijn lusten niet kon botvieren. Pas als hij met permissie was gegaan durfden wij terug naar de Rozenburg
De beide zwijnen hadden ook haast geen omgang met hun collega's. Hoe hard dezen soms konden zijn, het waren absoluut geen zwijnen
Na een paar maanden kon ook ik het niet langer volhouden en ging naar schipper Hartkoorn voor overplaatsing. Zijn antwoord was, we vroegen ons al af hoe lang je het nog zou volhouden
Ik werd geplaatst als vaste bemanning op de Castor
Zij die dit stukje gelezen hebben zullen zich afvragen, was dit mogelijk bij de marine
Dit vroegen wij ons keer op keer af. Wij vroegen ons ook af door wie zijn dit soort zwijnen geschikt bevonden om bij de marine te komen en dan bovendien nog in een leidende functie
Wel, het was zo!
Wij hebben nooit gevraagd om een Oorlogs Herinnerings Medaille

Tot op de Castor

 
Copyright 2015. All rights reserved.
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu